Bazen heceleri ayırt ediyorum
Kalemimden çıkan her söz arşa uzanıyor
İnsanlar okumasa bile

Her söz arşa ulaşıyor

...

Hüzün gözlü kızım benim.
Seni düşünürüm her an,
Tatlı dilli kızım benim.

Beni bulan özümsün sen,

...

Sanma ki bu gönlüm unutursun seni!
Asırlar geçse de sen içimdesin!
Hayalin eksilmez asla gözümden!
Kulağımda çınlar o güzel sesin!

...

Gülmek benim neyime…
Ben en son ne zaman içten güldüm, hatırlamıyorum bile. Dudaklarımın kıyısına değen o sahte tebessümler var ya… işte onlar sadece insanlara “iyiyim” yalanını anlatmak için. Oysa içimde susturamadığım bir fırtına var. Ne zaman biraz gülmeye kalksam, içimden bir ses çıkıp “senin neyin eksik ki güleceksin?” diye soruyor.
Gülmek benim neyime…
Benim payıma düşen hep susmak oldu. İçimde büyüttüğüm acılarla konuşmak, geceleri yastığa sessizce dökülen gözyaşlarıyla dertleşmek… Herkes kahkahalara karışırken ben kendi içimde dağıldım.
Bir zamanlar ben de gülerdim. Hem de öyle içten, öyle hesapsız… Ama hayat en çok gülen yerimden kırdı beni. Şimdi güldüğümde bile içim kanıyor. Çünkü bilirim; benim gülüşümün altında koca bir eksiklik, koca bir yokluk yatıyor.

...

İçimde kor olmuş közüm var benim
Bakanlar ne bilsin zanneder ıssız
Dalgada kaybolan özüm var benim

İnce bir çizgidir hayatla ölüm

...

Benimle hileli oyun oynama
Topumu patlatıp hoplama beni
Yellerle savurup dağıtıp sonra
Toz samanlar gibi toplama beni

...

Gül gibi sarardım soldum, eyvah… (Neşet Ertaş, rahmetle)

seni kayb ettikden sonra bu ilden
kovulmayı sürülmeyi hakk ettim
sevgiyi kaçırdım kalpden ve dilden

...

Bu gün şiir günü müymüş ne.
Sadece bir gün yeter miymiş şiire
Daima kaynıyorken
Derinden coşkun göze…
Biz de dizelim bir kaç dize

...

Gelgitler yaşıyorum seni düşündükçe
Yakamozlarım söner kara gecelerde
Damlacıkların vurduğu gibi yüzüme
Buz gibi soğukluk hissettim yüreğinde

...

Bana küsüp gidecekmiş sevdiğim
Ondan başka sevdiceğim yok benim
Suçum neymiş söylese de bileyim
Daha söyleyecek sözüm çok benim


...