( İrfan Yılmaz )
85 şiiri ve 18 yazısı kayıtlı Takip Et

Kızıl gül: ı. bölüm



Gönlüme habersiz süzülen güneş,
Alev seli olmuş kalbe akıyor.
Hiçbir şeyle sönmez bu deli ateş;
Zemheri ayında buzu yakıyor!

Dolunaylı bir yaz gecesiydi. Vakit gece yarısını geçmiş, kocaman bir tepsi gibi, geniş bahçenin doğu sınırındaki ulu ceviz ağacının kenarından, hafif bir hışırtı ve gülümseyen yüzüyle erkenden doğan dolunay, gittikçe yükselmiş ve yükseldikçe de küçülmüştü. Yönü güneye bakan evinin sundurmasında dalgın ve düşünceli oturan, kırk yaşını geçmiş köylü adamın eli bir kez daha önündeki tütün tabakasına uzandı. Yıllardır ustalaşmış parmakları ile tütün tabakasını tıkırtı ile açtı. Bir sigara daha sardı. Kibriti çakarken hoş bir kav kokusu genzine doldu. İlk dumanın tümünü hırsa çiğerlerine çekti. Sıkıntılı, endişeli ve düşünceliydi. Bu gece uyuyamazdı. Hayat ne kadar acımasız! diye düşündü. Bir zamanlar kendisinden esirgenen mutluluk, şimdi kendisinden isteniyordu.

- Feriha! dedi. Feriko... Ferikom!

Aradan geçen yirmi yılı aşkın zaman, ne gözlerinin önünden o eşsiz simayı uzaklaştırabilmiş, ne de gönlündeki sevdayı tamamen silebilmişti. İnsanın asla erişemediği ve artık hiçbir zaman erişmesinin de mümkün olmadığı, kalpte gizli kalan bir o sevgili, demek ki asla unutulmuyordu. Ömürden geçen her yıl, gönüldeki o sevda ve zihindeki o hayali biraz daha da silik hale getirmeye çalışsa da tamamen silemiyordu. Gökyüzüne baktı, dolunayın gümüş ışıkları, görebildiği alanda ancak on onbeş kadar yıldızın göz kırpmasına izin veriyordu. Yusyuvarlak ve kocaman bir tepsi gibi doğan ayın, neden yükseldikçe, küçüldüğüne ve küçüldükçe de ışığının arttığına bu güne kadar bir türlü akıl erdirememişti. Bir kez daha dudaklarından aynı sözcükler döküldü:

-Feriha! dedi. Ferikom...

Gözleri bahçenin güney sınırına ekilmiş güllere takıldı. Ay ışığında uzaktan silüeti belli olan güllerin, renkleri uzaktan seçilemiyordu. Köylünün gözleri kızıl renkli, hafif ve hoş kokusu olan kadife güllerin olduğu tarafa takıldı. Sevdasını her zaman en iyi hatırlatan kızıl güllerden tarafa bakarken, aklına beyaz kelebek geldi. Zaten ne zaman kızıl gül veya beyaz bir kelebek görse, aklına erişemediği sevgilisi Feriha gelirdi. Kızıl güller üzerinde beyaz bir kelebeğin zikzaklı uçuşuna, ömründe sadece bir kez tanık olmuş, aynı günün gecesinde de, Feriha’yı bir düğünde görmüştü. Ömründeki iki gün, ölünceye kadar aklından hiç silinmeyecekti. Kızıl güller üzerinde beyaz kelebeğin uçuştuğu gün...’’-Keşke yaşadıklarım bir rüya olsa! Gözümü açtığım an bütün o yaşadıklarım rüya olsa... Sadece beyaz kelebeğin güller üzerinde uçtuğu o güne geri gönebilsem. Bu günkü aklım olsa, sonuç böyle olur muydu? ’’ diye düşündü. Ne yaşadıkları rüyaydı ne de insan zamanı tersine çevirebiliyordu. Solmayan güzellikleri solduran, olmaz denileni olduran, dostlukları düşmanlığa, düşmanlıkları bir müddet sonra dostluğa çevirebilen zaman; bu tutulamayan akıcı güç, bir şeyi başaramıyordu işte: Kızıl gül ve ve beyaz kelebekle özdeşleşen Feriha’yı unutturamıyordu! Hiçbir zaman unutamadığı, unutmak istese de başaramayacağı o sevgili, o gün ve o düğün gecesi yine hayal perdesinden, bir film şeridi gibi gözlerinin önünden, kim bilir kaçıncı kez tekrar geçiyordu:
♥ ♥ ♥

Askerden döndüğü yıl, bir sonbahar gününde komşularından Hatice, annesi ile konuşurken:

-Gülfatma Abla, bizim köyde düğün var. İsterseniz siz de yarın bizimle beraber düğüne gelin? İsterseniz İdris de gelsin, bakarsın bizim köyden güzel bir kız görür beğenenir. Belli mi olur, belki de Narlıköy’den güzel bir kız senin gelinin olur! derken gülümsüyordu. Köyün yarıdan fazlası Hatice’nin adını bilmezdi. Herkes ona Göçmen Gelin der ve gerçekten de çok severdi. Cana yakın, güzel ve neşeli bir kadındı. Trakya’nın yerlisi köylülerin ’’Gelme’’ dedikleri göçmenlerden gelin aldıkları nadirdi. Örf ve adetlerine sıkı sıkıya bağlı olan Bulgar göçmenleri, dışarıya kolay kolay kız vermiyorlardı. Göçmen köylerine kız için giden delikanlıların çoğu niyetleri anlaşıldığı anda genellikle köyün gençleri tarafından, dövülerek geri gönderiliyordu.

Gülfatma:
-Bakalım kızım, nasipse geliriz, dedi. Bunun anlamını kocasından izin alabilirse gidecekler, demekti.
Kadın yatsı namazından sonra camiden eve dönen kocasına, konuyu yatmadan önce açtı, adam:
-Gülfatma, dedi. Göçmen Gelin’le beraber gidip, beraber dönüyorsun, İdris’in başına bir şey gelmesin, yanından ayırma! diye sıkıca tembihledi.

Kadın her zamanki gibi, daha güneş doğmadan kalkmış, hazırlıklara başlamıştı. İdris’i kaldırıp berbere gönderirken:
-İyice bir tıraş etsin seni. Sen gelinceye kadar suyunu ısıtırım, banyo yaparsın dedi.
Berber Nazım, ilk müşterisi olarak İdris’i gülerek karşıladı. Zaten günde bir iki müşterisi ya oluyor ya da hiç olmuyordu. Önce makas ve tarakla saçını kısalttı, düzeltti. Sonra bileme kayışına biraz macun sürdü. Usturasını bilerken:
-İdris, dedi. Sana öyle bir damat tıraşı yapacağım ki, düğündekiler seni damat sanacaklar! ... İdris mahcup olmuş gibi gülümsedi, bir şey diyemedi.

Eve döndüğünde, annesi banyo suyunu hazılamıştı bile, yeni açılmış beyaz bir kalıp Puro sabunu ve havlusunu hazırlamıştı. İdris banyodan çıkarken, annesi sütbeyaz bir gömlek ve koyu mavi bir yelek hazırlamış, ıskarpinlerini de sandıktan çıkarmıştı. Çoğu delikanlının ayağında lastik soğukkuyu ayakkabı ile gezdiği günlerdi. Iskarpin ayakkabı giyenler parmakla gösteriliyordu. İdris giyindikten sonra, gizliden cebindeki yuvarlak aynasını çıkardı. Arkasındaki horoz resmi olan ve resmin üzerinde, altın horoz ya da platin horoz yazılı bu cep aynaları, mendil, saç tokaları ve küçük gülyağı kutuları ile birlikte, o zamanlar sevgililerin birbirine verdikleri en değerli armağanlardı. İdris aynasını kendisi almıştı. Kendisine aynada görünce ne kadar değişmiş olduğunu anladı. Annesi İdris’i bu haliyle görünce dayanamadı:

-Allah, kem göz ve nazardan korusun kızanım! derken içinden de, İdris’in babasının gençlik günlerindeki haline ne kadar çok benzediğini düşünüyordu. İdris’i kendi gözünde hâlâ bir çocuk gibi görse de, İdris askerden döneli beri kaç genç kızın rüyalarını süslüyordu.

İdris’in babasına herkesin ’’-Balcı’’ demesi boşuna değildi. Etraf köylerde arı kovanlarından balı çıkaran tek kişiydi. Hiç kimsenin neden bal arılarının bu adamı sokmadıklarına dair bir bilgisi yoktu. Kendisine sorduklarında da sadece: ’’-Ben de bilmiyorum! ’’ deyip geçiştiriyordu. Çeşit çeşit söylentiler kulaktan kulağa yayılmıştı. En çok da, bir evliya tarafından efsunlandığı söyleniyordu. Herkesin kendi gözü ile gördüğü şey ise, Balcı’nın kısa kollu gömlekle, yüzü gözü açık olarak arı kovanından bal peteklerini kesip çıkarırken, arıların hücumuna uğramadığı idi. Balcı insanlarla az konuşur, bal çıkarma mevsimi dışındaki günlerde zamanını, genellikle evinde geçirirdi. Tek zevki de pilli, bataryalı ve lambalı radyosuydu. Evin damına diktiği direklerdeki fincanlar arasına gerdiği bakır telden inen hava hattı teli ile toprağa gömdüğü bakır bir tabaktan gelen, toprak hattı teli, evin dışarıdan göze çarpan ilk görüntüsüydü. Lambalı radyoyu köye ilk getiren de Balcı olmuştu.

Komşuları Veli, at arabasınının koşumlarını hazırlamakla meşgulken, her zaman olduğu gibi, dudağındaki ıslıkla yine:

Gül yüzün dönme benden,
Ölürüm geçmem senden,
Kapına kul olayım,
Selamın kesme benden!

Diye başlayan çok tutulan bir halk türküsünü söylüyordu. İdris annesinin gözü gibi baktığı güllerden tarafa yürüdü. Annesinin adı aslında sadece Fatma’ydı. Fakat kadının güllere olan sevgisi, güller ile konuşması onları okşaması hatta öpmesi, adını Gülfatma’ya çıkarmıştı. Annesinin en sevdiği gül ise, kızıl kadife renkli hafif ama çok hoş kokulu olan yediveren gül çeşidiydi. Balcı’nın yaban güllerini aşılama gibi bir mahareti vardı ve eşi Fatma’ya sevgisini ilk belirttiği gün bu gülden göndermişti. O gün bu gündür ailenin ve sevgilerinin timsali olan bu kızıl gül bahçelerinden hiçbir zaman eksik olmamıştı.

Güneydeki komşularının bahçesi ile Balcı’nın bahçesini, doğu batı yönünde bir şerit gibi uzanan güllerden oluşmuş bu çit ayırıyordu. En göze çarpan kısım ise, sarı güller ile beyaz güller arasına ekilmiş bu kızıl güllerdi. İdris kızıl güllerin yanına vardığında hafif ama nefis kokuyla duraksadı. Yükselen güneşin ışıkları altında sonbaharın kızıl gülleri kan rengine bürünmüşlerdi. Rüzgar sanki o gizemli kokuyu götürmeye, dağıtmaya kıyamıyormuş gibi susmuştu. İdris gülleri seyre dalmışken, komşusu Veli atların boyunlarına hamutlarını geçirmekle meşguldü. Dudağında yine aynı ıslık vardı, türkünün:

Gül dikeyim dağlara,
Sarılsın yapraklara,
Kurban olayım yarim,
Bastığın topraklara...

