Kör bir jiletle kesiyorum
Adını unuttuğum mevsimleri
Unuttum ağıtlarını sensiz zamanların
Çok geceler ki yalnız ve öksüz
Ve yok artık pembe şarkıları söylemek

...

Yaşlandığını görüyorum yüzümün.
Ayna, aynı ayna ama,
yüzüm…
Yüzüm aynı değil.


...

Umudu, ömrü örselenmiş
Geleceği çalınmış
Yaşam umudu yitirilmiş
Yuvası tarumar olmuş
Kuşlar gibi dolaşırım öylece..

...

Takvimler değişti, duvarların rengi soldu, yüzümdeki çizgiler çoğaldı. Ama sen gittiğin yerde kaldın. Ben burada, zamanın içinde ağır ağır yürürken, sen bir anın içinde donup kaldın.
Ayrılık dediğin şey bir kapının kapanması değilmiş meğer. Asıl ayrılık, insanın bir daha aynı cümleyi kuramamasıymış. Senin adını anarken sesimin titremesi, bir şarkıyı yarıda kapatmam, kalabalıkta bile yalnız hissetmem… Bunların hepsi, senin hâlâ burada olduğunun kanıtı.
Biliyor musun Sırya, insanlar “zaman her şeyi unutturur” derken aslında kendilerini avutuyor. Zaman unutturmuyor; sadece acıyı sessizleştiriyor. İçimizde bağıran şeyler zamanla fısıltıya dönüşüyor ama asla susmuyor. Sen de susmadın bende. Her suskunluğumda biraz daha konuştun.
Kaç mevsim geçti aradan?
Kaç kez kış geldi de sen gelmedin?

...

Varsın yağsın, güvendiğim dağlara
Ayaz gecelerime sızar sessizce
Yüreğim yasta, gönlüm sana hasta

Ne dağ kaldı sığınacak, ne de yol

...

ama sevgi böyle öğretilmemişti bana:
Korkuyla, tehditlerle,
bir başkasının gölgesinde.
Adını kalbime yazmadım,
çünkü kalbim zaten

...

adımlarım yorgun ama niyetim hâlâ sağlam,
geride bıraktıklarım ağır,
ama önümde duran umut daha ağır basıyor artık.
Her karanlık gecenin içinde saklı bir sabah olduğunu
en çok kaybettiklerimde öğrendim.

...

Ateş olsan yakmaya, yaksam üşürsün diye söndürmeye kıyamazdım seni.
Ama yine aynı ben ,
Merhem olsan, şifa diye sürmezdim seni yarama.
Almazdım yâr diye kollarımın arasına...
Yürümezdim sana çıkan yollarda,

...

Seni seçtim bu halkın, bu varlığın içinden,
Bir kudsî emanetsin, gönlüme aktın dünden.
Bilmezsin belki ama, bileni bilmek zordur;
Ben zamanı tükettim, senin o gül yüzünden.

...

Fark ettim de,
Yalnızlığım kalabalıklaştı birden.
Artık yalnızken bile yalnız değilim;
Bir ismin sessizliği dolduruyor iç evimi.
Nihal… Nihal… Nihal…

...