Bölümüne geldiğinde, ıslığı her zaman, daha da içten ve daha hüzünlü oluyordu. İşte yine o bölüme gelmişti. İdris kızıl güllerin yakıcı güzelliğini, türkünün hüzünlü ıslığını dinleyerek seyre dalmışken, birden bire bambaşka bir güzellik, kızıl güllerin üzerine düşüverdi: İri, bembeyaz bir kelebek! ... Beyaz kelebek gülden güle dolaşıp durdu. Zikzaklar çizererek, bir yükselip bir alçalarak kızıl güller arasında ve üzerinde dolaşıp duruyordu. Sanki üzerine konmaya kıyamıyor, ayrılmaya da gücü yetmiyor gibiydi, Kelebek konup konmamaya, konacaksa hangi güle konacağına kararsızdı. Kararsızlığı zikzaklarına o kadar yansımıştı ki... İdris içinden: ’’-Kon be kelebeğim, kon be... dedi. Söz olsun, hangi gülün dalına konarsan, o gülün dalından keseceğim bir gülü, sevebileceğim kıza göndereceğim. Kon be beyaz kelebeğim, kon be! ...’’ Beyaz kelebek dakikalarca kararsız kaldı. Konmadı, belki de konamadı, belki de güle konmaya kıyamadı. Ne kelebek kızıl güllerden birine konabildi, ne de kızıl güllerin üzerinden ayrılabildi. İdris’i kelebek ve gül dünyasından annesinin sesi ayırdı:

-İdris, haydi gidiyoruz. Araba hazır!
İdris kızıl güllerin yanında ayrılırken iki defa daha dönüp geriye doğru baktı. Beyaz kelebek hâlâ kızıl güllerin üzerinde uçuşuyordu. Arabaya binerken idris içinden ’’-Konmadın be kelebeğim, konamadın. Bahtıma verilecek gülü işaret etmedin beyaz kelebeğim...’’ diyerek gizli bir hüzün duydu.

İki saatlik bir at arabası yolculuğundan sonra, Ergene Nehri’nin yamacına kurulmuş Narlıköy’e vardılar. Köyün tamamı, daha sonra gelip köye yerleştirilen birkaç muhacir ailenin dışında, Balkan Harbi Dönemi ve öncesinde gelmiş müslüman Bulgar göçmenleriydi. Düğün evi köyün ortasında ince bir akarsuyun kenarında kuzeye doğru uzanan, köylülerin kruşa çalılıkları dediği fundalık bir arazinin hemen kenarındaydı. Evin önündeki geniş meydanlıkta, üç ayrı bölümde tahta sandalyeler dizilmiş orta alan boş bırakılmıştı. Hummalı bir faaliyet göze çarpıyordu.

-Esas düğün akşama başlar diyen Hatice, kocası Veli, İdris ve annesini alarak düğün evi sahibine: ’’-Hayırlı Olsun! ’’ dedikten sonra babasıgile götürüp misafir etti. Güler yüzlü ve hoş sohbet bir babası vardı. Balcı’yı o da tanıyordu. Bir ara İdris’e takıldı:
-İdris, sen de baban gibi cümle mahlükatla dost musun? Bal arıları seni sokuyor mu?
İdris, mahcup bir tavırla başını öne eğdi:
-Yok emmi... Bal arısı da, eşek arısı da sokuyor beni! arılar sadece babamı sokmuyor.
Akşama doğru, düğün evine gittiler, meydan kalabalıklaşmış, roman çalgıcılar aralıklı olarak müziğe başlamışlardı. Küçük çocuklar durmadan ortalığa yığılmış kocaman bir odun yığınının etrafında koşuşturup duruyorlardı.
Hatice:
-Gülfatma Abla, sen asıl ateş yandıktan sonra eğlenceyi gör! dedikten sonra İdris’e doğru döndü, Göreyim seni! diyerek gülümsedi.

Güneş battıktan sonra tahta sandalyeler tamamen doldu, bundan sonra gelenler sandalyelerin önünde yerlere oturmak zorunda kaldılar. Sadece erkeklerin oturduğu bir kısımda masalar da vardı. Düğün sahibi onlara yemek ve içki ikram etmeye başlamıştı, çalgıcılar müziğe tekrar başladıkları anda iki kişi ortadaki odun tepesini alttan dört bir yandan tutuşturdular. Önce yoğun bir duman bulutu göğe yükseldi. Ardında alevler yanlardan odun kümbetinin tepesini yalamaya başladı. Hava kararmaya başlamış, alevler gittikçe büyüyor kıvılcımlar dumanla birlik göğe savrulmaya başlamışken, içki içen erkeklerin bulunduğu taraftan havaya tabanca ile ateş etmeye başlayanlar oldu. İlk atışların ürpertisi kısa sürede yerini coşkulu bir eğlenceye bıraktı. Alevlerin boyu odun tepesini aşmaya başladığı anda delikanlılar ateşin etrafında dönerek oynamaya başladılar, yarım saat kadar oynayan delikanlılar meydandan çekildiğinde, alevler kudurmuş, odun öbeğini aşmış, müzik ritmini arttırmıştı, arada tek tük patlayan tabancalar da sustuğu anda genç kızlar meydana çıktılar. Kızlar daha kalabalıktı. Onların oynamaları delikanlıların tozu-dumanı birbirine katan oynamalarından çok daha fazla ilgi çekti. Göçmen kızlarının güzelliği, alevin kızıllığında daha da belli oluyordu. O arada kadınların oturduğu bölümde iki genç kız, başka bir genç kızın bileklerine yapışmış, çekiştirerek adeta sürükleyerek oyun alanına taşıdılar. Alevin sıcaklığını yüzünde hisseden, kendini onlarca genç kızın arasında bulan kızıl ipek elbiseli kız da, direnmenin boşuna olduğunu anladı. O da yanındaki kızların omuzlarına kollarını bırakarak onlarla birlikte dönmeye başladığı anda, onlarca kadın ve erkeğin ağzından aynı sözcük döküldü:

-Feriko!

Bir anda nefesleri kesen Feriha, henüz on dokuz yaşında olan genç bir kızdı. Kimse genç kızın adını Feriha olarak telaffuz etmezdi. Herkes ona: ’’-Feriko’’ derdi, hatta kendi anne ve babası bile. Feriha’nın annesi köye sonradan gelen muhacirlerdendi. Kızın, aslında ne annesine ne de babasına tam olarak benzediği yoktu. O bambaşka bir güzeldi. İdris büyülenmiş gibi Feriko’ya bakıyordu. Eşsiz bir yüzü, üzerinde kırmızı ipek bir elbisesi vardı. Vücudunun dolgunluğu,belinin inceliği pek çok erkeği nefessiz bırakmışken, İdris bakışlarını Feriha’nın bembeyaz yüzünden ayıramıyordu. Ferihanın yüzünde oynaşan alevin kızıllığı, onun ateş topunun etrafından dönerek süzülüşü, içki içenlerin kadehlerini peş peşe yuvarlamalarına sebep olmuştu. İdris içinden: ’’-İşte, peri kızı bu olmalı! ’’ diye düşünürken, gözleri birden kızın, kızıl ipekten elbisesine takıldı. Müzisyen romanlar, müziği değiştirip gayda havasına çevirdikleri anda kızlardan birisi ve Feriha’nın elinde birer beyaz mendil belirdi. Gayda havası çok hareketli ve kıvrak bir oyun olduğundan diğer kızlar meydanı ikisine bıraktı. Elinde beyaz mendille Feriha’yı izleyen İdris’in aklına, gündüz kızıl güllere üzerinde uçuşan kelebek geldi. Kızıl güller Feriha’nın kızıl ipekle sarılmış bedenine, beyaz kelebek de Feriha’nın elindeki beyaz mendile denk düşmüştü. İdris, içini sinsi bir hüznün kaplamakta olduğunu hissediyordu. Bir şeyden emindi: Beyaz kelebeğin, o kızıl güllerin üzerine konduğunu görebilseydi, içindeki bu sinsi hüzün olamayacaktı. Aklından bu düşünce geçerken, gözlerini Feriha’dan ve kızın elindeki beyaz mendilden ayıramıyordu.

Feriha’yla karşılıklı gayda oynayan genç kızın niyeti, Feriha’yı herkesin gözü önünde küçük düşürmekti. Bir saate yakın inatlaşmanın sonunda kız, elindeki mendili Feriha’nın ayaklarının dibine hırsla atıp, sanki ağlıyormuş gibi elleri ile yüzünü kapatarak kadınların arasına daldı. Feriha yere atılan mendile içinden dua etti. Oyuna biraz daha devam etselerdi, düşen kendi mendili olacaktı yoksa. O da meydandan ayrılırken kadınların kendisine en yakın olan bölüme doğru yöneldi. Yanlarından geçerken Hatice, nefes nefese kalan, baba tarafından uzaktan akrabalıkları olan Feriha’nın koluna yapıştı:

-Feriko, dedi çok yoruldun, gel beş dakika yanıma otur.
-Hatice Ablam! Hoş geldin diyen Feriha, Hatice’ye sarıldı. Hatice’nin yanındaki kız kalkarak sandalyesini Feriha’ya verdi. İdris ile Feriha’nın arasında sadece Hatice vardı. Hatice, Feriha ile bir iki hal hatır sormaktayken, İdris’in gözleri bir kaç kez Feriha’ya doğru kaydı. Ne kadar güzeldi... Hele sesi...İdris’e, sanki Feriha daha önce tanıdığı birisine benziyormuş gibi geldi, sanki tanıdık bir simayı çağrıştırıyordu, ancak bir türlü kime benzettiğini bulamıyordu. Annesi Feriha’ya gelmesi için eliyle işaret edinceye kadar Feriha yanlarında oturdu. Birkaç kez Hatice’den tarafa bakar gibi yaparken, kısa aralıklarla Feriha’yı süzen İdris’in bakışları bir kez Feriha’nın gözlerini yakalaldıysa da; kız uzun kirpikli siyah gözlerini hemen kaçırdı. Sadece bir an için göz göze gelebildiler.

Ortadaki ateşin alevleri küçülüp, kızıl kor görüldükçe köylüler birkaç kez daha ateşin üzerine odun atarak alevleri tekrar tekrar yükselttiler. Feriha annesinin yanına gittikten sonra bir daha oynamaya kalkmadı, ortalıkta da görünmedi. İdris o güne kadar hiç bu kadar büyük bir ateş yakıldığını görmemişti. Gece yarısının sonrasına kadar devam eden eğlencenin sonlarına doğru, kızlarla oğlanların karşılıklı oynadıkları anda da, Feriha yine ortalarda gözükmedi. Sabah komşu göçmen köyünden gelin getirilecekti. Sabahki gelin alayının gelişindeki eğlenceyi kaçırmak istemeyenler, fazla uykusuz kalmamak için gece yarısından sonra eğlencenin bitmesini beklemeden, evlerine dönmeye başladılar. Haticenin babası onlardan daha önce eve dönmüş, gaz ocağını yakmış hava pompalamakla meşgüldü. tepesinden mavi sarı alevler fışkıran gaz ocağının üzerine kocaman bir çaydanlık yerleştirdiğinde Gülfatma ile oğlu İdris, damadı Veli ile kızı Hatice kapıda belirdiler.

İdris, o gece altına serilen, temiz yün yatağa rağmen Feriha’yı düşünmekten ne bir türlü uyuyabildi, ne de Feriha’yı kime benzettiğini hatırlayabildi. Sabaha karşı biraz dalacak gibi olduysa da; elinde beyaz mendil, kızıl ipek elbisesi, alev ışığının bembeyaz yüzünde oynaştığı Feriha’nın hayali, kızıl güller üzerindeki iri beyaz kelebeğin görüntüsü ile birbirine karışarak aklına hücum etti, uyumasına izin vermedi. Kalbinin içinde bir umut, şimdiye kadar tatmadığı bir mutluluk, tarifsiz bir heyecanla bütünleşmişti. Yatağın içinde durmadan dönüp durdu. Ömrünün ilk uykusuz gecesinde, Feriha’yı düşünerek tan vaktine ulaştığında, ev sahipleri kadın herkesten önce yatağından kalkmış, avludaki dışı çamur sıvanmış kümbet gibi fırını yakmış, göçmenlere özgü nohut mayalı ekmeği fırına sürmüştü. Pişen nohut mayalı ekmeğin mis gibi kokusu mahalleyi sardığında güneş doğuyordu.

Düğün evine doğru giderlerken yol boyunca İdris’in aklında sadece Feriha vardı. Öğleye doğru gelin alayı ve çalgıcılar bir at üzerindeki gelinle birlikte köye döndüler. Damat gelini attan indirirken, annesi de köylülerin üzerine şeker dolu tepsiden avuç avuç şekerleri savurdu. çocuklar şekerleri kapışmak için bir biri ile yarıştılar. Çocukların gözü asıl damattaydı. Birden evi kapısı önünde kümeleştiler, kapıyı kapadılar. Damat cebinden bir avuç metal para çıkararak, geriye havaya doğru savurdu. Sarı yirmi beş ve on kuruşları kapışmak için çocuklar hücuma geçti. İdris’in gözleri Feriha’yı boşuna aradı durdu. Kızıl ipekten elbiseli, beyaz temiz yüzlü, uzun kirpikli, simsiyah saçlı Feriha ortalarda yoktu. İçinden: ’’Feriko... Ferikom! Herkes burada sen niye yoksun? ’’ diye geçirdi. İlk kez ’’Ferikom! ’’ demişti o da içinden! ...

O gün akşam üzeri kendi köylerine döndüler. İdris ilk iş kızıl güllerin olduğu tarafa yöneldi. Yediveren kızıl güller artık son goncalarını olgunlaştırmakla meşguldü. Beyaz kelebek ise ortalıkta görünmüyordu. ’’-Kondu mu acaba? diye düşündü. Konduysa hangisine? ’’ İdris ertesi günü bekleyemeden bir saat sonra Veli’nin yanına gitti. Hatice Gelin, İdris’i görünce işi hemen anladı:

-Hayrolsun İdris! Bir şey mi oldu?
-Hatice Abla, ben... sesi titredi konuşamadı.
-Evet sen, ne oldu?
İdris:
’’-Feriko... Feriko... diyebildi.
Veli anlamamazlığa vurdu işi:
-Ee... Ne olmuş Feriko’ya?
İdris cevabı Hatice Geline verdi:
-Diyeceğim ki, Feriko’yu bir isteyeni, veya bir sevdiği var mı?
-Herkes ister de istemesine, gidip Feriko’yu istemeye kimse cesaret bulamaz. İdris, bak sana ne diyeceğim: Sen Vedat Emmimi tanımazsın. Çok sert birisidir. Muhacir karısını nasıl aldı biliyor musun? Bilme daha iyi. Bu iş çetin. Başına bela gelir!
-Ben onu sormuyorum abla, kızın bir sevdiği var mı?
-Duymadık, olsa duyardık. Ama ben senden yine de bu işten uzak durmanı isterim. Feriko gibi kırk tane kız var köyde. Balcının oğluna kim olsa kız verir. Buradaki kadınlar bile, annene kendi ağzı ile teklif ediyorlar.
İdris duymak istediği cevabı almıştı: ’’ -Duymadık, olsa duyardık.’’ Gerisini merak ettiği de yoktu.

Bir hafta sonra, Veli annesinin hasta olduğu haberini hanımına getirdiğinde Hatice’ye yine köyün yolu göründü. İdris de Veli ile beraber gelmişti.
İdris:
’’-Abla dedi, bir hediye versem, Feriko’ya götürür müsün? ’’
Kadın yanaşmadı. O an aklı annesinin hastalığındaydı. Bir hafta önce sapasağlam olan kadın nasıl birden hastalanmıştı? Onu düşünüyordu. İdris’in ısrarına rağmen kadının yanaştığı yoktu. Veli işe karıştı:
’’-Seni nasıl kaçırdığımı unuttun galiba? Bize de yardım eden olmamış mıydı? .Ne olacak alt tarafı bir hediye, ya alır ya almaz. Kızan da vaziyeti anlasın işine baksın! ’’
Neden sonra kadın yumuşadı:
’’-Tamam dedi, ancak sadece hediyeni veririm, başka bir şeye karışmam’’
Veli:
-Bu kadar işte... Zorla güzellik olmaz. Sen sadece İdris’in hediyesini kıza götür, sonrasını kendileri bilir, sen de bir daha karışmazsın olur, biter! diyerek konuyu kapattı. Kadın da istemeyerek hediyeyi götürme işine razı oldu.

O gece İdris, hepsinin içinde Feriha olan çeşit çeşit rüyalar gördü. Bütün rüyalarında da Feriha’nın yüzünü bir türlü net olarak seçemedi. Sanki Feriha kendisi, yüzü ise hep başka insanlara aitti. Sabah ilk iş kızıl güller tarafına gitti. Neredeyse kırka yakın gül içerisinden Feriha’ya göndereceği gülü bir türlü seçemedi. mümkün olsa hepsini gönderebilsem diye düşünürken, aklına önce beyaz kelebek, ardında ferihanın elindeki beyaz mendil geldi: ’’-Tamam diye düşündü, gülü beyaz bir mendil içinde göndermeliyim! ’’ Feriha’ya göndereceği gülü zor beğendi, ona layık gülü seçmek o kadar zordu ki...

Veli’nin ıslığını duyduğunda telaşlandı. Sonra gözüne en hoş görünen gülü üstte iki yaprak bırakarak yaprakların dört parmak kadar altından kesti. Üzerindeki dikenlere baktı: Beş dikeni vardı. dikenleri başparmağı ile yana doğru bastırırken tatlı bir çıtırtı ile ilk dikeni kırdı. Beş dikeninden ayıkladığı iki yapraklı kızıl gülü, beyaz ipek bir mendile sarıp velilerin evine geldiğinde, arabanın hazırlandığını gördü Hatice Gelin:
-Allah, sonunu hayra getirsin inşallah! diyerek aldığı gülü bohçasına koyarken endişeliydi. Feriha’nın ne tepki vereceğini kestiremiyordu.’’-İnşallah Vedat Emmi’min haberi olmaz, diye içinden geçiriyordu.’’ Araba hareket ettiğinde artık ok yaydan çıkmıştı.

İdris, gelecek haberi merakla bekledi. İki gün sonra akşam üzeri Veli ve hanımı döndüğünde, kadın daha İdris’i daha uzaktan görür görmez el salladı. İdris arabaya doğru koşuşturdu. Veli dizginleri çekerek atları durdurduğunda, İdris atıldı:
-Ne oldu abla hediyeyi verdin mi? diye sordu.
Hatice gelin gülerek:
-Verdim dedi, hediyeni aldı.
İdris heyecanla:
-Ee.. ne dedi, birşey söylemedi mi?
-Hiç bir şey söylemedi, tek kelime bile etmedi! Mendilini sana geri gönderdi, al mendilini! diyerek beyaz mendili İdris’e uzattı.
-! ...
-Aç da bir bak bakalım mendiline, ne göreceksin bakalım, öyle put gibi durmasana!
İdris gönderdiği mendilinin geri gelmesine bir anlam verememişti. Mendili açınca bir köşesine el ile işlenmiş iki yapraklı koyu kırmızı gülü görünce ne anlama geldiğini şaşkınlıkla düşünürken, Göçmen Gelin:
’’-Anlamadın mı gülünü aldı işte. Mendilini de oyalayıp sana hediye olarak geri gönderdi dedi.
İdris şaşkındı:
-Abla peki bir şey söylemedi mi? diye sordu.
-Daha ne söylesin, kız sana cevabını verdi işte! Git gerisini annen sana anlatsın! derken Veli de atları tekrar sürdü. İdris elindeki iki yapraklı kızıl gül işlemeli mendile baka baka önce annesinin yanına, sonra Velilere gitti. İçindeki sevinç ve merak duygusu dalga dalga büyüdükçe, sesli olarak:
-Ferikom... Ferikom! diyor, yerinde duramıyor, hiçbir yere sığamıyor, hiçbir yerde barınamıyordu.

İdris’in göğsüne sığmayan ilk günün sevinci, inanılmaz mutluluk haberi, birkaç gün içinde yerini, tarif edilmez bir üzüntü ve akıl almaz bir özleme bıraktı. Elindeki Feriko’nun mendili olmasa her şeyin bir rüya olduğuna inanacaktı. İki yeşil yaprakla, kahverengi dal ve kızıl gül motifi ile işlenmiş bu mendil, ne kadar değerliydi! Ne yapacağını bilmez bir haldeydi. Göçmen Gelinin:

’’-Bak kardeş, beni iyi dinle: Sakın ola ki bir yanlışlık yapmayasın. Eğer Feriko’ya kavuşmak istiyorsan sabırlı olacaksın. Bu işi zamanı geldiğinde baban en iyi şekilde halleder. Senin bir başına halledeceğin bir şey yok. Kız seni sevdi. Kendini düşünmüyorsan Feriko’yu düşün. Kızın adı çıkmasın. Kimseye bir şey söyleme, Babasının kulağına giderse senin işin yatar. haberin ola. Sadece sabret ve zamanını bekle. Esas demek istediğim de şu: Sakın kimseye güvenip köye bir başına gitmeyesin! Hele Feriko için gittiğin duyulursa başına gelmeyen kalmaz. Ben kendi köyümü bilmez miyim? Çok iyidirler ama, iş bu olunca başına kuzgun gibi üşüşürler. Nişanlı olsan bir mesele kalmaz. Enişte diye bağrına bassınlar seni, ama şimdi sakın ha! ...Annenle de konuştum. Benim artık yapacağım bir şey yok. Bu iş neticelenmeden ben bile, ’’Ya duyulursa! ’’ korkumdan köyüme gitmeyeceğim. Senin anlayacağın belalı bir iş. Başka kız olsaydı, kolaydı. Ama Feriko... Belalı iş! ’’ Şeklindeki uyarıları, duygularına, özlemine ve sabırsızlığına ters düşüyordu.

Annesi babası ile konuyu konuşmuş, babası da ’’-Gidip bir soruşturayım hayırlı ise olur.’’ dese de, sanki işi yavaştan alıyormuş gibi geliyordu. Oysa İdris’in yerinde duracak hali yoktu. Bir kerecik görebilse, birkaç kelime konuşabilse, ellerini bir kez tutabilse yetecek sanıyordu, ama nasıl, nerede ve ne zaman?

İçinde kaynayan özlem kazanına, gözlerinin önünde eksilmeyen o melek simanın hasretine, gönlünü kemiren acıya; büyüklerinin insanı çileden çıkaran sabırları ve öğütlerinin, şu anda bir çare olabildiği yoktu! Kısa vadede de bir çare olacak gibi de görünmüyordu. Ne halde olduğunu kimseye anlatamıyor, kimse de içinde yanan ateşi görmek istemiyordu. Hepsi bir ağızdan sözleşmiş gibi aynı şeyi söylüyordu: Sabır!

Anlaşılan bu dönemde kimsenin bu konuda kendisine yardımcı olacağı yoktu. ’’-İş başa düştü, kendi işini kendin halledeceksin! ’’ dedi içinden. Aklına kasabanın pazarı geldi. Pazar kurulduğu her hafta kasabaya inecek, eğer şansı yaver gider de, Feriha köyden gelirse, buluşup gizlice konuşacaktı. En uygunu buydu. İki gün sonra kasabaya pazar kurulacağı günü iple çekti.

Pazarda akşama kadar Feriha’yı boşuna aradı. Köylülerin kızlarını pazara çok önemli bir sebep olmadan getirmediklerini biliyordu. Hatta bazı köylü kızlarının, kasabaya yılda ancak bir kez gelebildiklerini veya hiç gelemediklerini düşündü. O hafta ve ondan sonraki hafta, Feriha’yı bulabilmek için kasaba pazarına boşuna geldiğini anladı. Son çare Narlıköy’den bir kaç arkadaş edinmekti, onları ziyaret etmek bahanesi ile köye gidebilir, Feriha’yı görebilirdi, başka da bir yolu yoktu. İdris bu kararı verdiğinde hayatının en büyük hatasına doğru ilk adımını atmak üzere olduğunun farkında değildi.

Bir hafta içinde İdris, Narlıköy’den kendine iki akadaş buldu. Komşuları Hatice Gelin’in uyarılarına uyamadı. Köye ilk gittiği gün yolu üç genç tarafından kesildi:
-Dur hele kopil! Kime gidiyorsun? diye sordular. Aslında Narlıköylüler, büyük değil de küçük çocuklara kopil diyorlardı.
-Arkadaşım var dedi İdris. Adı: Reşit.
-Ha... Ula bizim Bodur’u soruyor bu, dedi birisi sonra, İdris’e sordu: Evini biliyor musun?
-Hayır, bilmiyorum.
-Hoş geldin kardeş gel biz seni Bodur’a götürelim. Diyerek ellerini uzatarak teker teker tokalaştılar. Konuşa konuşa Reşit’in evine geldiklerinde biri dışardan seslendi:
-Bodur! neredesin bak sana arkadaşını getirdik.
Reşit şansına evdeydi. Dışarı çıktı. İdris’e ’’-Hoş geldin! ’’ dedikten sonra diğerlerine de ’’-Buyurun siz de gelin! ’’ dedi.
-Yok, bizim işimiz var haydi eyvallah, siz keyfinize bakın deyip gittiler.
İdris bir hafta içinde iki kez daha köye gitti. Beş altı kişi ile daha arkadaş oldu. Arkadaşları ile samimiyetini ilerletti. Öyleki köyden birisi imiş gibi kendisine bir de isim taktılar: İdo... Narlıköylüler herkese ikinci bir isim takıyor ve genellikle kendi taktıkları ikinci isim ile hitap ediyorlerdı. Birisine de bir isim takıldı mı, artık ömrünün sonuna kadar o isimle gidiyordu. Bir ay dolmadan İdris köyden birisi gibi olmuştu. Hiç kimse İdris ile takışmadı. Aksine her gelişinde değişik bir arkadaşı İdris’i evlerine götürüp misafir etti. Hatta bir keresinde misafir olduğu evde, önüne koydukları balı ’’-Ye! ye... Babanın kendi balıymış gibi ye. Bu balı kovanlardan baban kendi eliyle çıkarmıştı, deyip gülüşmüşlerdi. Hiç kimsenin Feriha’dan bahsettiği olmamıştı. Ne kadar şanssızdı: Mevsim artık kışa dönmüş, bu arada hiç düğün de olmamıştı. Ona bu kadar yakınken bu kadar uzak olmak... İşte bu İdris’in dayanabileceği bir şey değildi bu. Feriha’nın bu gelişlerden haberi olmuş muydu acaba? Bundan da haberi yoktu. Bu köyde, bu insanların arasındaydı Ferikosu. Ama o göremiyor, soramıyordu bile. Oysa tanıştığı arkadaşlarından birisi kendi köylerine gelmiş, bir hafta içinde kendisine bir sevgili bulmuş, hatta kızla konuşmuştu bile.

Oğlu İdris’in Narlıköy’e sık sık gittiğini haberini aldığında, Balcı’yı da bir endişe almıştı. Narlıköylüleri çok iyi tanıyan birisiydi. Yıllardır içlerindeydi. Civardaki pek çok köyün insanlarını ismen bilirdi. Endişesi, o kadar misafirperver olan göçmenlerin kadınları ve kızlarına sataşıldığında, neler yapacağını da çok iyi biliyor olmasından ileri geliyordu. Oğlunun şu dönemde oralarda görünmesi kendi işini de zora sokmuştu. Üstelik oğlu bunun farkında bile değildi. Komşuları Hatice Gelin, İdris’in defalarca köye gidişini duyduğunda, bir kez daha İdris’in yanında aldı soluğu.’’-Ne yapıyorsun sen? Nişanın olmadan gitme demedim mi sana? O kızı hiç düşünmüyor musun? Kızın seni sevdiğini, sana söyledik işte. Beklemesini bil. Ananın karnında nasıl dokuz ay durdun sen? Bir iki ay da bunun için dur! Allah’ım bu çocuğun başına bir iş gelmese bari... İnşallah başına bir iş gelmez. İnşallah! Bir daha gitme, tövbe et! ’’ diye çıkıştı. İdris bir hafta kendi köyünden ayrılmadı. İçinden Hatice Geline de, babasına da kızıyordu. Bir tek kendisini anlayan annesi vardı ancak onun da elinden kendisi gibi bir şey gelmiyordu. Babası gidip Feriha’nın babası ile kendisi konuşacağına, araya kimleri koyacağını, bulmakla meşgul oluyor, işi uzatıyordu. Ya onlar istemeden Feriha’yı başkası onlardan önce isterse, ya babası Ferikosunu başkasına verirse? Aklına bu soru geldiği anda sonucu düşünüp dehşete kapılıyordu. Bir an önce kendisinin de bir şeyler yapması gerektiğini düşündü. İş işten geçmeden bir şeyler yapmalıydı. Bir kez Ferikosu ile görüşüp, kendi ağzından, kendisini sevdiğini bir duyabilseydi, ellerini bir tutabilseydi... Cebinden Ferikosunun mendilini çıkardı. İki yapraklı kızıl gül işlemeli mendil... Feriko’yu bu mendile oya yaparken bir kez görmek için neler feda etmezdi. Kendi kendisine sesli olarak:’’-Ferikom, dedi. Yarın! Yarın sana geleceğim. Ferikom bekle beni, yarın... ’’ dedi.

Ertesi gün Narlıköy’de yeni tanıştığı arkadaşların en genci İsa ile gizli konuştu:
-Sana bir mektup vereceğim. Bu mektubu Feriko’ya götürüp cevabını getirsen, beni bir iki dakika Feriko ile görüştürebilirsen, dile benden ne dilersen! ... İsa gençlerin arasına daha yeni katılmış henüz on yedisinde bir çocuktu, şaşırdı:
-Feriko Ablamla mı? Abi ben korkarım yapamam! Ok yaydan çıkmıştı bir kez İdris ısrar etti:
-Korkma Feriko kimseye bir şey söylemez.
-Ya mektubu almazsa?
-Mektubu alır, kimseye de bir şey söylemez, merak etme. İki dakika beni Feriko ile görüştür, dile benden ne dilersen! Birden aklına kolundaki saati geldi: Bak bu saati görüyor musun söz veriyorum. Ferikoyla nişanlandığım gün sana hediye edeceğim bunu. Hem o da beni seviyor. Bize bu iyiliği bugün yap.
İsa’nın gözleri saate takıldı. İdris bileğinden çıkardığı saati İsa’ya uzattı.
-Söz dedi, sana hediye edeceğim. İsa saati elinde çevirdi baktı.
-Hıslon dedi. Biraz daha dikkatli baktı, on yedi rubis...Ne demek, burada öyle yazıyor?
-On yedi taşlı demek. Yani taşlı saat kolay bozulmaz. Söz, sana hediye edeceğim. Mektubu Feriko’ya götürecek misin?
Saat hediyesine rağmen İsa mektubu götürmeye pek hevesli görünmüyordu.
-Sonra yamuk bir şey olmasın! Bana doğruyu söyle: Feriko Ablam da seni seviyor değil mi? Mektubu alır değil mi? Kimseye bir şey söylemez değil mi?
-Sen merak etme, kimseye bir şey söylemez. sen de kimseye söyleme!
-Peki ver mektubu!
-Ben burda seni beklerim, cevabını getir.
İdris cebindeki mektubu İsa’ya teslim ederken içinden: ’’-Sana bir değil bin saat feda olsun. Canım da feda olsun Ferikom dedi, bu iş bu kadar kolay işte. Mektup Feriko’nun eline ulaştığında, onu görebileceğine kalben emindi.

İsa heyacanlı, pişman ve korkarak Feriko’nun evinin yolunu tuttu. Daha önce de bir iki mektup ve hediye taşımıştı ancak hepsi de kendi köyü içindeki gençler arasında olmuştu, o zamanlar daha da küçüktü. Yarı yolda Belalı Selahattin ile karşılaşınca, yüzü kıpkırmızı oldu. Selahattin köyün belalısı idi. kimse onunla dalaşmak istemezdi. İsa’nın önünde durdu:
-Nereye gidiyorsun İso?
-Hiç, bir yere gittiğim yok! Belalı İso’nun sesindeki tedirginliğinden bir şeyler sakladığını hemen farketti. Sağ eli pantolounun cebinde görünce:
-Ne var cebinde, şeker mi saklıyorsun? Versene iki şeker!
-Şeker yok!
-Ne var peki, ne saklıyorsun sen cebinde?
-Bir şey sakladığım yok abi.
Belalı, İsa’nın koluna yapıştı. Elini cebine soktu, mektubu çıkarınca bir de öbür cebine baktı, şeker yoktu.
-Hani nerede şeker?
-Abi vallahi şeker yok.
-Ee.. bu mektubu kime götürüyorsun? Zarfın üzerinde hiçbir yazı yoktu.
-...
-Sen ne numara çeviriyorsun bakim, kime bu mektup? ... Bak mektubu açar okurum, sonra da seni sopalarım! kime bu mektup?
-Feriko Ablaya!
Belalı Feriko ismini duyunca duraksadı, İsa’nın kolunu bıraktı. Biraz düşündükten sonra soğuk bir sesle sordu:
-Niye aldın mektubu, peki?
-Feriko Abla da onu seviyormuş, onun için aldım.
-Kim gönderdi?
-İdris abi.
-İdo ha! .. Kendisi nerde şimdi?
-Mektubun cevabını bekliyor. Ver mektubu götüreyim. Belalı biraz düşündü:
-Yok, yok mektubu ben götürürüm, cevabını da getiririm. Bak, ben gelinceye kadar sen burada bekle bir yere ayrılma, kimseye bir şey söylersen; seninle külahları değişiriz. Bir yere ayrılma, anlaştık mı, tamam mı?
-Tamam abi bir yere ayrılmam.

Belalı Selahattin Ferikolara doğru gider gibi yaptı. İsa’nın kendisini göremeyeceği bir yere geldiğinde başka bir yöne saptı. İlk iş mektubu açtı okudu. zarfın üzerinde hiçbir yazı yoktu ama mektup gerçekten Feriha’ya yazılmıştı, birkaç dakikalık da olsa görüşme dileğini ileten sade bir mektuptu.

Belalı İsa’ya görünmeden arka taraftan dolanarak acele köydeki tek bakkal dükkanına gitti. Çizgili bir mektup kağıdı ve bir zarf alarak evine gitti. Kopya kalemini buldu, ucu körleşmişti. Çakısı ile ucunu açtı kalemin ucunu sivriltti, dilinin ucuna değdirdi. Çizgili mektup kağıdına ilk harfi yazdığında mor boya ilk harfle kağıda yayıldı. Belalı mektuba kısa bir cevap yazdı. Zarfın içine koydu. Dili ile zarfın ağzını ıslatıp yapıştırırken annesi içeri girdi, şaşırdı:

-Kime o mektup Selo? diye sordu. Belalının annesi ile kaybedecek zamanı yoktu.
-Sevgilime, dedi. Feriko’ya! ... Annesi Feriko ismini duyunca, oğlunun doğruyu söylemediğini anlayıp kaba bir küfür savurdu:
-Feriko da sana kalmıştı! De get ordan, yeme annenin...

Belalı çabucak geldiği yoldan geri döndü. İsa bıraktığı yerde sıkıntıyla dönüp duruyordu. Mektubu İsa’ya verirken:
Çok zor oldu, dedi iyi ki sen gitmemişsin. Babası evdeymiş zor verdim mektubu. Feriko cevabını yazdı. Al götür İdo’ya ver. Mektubu Feriko’ya kendim götürdüm dersin. Sen beni hiç görmedin tamam mı? Sonra bakarsın İdo ödlek çıkar gelmez de Feriko boşu boşuna bekler. Sen beni hiç görmedin tamam mı? Feriko mektupta İdo’yu nereye çağırdıysa, kimseye görünmeden İdo’yu oraya götür. Sen de daha sonra kimseye bir şey söyleme!

İdris sabırsızlıkla gelecek cevabı bekliyordu. İsa’yı elinde mektupla görünce kalbi yerinden fırlayacakmış gibi oldu. Hiçbir şey sormadan İsa’nın elindeki mektubu aldığı gibi açıp, heyecanla üst üste okudu:
-Tren yolunun oradaki kulübe, tren yolunun oradaki kulübe nerede? diye İsa’ya sordu. Mektupda İdris’e buluşma yeri belirtilmişti.
-Feriko Ablanın evi oraya yakın.
-Mektupta, köyün dışından dolanarak gelin diyor, kimse sizi görmesin diyor.
Koşar adımlarla kulübeye doğru yola çıktılar. Köyün dışından dolanarak kulübeye kadar gideceklerdi.

İsa daha mektubu İdris’ götürürken, Belalı köyün içine daldı, hemen dört arkadaş buldu. Sopalarını hazırlayarak tren yolu boyundan kısa yoldan kulübenin yanına ulaştılar. Önü yaban gülü çalıları ile kaplı bir tümseğin gerisine sinerek kulübeyi gözetlemeye başladılar. İçlerinde birisi:
-Sence gelir mi dersin? diye sordu.
-Seven adam dağları delermiş, kulübeye kadar mı gelemeyecek? Sen bana bu arada bir tütün sarsana, dedi Belalı. Arada bir çalılıkların arasından kafasını uzatıp gelen var mı yok mu diye kontrol ediyorlardı. Belalı sigarasının yarısındayken birisi heyacanla:
-Geliyor! dedi geri sindi. Diğerleri de kafasını uzatıp baktılar.
-İso! ... İso’yu ne yapacağız? diye sordu birisi.
-Korkuturuz, kimseye bir şey söylemez, dedi Belalı.

İdris, penceresiz ve kapısız sadece üstü örtük kulübede heyecanla Feriha’yı beklerken İsa’ya sordu:
-Hangi taraftan gelir? İsa gözleri önlerindeki tepeyi işaret etti. İşaret ettiği tepenin arkasında, köyden birkaç ev yarıya kadar, bir evin de üstten sadece bacası görünüyordu.
İdris: ’’-Ferikom dedi içinden, seni beklemek niçin her şeyden daha zor! ’’ Her dakikası bir yıl kadar uzayan zamanda, sabırsız ve heyacanla gözlerini, üzerinde Feriko’nun belireceğini sandığı tepenin üzerinde dolaştırırken; yanındaki İsa’nın, yüzününün bir anda renkten renge girdiğini, donup kaldığını göremedi!

Üç kişi kulübenin kapısını tutarken, dördüncüsü camsız pencereden içeriye atladı. Ellerindeki meşe sopalarla kendi avuçlarına vura vura İdris’in etrafını çevirdiler. Belalı dudaklarını büzüp, sesini kız sesi gibi incelterek, alaylı bir şekilde:
’’-Canım sevgilim, köyün dışından dolanarak gelin, kimse sizi görmesin. Tren yolunun oradaki kulübeye gir, beni bekle.’’ diye İdris’e kendi yazdığı mektubu harfi harfine okuyup, aynı sözleri ikinci kez tekrarladığında; İdris içine düşürüldüğünü tuzağı anladı, ancak artık çok geçti. Feriha’yı da göremeyecek olmasının hayal kırıklığı, içine düştüğü tuzağın dehşeti ile birleşince, dili damağı bir anda kurudu. Dizlerininin bağının çözüldüğünü ayaklarının kendini taşıyamayacağını, aklının bir anda su gibi akıp boşaldığını hissetti. Arkadan ense kökü ve sağ kulağının arkasına inen meşe sopası darbesine kadar ayakta kaldı.
İdris’in düşmesinden sonra telaşla İdris’in ceplerini arayan Belalı, kendi yazdığı mektubu yeleğin iç cebinden çıkarıp aldı. Kendi pantolonun arka cebindeki, İdris’in, Feriko’ya yazdığı ancak Feriko’nun eline geçmeyen mektubun yanına sokuşturdu.

İsa iri iri açılmış gözlerle, dehşetle İdris’in başına gelenlere tanık oldu. İdris’e kurulan tuzakta istemeyerek de olsa kendisine de bir pay düşmüştü.
-İso’yu da sopalayalım, aklı başına gelsin! sözleriyle irkildi.
-Ulan sen kendi köyündeki kıza... mu yapıyorsun? diye ikisi İsa’nın yakasına yapışıp tartaklamaya başlarken, Belalı İsa’yı korumak istiyormuş gibi araya girdi.
-Yapmayın arkadaşlar, o daha çocuk...
-Çocuksa çocukluğunu bilsin, daha bu yaşta... yapmak neymiş ona gösterim ben, diyerek sopasını havaya kaldırırken belalı sopaya havada yapışıp bağırdı:
-Ulan İso’nın kılına zarar gelsin sizi İdo’dan daha beter yaparım., haberiniz olsun. Sonra İsa’nın koluna girerek kulübeden dışarı çıkarırken, İsa eşikten kafasını geri çevirip yerde yüzü koyun hareketsiz yatan İdris’e bakıp endişeyle sordu:
- Abi yoksa...
Belalı sözünü kesti:
-Sen kendin kurtulduğuna dua etsene. Bas evine git şimdi. Haydi, durma! Kimseye bir tek şey söylersen ondan beter olursun. Seni kurtardım işte daha ne istiyorsun? Ben olmasam seni de onun gibi yaparlardı. Sen bana dua et. Çek git evine! Sen hiçbir şey görmedin, duymadın tamam mı?

İsa ne yapacağını bilmez bir halde evlerinin yolunu tutarken sanki ayakları geri geri gidiyordu. Belalı arkadaşlarına:
-Haydi, kimse görmeden tüyelim, arazi olalım! dedi.
Tren yolunu takip ederek acele adımla köye doğru dönerlerken belalı son uyarısını yaptı.
-Hava kararmadan herkes evine gitsin. Muhtar veya âza kime bir şey sorarsa, biz bugün hiç bir birimizi görmedik, tamam mı? Sopalarımızı da çalıların içine artalım. İki üç gün sonra gelir alırız.

Ergene nehrindeki balıkların, Şeytan Deresi çayını aldıktan sonra, her ne hikmetse boylarının ve lezzetinin değiştiğini bilen balık avcıları ve gümeciler, özellikle yayın balığı avlamak için şeytan deresi çayının ergene döküldüğü yerden itibaren avlanırlardı. O gün dört gümeci kafadar, kış mevsiminde gelecek yaban ördeği ve yaban kazlarını avlamak için kullandıkları gümelerinin bakımı için ovadayken akşama doğru da Ergene’den birkaç balık avlamış olarak evlerine dönmek niyeti ile balık avlıyorlardı. Öyle bir yayn balığı yakaladılar ki kendileri de gözlerine inanamadılar, balık yetişkin bir insan boyunun yarısından daha uzundu. Gözlerini balıktan ayırmayan birisi
-Mübarek, kuzu gibi! dedi. Diğeri atıldı:
-Ne kuzusu be... Tosuncuk bu tosuncuk!
-Ee. bu tosuncuğu nasıl yapacağız şimdi?
-Köye götürelim, Fiko’ya satalım. çok para verir! Baksana mübarek tosuncuk!
-Tosuncuk ki ne tosuncuk...

Balığı omuz seviyesine kadar kaldırmadan taşımak mümkün değildi, kuyruğu yerde sürünüyordu yoksa. İkişer ikişer sırayla parmaklarını balığın solungaçlarından sokup, omuz seviyesine kadar havaya kaldırarak tosuncuğu taşımaya başladılar. Tren yolu kavşağın yanındaki kulübenin önünde sırayı değiştirirken, birisinin gözü kulübede yerde yatana takıldı:
-Kulübede uzanmış birisi var! baksanıza kim?
Tosuncuğu arkadaşlarının omuzuna bırakan ikisi beraberce içeri girip yerde yatana seslendiler, bir cevap alamayaınca da sırt üstü çevirip baktılar.
Biri dışarı seslendi.:
-Dövüp atmışlar buraya, bizim köyden değil bu!
-Kim bu kızan be? diye biri hayretle sordu.
Omuzunda balıkla kulübenin önüne gelenlerden birisi:
-Ula bu bizim Balcı’nın oğlu İdo... Kiminle, ne alıp veremediği olmuş ki kızanı kırmışlar?

Omuz seviyesinde tutukları balığı yere indirip, onlar da İdris’in başına vardılar. Hava kararmaya başlamış kulübenin içi daha da karanlıktı. İdris’in patlayan üst dudağından sızan kan ağzında kurumaya başlamış, dudaklarını bir birine yapıştırmıştı.
-Kaldır ula şunun başını yerden, Kucağına çek oturt biraz.
-Gidelim muhtara haber verelim.
-Tosuncuk, o kalsın mı?
-Üçümüz gidelim, tosuncuğu da götürelim. Muhtar gelinceye kadar, Bekir İdo’nun başında beklesin. Bakarsın garibi bir de yılan sokar sonra! .. Ula Beko, muhtar gelinceye kadar ayrılma başından.

Üçü Balığı da alarak telaşlı adımlarla seğirttiler, köyün girişinde bir tümseğin üzerinde tünemiş, dişleri bir birine vurarak ağlayan İsa ile karşılaşınca:
-Buna ne olmuş böyle ya? Kukumal kuşu gibi bu da buraya tünemiş. dedi birisi. Ne sordularsa, dişleri birbirine vuran İsa’dan bir cevap alamadılar. İkisi tosuncuğu taşırken biri de İsa’nın koluna girdi.

İsa’yı evine gönderdikten sonra, biri muhtarın evine koşuşturdu. Kebapçı Fikret kokusunu almış gibi balığı karşıladı, yollarını kesti.
-Ula bu da ne, Nasıl yakaladınız?
-Ergene’den...
-Nereye götürüyorsunuz?
-Eve, sabah kasabaya götürüp satacağız.
-Ne kasabası, bir de kasabaya kadar mı götüreceksiniz? Geçin arkaya yıkın kütüğün üzerine... Ben size yirmi lira veririm.
-Ne yirmi lirası Fiko, sen bunu aynalı sazan mı, yokza zurna balığı mı sandın? Bu yayın be, yayın! Baksana bıyıklarına senin boyun kadar be... Tosuncuk bu be... Tosuncuk.
-Tamam otuz lira vereyim, getirin arkaya!
-Bizi tutma, zaten yorulduk otuz olmaz. elli lira isteriz. kasabaya götürsek daha fazla eder.
-Tamam, tamam. Size tam kırk lira haydi arkaya kütüğün üzerine bırakın diyerek balığa yürüdü.Aslında balığı yaklayanlar iki üç misli daha fazla paraya satacaklarını biliyorlardı, ancak onların aklı İdo’da kalmıştı. Niçin dövülmüştü kim dövmüştü zihinleri onunla meşguldu. Şu anda Aşçı Fikret’le kaybedecekleri fazla zamanları yoktu. Balığı Aşçı Fikret’in dükkanın arkasındaki geniş ceviz kütüğün üzerine bırakarak dört adet kağıt on lirayı alıp çıktılar. Onlar gidince elindeki masatla satırı bilemeye başlayan Aşçı Fikret arkalarından: ’’-Enayiler dedi, İki yüz liralık balığı kırk liraya sattılar bana, ben bunun parasını yanlarına birer duble rakı ile beş kişiden çıkarırım.’’

Balığı Aşçı Fikret’e kaptıranlar, Muhtarı bir elinde pilli el feneri bir elinde sopası, geride dört beş kişi ile sinirli ve hızlı adımlarla kulübenin yolunu tutmuş görünce, hiçbir şey demeden onlarda peşine takıldılar. Kulübeye kadar muhtar tek bir kelime etmedi. Kübeden içeri girince el fenerini İdrisin yüzüne tuttu, diğer elini boynuna görürdü. İdris Hâlâ baygındı. Bu haliyle yürüterek götüremezlerdi. El feneri ışığını iki kişinin yüzüne tutarak:
-İkiniz koşun, Reco taksiyi koşsun hemen buraya gelsin! Köydeki tek motorlu taşıt, Recebin Anadol marka arabası idi. Muhtar bu işin kimin yapmış olabileceğini tahmin ediyordu, sadece sebebi neydi ona kafa yoruyordu. Çok geçmeden gecenin karanlığını delen ışık demeti ile Recebin Anadol arabası geldi. Bir kişi önce arabaya binerek diğerleri dışarıdan yardım edip İdris’i arabaya taşırlarken muhtar bağırıyordu:
-Kafasına dikkat edin, Boynunu dikkat edin, boynuna... Çarpmasın!

İdris’i önce muhtarın evine getirip, bir yatak serip üzerine uzattılar. Muhtarın hanımı kalaylı bir bakır leğen getirdi, yeni bir havlu çıkardı. Sobanın üzerindeki sıcak su ile ıslatığı havlu ile İdrisin yüzünde ve dudağında kurumuş kan lekelerini sildi, temizledi. Muhtar İdris’in kolundaki saat ve cebindeki kağıt paraları görünce bu işin bir soygun olmadığı anladı. Kavgada bıçak kullanılmadığına şükretti. Recebe:’’-Sen bir yere kaybolma, bakarsın doktora götürmek icap ederse...’’dedi. İdris’in ağzına su damlattılar. Yarım saat sonra gözlerini açan İdris, üzerinde biriken bu tanımadığı yüzlere şaşkınlıkla baktı. Kafasını çevirmek istediğinde boynundaki ağrıdan başını çeviremedi. Sağ elini boynuna doğru götürmek istediğinde, bu seferde de omuzundaki ağrı izin vermeyince kolu yana düştü.

Neredeydi? Kimdi bu insanlar, Tanımadığı insanlardı. Karşısında elinde gaz lambası ile bekleyen kızı görünce aklına ilk gelen Feriha oldu. Feriha^yı düşününce gerisini hatırlamaya başladı. Düştüğü tuzağı hatırladı, Peki sonrasında ne olmuştu. Burası nereydi? Bir şey bilmiyordu. Elinde lamba ile bekleyen kız! ... Hayır Ferikosu değildi. Doğrulmak istedi. Her yerinin ağrıdığını hissetti, Kıpırdayamadı. Sadece gözlerini rahat hareket ettirebiliyordu.

Muhtar öğrenmek istedikleri için sabırsızdı, İdris’e sordu:
-Kimdi seni dövenler tanıyor musun? Kim attı seni kulübeye tanıyor musun?
İdris ’’-Hayır, Tanımıyordum! ’’ demek istedi ancak konuşamadı. Kaşlarını kaldırarak ’’-Hayır.’’ işareti yaptı.İdris konuşamayınca, Muhtar:
-Reco arabayı çalıştır, bunu kasabaya doktora götürelim, diye kararını verdi.

Kasabada Hükümet tabibini buldular. İdris’i muayene ederken sordu:
-Ne oldu buna,
Muhtar:
-Gençleri bilirsin işte, kız davası, kavga etmişler.
Doktor İdris’in tansiyonuna bakıp, vücudun herhangi bir yerinde bıçak yarası göremeyince, fazla bir kan kaybı olmadığını anladı. Dudağı, kafası ve ensesindeki şişliğe pansuman yaparken sordu:
-Hayati bir tehlike yok ancak gene de rapor yazıp, jandarmaya haber vermem gerekiyor, deyince muhtar atıldı:
-Doktorum, rapor tutmaya ne gerek.. Şikayetçi yok ki rapor tutasın. Senin bize yapacağın iyilik: Kızan çok korkmuş, Sen şuna bir korku iğnesi yapta dili tutuk kalmasın!
Doktor bir de İdris’e sordu:
-Kimseden şikayetçi misin?
İdris yine kaşlarını yukarı kaldırarak ’’-Hayır’’ işareti yapınca Doktor ispirtolu ocağa enjektör kutusunu yerleştirip kaynayıncaya kadar muhtarla köydeki birkaç hastasının, hasıl olduklarını iyileşip iyileşmedikleri hakkında konuştu.
Doktor İdrise sakinleştirici bir iğne yaptıktan sonra muhtar ayrılmadan önce
-Pansuman ilaç için ne gerekiyorsa yaz biz alırız, diyerek doktordan bir de reçete aldı. İdris’e eczaneden pansuman malzemeleri ve ilaçlarını alan muhtar Balcı’nın köyünün yolunu tuttu. Yarım saatten daha az zamanda balcının evine ulaştılar. Arabanın ışığı Balcı’nın evinin pencerelerine vurduğu anda, tedirgin bir bekleyiş içindeki Balcı ve hanımı beraberce dışarı fırladılar. Muhtar haber vermek ve onları sakinleştirmek için arabadan inerken geridekiler selendi:
-Ben gelmeden arabadan indirmeyin, Diyerek Balcı ve eşine doğru yürüdü.
Balcı ve hanımına kısaca durumu anlattı. İdris’i arabadan indirdikleri anda, baba sessiz gözyaşları ile cevap verirken, oğlunu o halde gören annesinin çığlıkları gecenin karanlığını yırttı.

Kendi köyüne dönünceye kadar kadının çığlıkları Muhtarın kulaklarından gitmedi. Gelirken bir ara sıkıntısından arabadayken celi cebindeki Yeni Harman sigarası paketine gitti. En sert sigara oydu. Dudağındaki sigarasını benzinli çakmağı ile yakmadan önce cep saatine baktı. Saat ona geliyordu.

Aşçı Fikret’in dükkanı dört masa ve ve bir ocaktan ibaretti. Bazan kasabadan getirdiği bazan da kendi kestiği kuzu etiyle genellikle akşamdan itibaren kömür ateşiyle kebap yapardı. Öyle bir koku yayılırdı ki cebinde parası olan bu kokuya dayanamaz, dükkanına damlardı. Arada bir özekllikle balık kızarttığı zamanlarda hatırlı müşterilerine birkaç kadeh rakı ikram ettiği de olurdu. O akşam aldığı yayın balığını hemen parçalara ayrırıp tuzlayıp tenekelere doldurdu. İki üç gün içinde bitireceğinden emindi. Gece saat dokuzdan sonra, Belalı gelip masaya kurulduğu zaman balığın yarıya yakın kısmını satmış, balığa verdiği paranın, iki katı kâra bile geçmişti.Belalı:
-Abim be, duydum ki bir Ergene kuzusu kesmişsin. Hele şundan bir parça da biz de nasiplensek nasıl olur? Şöyle yanında okkalı bir aslan sütü...
Aşçının da herkes gibi doğru dürüst bir iş yapmayan Belalı’nın parayı nereden bulduğuna aklı emezdi. Bir kere çakırkeyf olduğu bir anda kendini tutamamış:’’-Ya Selo, senin bu değirmenin suyu nereden geliyor geliyor? ’’ diye sormuş Belalı’dan: ’’-Kafanı kullanacaksın, kafanı kullandın mı herkesin parası senin! ’’ cevabını almış, ne demek istediğini anlayamamıştı.

Aşçı, Belalı’nın önüne bir tabak dolusu yayın balığı kızartması koydu. Yarısı dolu iri bir su bardağı rakıyı Belalı daha masaya inmeden havada kaptı. Yanındaki sürahinin koluna yapışan Belalı üstüne su dökerken rakının bardakta bulutlanması ile iyice keyiflendi. İçmeden önce derin bir nefesle kokladı:’’-Halis aslan sütü be... Halis aslan sütü bu! ’’ diyerek adeta kendinden geçercesine balığa hücüm etti. Arada bir rakıdan bir kaç yudum alıp tekrar balığa saldırırken o kadar kendinden geçmişti ki, hışımla içeri dalan muhtarın ne gözlerindeki öfke kıvılcımlarını, ne de elindeki köylülerin ’’Zebella! ’’ adını taktıkları meşhur meşe sopasını görebildi.

Muhtarın alnına dürttüğü sopayla irkilerek kafasını kaldıran Belalı, karşısında eli sopalı, gözlerinden şimşek çakan siyah deri ceketli muhtarı bir anda görünce ağzındaki balık lokması ile kalakaldı. Muhtarın hiç sabrı yoktu:
-Bu işi senin yaptığını biliyorum, bana yanındakiler kimdi sen onu söyle? diyerek sopasını havaya kaldırdı. Belalı’dan çıt çıkmadı. Ağzı açık kalmış yanağındaki balık parçası ve iri iri açılmış gözleri ile muhtara bakıyordu, Muhtar bir kez daha bağırdı:
-Arkadaşların kimdi? çabuk söyle! Belalı’dan yine bir ses çıkmayınca, sopa hışımla kafasına inerken, Belalı da aniden elini başına götürünce ilk darbe parmaklarına indi. Acıyla elini çekerken peş peşe kafasına inen meşe sopasına engel olamadı.Muhtar tekrar sordu:
-Kimlerle beraber yaptın bu işi? Belalı’dan yine çıt çıkmadı. Muhtarın kolu bir kaç kez daka inip kalktı. Öfkesi geçmeyen muhtar, rakı kadehini yüzüne boşaltıp, önündeki yarısı boşalmış tabağı Belalı’nın yüzüne yapıştırdı:
-Ye ulan ye! ... ye şimdi. Ben söyletmesem, Başcavuşa söyletirim. O seni bülbül gibi konuşturur. Yarın seni jandarmalara teslim ederim. Sen o zaman görürsün gününü!

Başçavuş lafını duyan Belalı’nı dili çözüldü:
-Kör mü? O da Feriko’ya dolanmasın!
-Feriko’ya mı dolanmış?
-Niye dövdük sanıyorsun?
-Ulan bu köyün muhtarı sen misin, ben miyim? Yoksa sen namus bekçisi mi kesildin başımıza? Feriko’nun anası babası yok mu, bu iş sana kadar mı kaldı ula...? Kimlerle yaptın peki?
-Yalnız başıma yaptım! Tek başıma...
Muhtar kavganın Feriko için olduğunu duyunca Belalı’yı daha fazla dövmekten vazgeçti. İçinden ’’-Gidip diğerlerini bulup göstermelik bir iki sopa yapıştırayım.’’ diye geçiririp, öfkesi yatışmış olarak dışarı çıkmıştı ki, kendisine doğru gelen bekçinin sesiyle durdu:

-Muhtar bir dakika misafirin var! Muhtar yanına geldiklerinde, Uzak köylerin birinde hatırı sayılır Necip Ağa’yı görünce:
-Oo... Necip Aga hoşgeldin! Buyur, hayrola?
-Bir saatten fazla oldu seni bekliyordum. Seninle mühim bir konuyu yalnız görüşmek istiyorum.
-Başım üstüne ağam, Buyur hele birşeyler yiyelim diye koluna girerek aşçının dükkanına geri döndü. Belalı donmuş kalmış gibiydi.
-Ula Fik çıkar şunu dışarı. Bize birşeyler hazırla. Aşçı hemen koluna girip Belalı’yı dışarı attı. Çabucak masayı, etrafı silip süpürmeye başlarken, muhtar bekçiye ’’-Götür onu evine bırak! ’’ dedi. Necip Ağa, dışarı atılan Belalı’yı izledikten sonra soran gözlerle muhtara bakınca, muhtar:
-Yaramazlık yapmış biraz haşladım, dedi. Ee agam, görmeyeli sen nasılsın, senin maruzatın nedir?
Necip Ağa cevap vermeden cebinden yenice sigarası paketini çıkardı, muhtara uzattı. Bir tane de kendisi yaktıktan sonra gözleriyle Aşçı Fikret’i işaret ederek:
-Dedim ya mühim bir mesele, yalnız konuşacağız.
Muhtar:
-Tamam, birazdan o çıkar, konuşuruz dedi.
Aşçı önlerine iki tabak kızarmış balık, ekmek ve bir sürahi dolusu su koyarak dükkanın kapısını kapatıp dışarı çıkınca Necip Ağa söze başladı:
-Muhtar geliş sebebim odur ki, bizim Balcı’yı tanırsın. Oğlu bu köyden bir kıza gönül vermiş. Kızın adı Feriha imiş. Bir düğünde görmüş beğenmiş. Dün Balcı bana kadar geldi, ricada bulundu. Kızı istemeye gelecekler ancak, Balcı’nın ricası odur ki damdan düşer gibi olmasın bu iş, kızın ailesi ile bir konuşalım, Beraber gidelim bakalım, bir fikirlerini alalım, onların haberi de olsun. Allah’ın emri ile yarın birgün kızı istemeye gelecekler. sebebini bilmiyorum ama Balcı da bu işi çok aceleye getiriyor. Benim de iki ayağımı bir pabuca soktu. Ne dersin? Kızın babasını nasıl bilirsin? Daha fazla geç olmadan gidip bir konuşalım. ’’-Seni kırmazlar! ’’ diyerek beni gönderdi. Hayır işi bekletmeye gelmez. sonra yine buraya geliriz, önce gitsek diyorum.

Necip Ağa konuşurken, Muhtar renkten renge giriyordu. Önündeki yiyeceğe ikisi de aç olduğu halde uzanamadılar. Muhtar, Necip Ağaye ne cevap vereceğini şaşırdı. Doğruyu anlatmaktan başka çare yoktu:

-Necip Aga emrin başım üzerine olsun, ama biraz önce buradan dışarı attığımız çocuğu ben niye dövdüm biliyor musun? Balcı’nın oğlu bu gün gelmiş, köyde Feriha dediğin kıza dolanmış. Köyün gençleri de onunla kavga etmişler, hatta bayağı benzetmişler diyeyim. Ben kendim Balcı’nın oğlunu önce doktora sonra, babasına götürüp teslim ettim. Çocuk şu an yorgan döşek evde yatıyor. Kızın babasına gelince:Çok sert birisi. Şimdi gitsek ikimizin de kalbini kırar. Hiç şüphem yok. Bence hiç gitmeyelim. Buyur yemeğimizi yiyelim bu gece bizde misafir kal. Sabaha istersen durumu bir daha düşünürüz.

-Düşünecek bir şey kalmamış muhtar! dedi Necip Ağa, Benim gitmem gereken yer, kızın evi değil şimdi! Ben Balcı’ya geçmiş olsuna gitmelim, hem de bu gece.

İdris bir hafta yataktan kalkamadı. İlk birkaç gün doğru dürüst bir şey yiyemedi, içemedi. Bir tek kelime konuşamadı. Öyle ki annesi ve babası korkudan nutkunun tutulduğuna hükmedip, nutku açılsın diye bir muska bile yazdırdılar. Annesi elinde kaşıkla bebek besler gibi oğlunun karnını doyurmak için çırpındı durdu. Oğlunun yanında ayrıldığı zamanlar dizlerine vura vura hep kendi kendine konuştu: ’’-Benim başıma ineydi kızanım o değnekler, benim başıma... Nasıl üşüştüler bir başına kızanım? Kuzgunlara yem mi oldun kızanım? Sen sahipsiz miydin kızanım? Niçin dilin tutuldu kızanım? Hiç konuşamayacak mısın, dilin mi tutuldu yoksa dünyaya mı küstün ki hiç konuşmuyorsun kızanım? ’’ diyordu, kimbilir aynı cümleleri kaç kez tekrarlıyordu.

Balcı ise asıl dertlerinin bundan sonra başlayacağını düşünüyordu. Engin tecrübesine rağmen olayların bundan sonra nasıl bir gelişme göstereceğini kestiremiyordu. Oğlunun bir gün daha sabredemeyişi, işi daha başlamadan bitiş noktasına getirmişti ve bedelini bütün aile ödüyordu. Bir umut ışığı arıyordu, şimdi ise ne bir çıkş yolu görünüyordu, ne de ucunda bir umut ışığı... Oysa Necip Ağa’nın bu işi başaracağını düşünerek umutla müjdeli haberi beklerken; Oğlunun başına gelenlerle yıkılmış, ne yapacağını bilmez bir hale düşmüştü.

İdris kendisini toparlayıp biraz iyi hissettiğ gün, o talihsiz geceden beri, suskun kalan lambalı radyonun düğmesini kedisi çevirdi. Bir dakika kadar lambaların ısınmasını bekledi. Yavaş yavaş hışırtının arsından gittikçe netleşen türkünün havasına dikkat kesildi Veli’nin hep ıslıkla söylediği halk türküsünün son kısmını dinleyebildi:

Ağlarım ben gülemem,
Gözyaşımı silemem,
Verin benim yârimi,
Başka bir şey dilemem!

Hele türkünün sonuda, okuyanın o kadar içten bir ’’Aman, aman..’’ deyişi vardı ki... Sanki, İdris’in üzerine söylenmiş gibi hislerine tercüman olmuştu. Türkü bitince radyoyu kapattıktan sonra, uzun süre türkünün: ’’Verin benim yarimi, Başkasını dilemem! ’’ kısmı zihninde dolandı, durdu. ’’-Ne kadar içten bir türkü, aceba bu türküyü yakan benim kadar mı sevdi? ’’ diye düşündü. Peki ya Feriko? Onun için tuzağa düşürüldüğünden haberi olmuş muydu? Şu an ne yapıyordu? ’’-Hiç aklına geliyor muyum Feriko? Keşke kalbimdeki bu sevdanın yüceliğini bir bilsen Feriko! Düştüğüm tuzağa değil, başıma üşüşenlere değil, seni bir defa göremediğime yanarım! Razıyım Feriko: Başıma gelenin on kat beterine razıyım. Yeter ki seni bir defa gösterseler bana! ’’ diye içinden geçirdi.

Annesi yan odada hamur mayalamakla meşguldü. Bir ara radyonun sesini duyunca kocasının içeride olduğunu sanarak, hamuru yoğurma işini devam etti. İdris’in gözleri yanan sobanın üzerindeki çaydanlığa takıldı. Fokurdayarak kaynayan çaydanlığın ağzından telaşlı bir bir buhar yükseliyordu. Bir an için Feriha’nın elinde bir demlikle içeri süzüldüğünü çayı demlediğini hayal etti:

Üzerinde kızıl gül rengindeki ipek elbisesi vardı. Çayı demleyip demliği çaydanlığın üzerine koyduktan sonra başını İdris’den yana çevirip gülümsedi. Kaşlarına kadar uzanan uzun kirpiklerinin çevrelediği simsiyah gözlerindeki iğne ucu gibi bir parıltı ile gözlerinin içi gülerek İdris’e baktı. Feriha’nın gözlerinden süzülen ışığın bir anda içine bütün kalbine dolduğunu hisseden İdris, ömründe görmediği bu bembeyaz yüzdeki içten gülümseme, gözlerindeki parıltı ile bir kez daha büyülenirken; bu kez de Feriha’nın başındaki yüzlerce küçük boncuk işlemeli beyaz tülbentinin altından fışkıran simsiyah ve ışıltılı saçlarına, o saçların çevrelediği, melek gibi simaya daha fazla dayanamayarak, özlem dolu bir sesle:

-Ferikom! diye seslendi. Feriha yüzündeki tatlı ifadeyele: ’’- Ne diyorsun? ’’ der gibi başını sallayınca, İdris gözlerini Feriha’dan ayıramadan konuştu:

-Ferikom, Canımın ta kendisi Ferikom! Ateşler içinde yanan başımı bilir misin Ferikom? Ya içindeki sönmez ateş... Bilir misin Ferikom? Senin düğün gecesi etrafında döndüğün o ateşten daha büyük bir ateşin, şimdi benim içimde yandığını bilir misin? Bu kadar ateş benim içime nasıl sığdı, ben bu ateşe ne kadar dayanabilirim? Ya bu ateş, benim değil de; senin içinde olsaydı sen ne yapardın? Hayır, hayır! İyi ki bu ateş benim içimde. Sen dayanamazdın Ferikom! ... İyi ki bu ateş benim içimde. Ölene dek senin için bu ateşi içimde taşırım Ferikom, ölene dek! ... Saçların... Saçların ne kadar siyah? Ne kadar parlak... Yüzün bu kadar beyazken kaşların, kirpiklerin ve saçların nasıl bu kadar siyah? Saçların Feriko... Saçlarının her bir teline ayrı ayrı kurban olduğum Feriko! ...

Annesi, oğlunun sesini daha ilk ’’-Ferikom! ’’ dediği anda duymuş: ’’-İdris mi konuştu? ’’ diye merakla ellerinin hamuruyla kapıya koşmuştu. Konuşan Gerçekten İdris’ti, Feriha’nın hayali ile kendi kendine, o kadar içten konuşuyordu ki, kadın oğlunun dilinin çözüldüğüne sevinemedi; aksine İdris konuştukça, kalbi sızlayan annenin hamurlu elleriyle silemediği, yağmur gibi gözyaşları yanaklarından süzülüyordu

İdris’in Feriha’nın hayali ile konuştuğu, annesinin gözyaşlarını tutamadığı gün akşam üzeri hafiften başlayan tipi, bütün gece şiddetini arttırak devam etti, diz boyuna kadar yeri tutan kar köyü, ova ve tepeleri bembeyaz bir çarşaf gibi kapladı. Ağaçlar bile bembeyaz kesildi. o güne kadar mevsimine göre güzel giden havalara aldanan kızıl güllerin henüz açılmamış tomurcukları da bir gecede kar altında kaldı. Balcı o gün öğleye doğru elinde kürekle kapı önüdeki karları temizledikten sonra, evin önünden bahçe kapısına kadar bir yol açtıysa da akşam üstü başlayan kuru rüzgar ve ayaz gece balcının açtığı yolu kar süpürüntüsü ile tekrar kapadı, dümdüz etti.

Ertesi gün öğleye doğru, karlara bata çıka komşuları veli ve hanımı Göçmen Gelin evlerine geldi. Göçmen Gelin olayda kendisine de bir suç payı çıkarmış çok üzgündü. Aslında olaydan sonra işin sarpa sardığına daha çok üzülüyordu. Köyleri bir anda esir alan bu kara, içinden İdris açısından bir taraftan da sevinmişti. On beş günden önce bu kar yerden kalkamazdı. Bir de bu kar kalkmadan üzerine bir kez daha böyle bir kar daha yağarsa kimsenin köyden dışarıya kıpırdayamazdı. Bu da İdris’in bir ay daha köyden dışarı çıkamaması demekti. Belki de bu zaman zarfında ortalık biraz yatışır diye umuyordu.Gülfatma komşularına çayla birlikte ekmek peynir ve zeytin ikram etti. İdris her ne soran gözlerlemGöçmen Gelin’in gözlerinin içine baktıysa da, Feriha hakkında tek kelime konuşmadan, bir kaç saat oturduktan sonra izin isteyip evlerine döndü.

Ertesi gün masmavi bir gökyünde, parlak bir güneş karları selamlasa da, bu kısa kış günlerinde, her yeri kaplayan bu beyaz çarşafın üzerinden bir parmak bile kar eritemeden, erkenden akşama ulaştı. Üşüyen yıldızların titrek ışıklarına, gece yarısı doğan son dördün ay eşlik etti. İdris pencereden ay ışığı düşen karların beyazlığında Feriha’nın yüzünü bir kez daha gözlerinin önüne getirmeye çalıştı. Ne kadar tuhaf bir şeydi. Bazan hatırlamak istedikçe sis perdesine gömülen Feriha’nın yüzü, kimi zaman sanki kendisine acıyormuş gibi bütün güzelliğiyle; İdris’in gözlerine perdeleniyordu. son dördün ay ışığı, donuk kar kristallerinin üzerinde bir şerit gibi, parlak beyaz bir yolla İdris’e ulaşıyordu. İdris kar üzerinde yansıyan ay ışığı yolunda bu parlak ışıltıların en belirginleştiği yere, yolun ortasından gözlerini ayıramadı, içinden: ’’-Ne kadar da güzel’’ dediği anda; o ışıltının içinden titreşerek gittikçe netleşip billûrlaşan Feriha’nın yüzünün doğduğunu hayretle gördü, Gözlerine inanamadı! . Feriha bütün güzelliği ile İdris’e gülümsedikten sonra yüzünü biçimleyen billûrlar yavaşça çözülüp, Feriha’nın yüzünü sisleyerek uzaklaştırarak yeniden doğdukları yere indirdiler. İdris’in bir kere doya doya seyredemediği, hasret kaldığı o eşsiz sima doğduğu yerden karların içine süzülerek gözden kayboldu. O anda İdris’in dudaklarından, endişeyle:

-Bana ne oluyor böyle? kelimeleri döküldü. Kendisini asıl dehşete düşüren şey ise: ’’-Peki ben şimdi ne yapacağım? Bundan sonra, ben ne olacağım? ’’ sorularına bulamadığı cevaplardı.

Gece yarısından sonra başlayan karakış ayazı, bir gece öncesi yağan karı üstten üç dört parmak kadar dondurdu. Öyle ki günlerden sonra ilk kez dışarı çıkan İdris, evlerinin kuzeyine düşen, yazın beş dakika yürüyerek ulaşabildiği ormanlık alanın içindeki yakın vadiye; üzerine bastığı buzlanmış kar tabakasında yürüdükçe; kıra kıra, bata çıka yarım saati aşan bir zamanda ancak ulaşabildi.

Kimi yerde kenarlarından donmuş olan vadideki dere kimi yerlerde ise üstten boydan boya buz tabakası ile kaplanmıştı. Dere boyundan yamaçlara doğru ard arda boy veren meşe ağaçları, üzerindeki kurumuş yapraklarını tamamen dökmeden bahara, yeni mevsimin taze yapraklara kadar ulaştırabilen cinstendi. Yapraklarına ve dallarını kaplamış donuk kar ormandaki ağaçları buzdan ağaçlara dönüştürmüş, ormana bambaşka bir güzellik vermişti. İdris’in gözleri buzlanmış ağaçlar arasından güneşi aradı, sanki güneş de buzdan donuk bir küre gibi gökyüzünde asılı duruyordu. kuru kavurucu bir ayaz yamaçlardan vadi içine akıyordu. Yazın insanın tepesinde kaynayan o güneş nereye gitmişti? sanki o yaz güneşi habersiz içine süzülmüş, erimiş sel gibi olmuş kalbine akıyormuş gibi geldi.

Gönlüme habersiz süzülen güneş,
Alev seli olmuş kalbe akıyor.

Keskin ayaza rağmen içindeki bu alev neydi? Bazan ateşe atılan tuzun çatırtısına benzettiği içindeki bu ateşin yakıcılığı, ne zaman ve nasıl sönecekti, neyle sönecekti? İşte bu sorunun cevabını bilemiyordu. Elini derenin suyuna daldırdı. Buz gibi akan su... Bu su içindeki alevi söndürebilir miydi? Dere kenarından bir buz parçası aldı eline, elinde tuttukça eriyen buzdan süzülen damlalara baktı ’’-Peki ya bu buz? Bu buz içimde deli ateşin alevlerini söndürebilir mi? ’’ diye sordu kendine, cevabını kendine yine sesli verdi.:

Hiçbir şeyle sönmez bu deli ateş;
Zemheri ayında buzu yakıyor!

’’-Buzu yakıyor dedi, karakış ortasında buzu yakıyor, hem de zemheride...’’ Eve geri dönerken, gözleriyle görebildiği kadar uzakları taradı. Köyün sırtını dayadığı orman, ova ve görünen bütün karşı tepelikler bir gecede bu beyaz örtüye teslim olmuştu. ’’-Ferikom ne yapıyordur şimdi, Dört bir tarafı esir alan bu örtü Ergene vadisine ulaştı mı aceba? Şimdi ne ben yanına gelebiliyorum, ne de sana bir haber ulaştırabiliyorum! ’’ diye düşüne düşüne geldiği yoldan geri dönerken, her şeyden çok istediği şey: Feriha’ya, iki dünya bir olsa ondan asla vazgeçemeyeceği kararını ulaştırabilme arzusuydu. Sabırsızlığını, feleğin fençesindeki umutsuz çırpınışını, içine düştüğü özlemi bir ulaştırabilse... O beyaz meleğe, bir ulaştırabilse!

Bir haber ulaşsa beyaz meleğe,
Aşk ayrılık düşmüş ince eleğe,
Sabır bana küsmüş, ben de feleğe;
Vuslatın tacını, özlem takıyor!

Eve döndüğünde, annesi oğlunun çok üşüdüğü endişesiyle yanmakta olan sobanın içine bir kaç parça daha meşe odunu attıktan sonra yemek hazırlamak üzere yan tarafa mutfağa geçti. İdris’in aklına tuzağa düşürüldüğü kulübede, Feriha’nın gelmeyeceğini anladığı anda, bir şeylerin içinde eridiği ve erirken kalbini içten sızlattığı an o geldi. Ne kadar da kolayca tuzağa düşürülmüştü. ’’-Aşkın gözü kördür! ’’ diyenler aslında eksik söylemişlerdi. Aşk sadece insanın gözünü kör etmekle kalmıyor, akılsız da bırakıyordu! Annesinin, küçük bir çocukken yine böyle kış mevsiminde uzun gecelerde anlattığı, zevkle dinlediği masallardaki zümrüdüanka kuşu... o sevenleri sırtına alarak kanatları ile kaf dağını aşırıp sevenleri kavuşturan anka kuşu... Hayatın masallardaki gibi olmasını o kadar istedi ki... Hayatın acımasız yüzüne, bu güne kadar hiç bu kadar acı biçimde tanık olmamıştı. ’’-Masallardaki ankam vuruldu! dedi. Hem de ince ince bir yağmurun atıştırdığı o akşam.’’

Dost düşman bellirsiz adres soruldu.
Hain tuzak ile öne duruldu.
Kaf dağı ardında anka vuruldu!
Ağlayan bulutlar yaslı bakıyor

Feriha, yüzüne akseden alevin ışığı, kızıl güle benzettiği kızıl ipek elbiseli bedeni ve sadece bir anlık bakışı ile, farkında olmayarak gönlüne sinsi bir ateş kırakmıştı. Ve gün geçtikçe büyüyen o ateşin içinde gönlü çaresizce çırpınıyordu. Şimdi de kendisini, yine masallarda anlatılan Fizan çöllerine düşmüş gibi hissediyor, Gül aşkı ile yanıp tutuşan bülbülün kendisine ne kadar yakın olduğunu düşünüyordu.

Alevde çırpınan yanan bir gönül,
Bıraktım diyerek yaslı mısın, gül?
Fizan çöllerinde bir garip bülbül;
Kime hasret kaldı, fîgan şakıyor?

Daha başlangıcında ayrılığın pençesine düşen sevdalar... Hepsi birer efsane olmuyor muydu? . Kızıl gülden ayrı olmak, ne dayanılmaz acıydı. Teselli veren tek şey; Feriha’nın gönderdiği gül oyalı mendildi ve içinde bulunduğu hasret şartlarında sahip olduğu en değerli şeydi. Bu mendil için Feriha’ya ne kadar minnet duysa azdı. Yaşadıklarının bir rüya olmadığının değer biçilemez bir kanıtıydı. Dudaklarının mendilin köşesine işlenmiş, iki yeşil yapraklı kızıl gülle kaç kez buluştuğunu sayabilmesi mümkün değildi... Ve efsaneleşen sevdaların değişmeyen yıldırımı: Hasret! ... Seven kalplerin içine düşen o insafsız yıldırım!

Sevdanın başında ayrılık niye?
Gül oyalı mendil, gelmiş hediye.
Kızıl gülden ayrı düşmüşüm diye;
Hasretin şimşeği, kalbe çakıyor

Feriha, düğün gecesinden bir kadar hafta sonra bir akşam üstü, Meşeli köyünden, hasta olan annesini ziyarete gelen Hatice’nin köye geldiğini kendi annesinden duydu. Annesi:
-Feriko, akşama Hatice’nin annesini bir yoklamaya gideceğiz, kadın hastaymış, Kızı, damadı Meşeli’den gelmişler. Allah vere de kadının önemli bir şeyi olmasa bari. Akşama beraber gideriz, dedi. Akşamın alaca karanlığında hasta evine gittiklerinde, kadını yatağında oturuyor olarak buldular. Görünüşte çok hasta birisine benzemiyordu. Ferihanın annesi kadına:
-Geçmiş olsun! dedi. Sen sapasağlamdın, ne oldu sana birden böyle? diye sordu. Hasta kadın:
-Ben de anlamadım kardeş. Yer gök etrafımda pervane oldu, dönmeye başladı! Ben de anlamadım kardeş. İlk defa böyle oldum. Ne yürüyebildim, ne ayakta durabildim. Dünya alt üst oldu. Gök altıma indi yer üstüme çıktı. Bu yaşa kadar geldim de bu güne kadar böyle bir şey görmedim! Bugün biraz, biraz olsun iyiyim. İyicene geçmese de bari bugün bulantım yok hiç olmasa, gayret ediyorum işte... Ayağınıza sağlık, gece gece buraya kadar zahmet etmişsin.
-O nasıl söz? Komşu akraba böyle bir gün için lazım olur, o nasıl söz kardeş... Bir isteğin varsa sen onu söyle.
-Canınızın sağlığını isterim kardeş. Başka ne isteyebilirim? Allah kimsenin başına hastalık vermesin! Başka ne isteyebilirim?

Annesi hastayla konuşurken Hatice:
-Feriko, gel biz misafirlere bir çay yapalım diye Feriha’yı mutfağa çağırdı. Bir iki hal hatır sorduktan sonra, hâlâ tereddütlü olan Hatice Feriha’ya:
-Feriko, eğer aramızda kalacaksa, kimseye demeyeceğine söz verirsen sana gizli bir şey demek istiyorum, yok başkasına söyleyeceksen, hele Vedat emmimin kulağına gidecekse en iyisi mi ben o zaman ağzımı hiç açmayayım!
- O nasıl söz Hatice ablam? Ben senin sırrını kime söylerim, o nasıl söz?
-Benimle ilgili değil Feriko. Seninle ilgili! .
-Benimle mi ilgili? diyen Feriha şaşırmıştı. Ben ne yapmışım ki, ne duydun?
-Öyle değil Feriko, başka bir şey söyleyeceğim! Meraklanan Feriha:
-Söyle Hatice ablam, söyle benimle ilgili ne olmuş?
-Düğün gecesini hatırlıyor musun? Hani, benimle annesinin arasında bir delikanlı oturuyordu? ...
Feriha biraz düşününce düğün gecesinde yanlarında oturduğu, ortada yakılan ateşin kolundaki saatte ışıldadığı, ıskarpin ayakkabılı yakışıklı yabancıyı hatırladı. Heyecanla:
-Evet! ... Hatırladım abla ne olmuş?
-İşte o çocuğun adı: İdris.
-İdris mi?
-Evlerimizi bir duvar ayırıyor, köyde bize komşu.
-Size komşu mu?
-Babasına Balcı diyorlar sen de duymuşsundur, Hani bal arıları ve hiçbir böceğin ısrmadığı adam. Kovanlardan arı balını çıkaran adam. Balcı. İşte İdris o balcının oğlu!
-Balcı’nın oğlu mu?
-Şimdi bana söz ver! Annene bile söylemeyeceğine dair. Annene bile... İdris’le ilgili bir şey söyleyeceğim sana.
-İdris’le ilgili mi?
-Kız papağan gibi sözlerimi tekrarlayıp durma. Söz veriyor musun kimseye bir şey söylemeyeceksin! . sen onu söyle!
-Söz abla, kimseye bir şey söylemem.
-İdris seni seviyor. Sana bir hediye gönderdi!
-! ....
-Niye bir şey konuşmuyorsun, küçük dilini mi yuttun?
-Bilmem ki abla ben ne diyeyim.? Birden şaşırdım da...
-Sana hediyesini vereceğim, Kimseye bir şey söyleme! kabul edip etmemek sana kalmış. Bu gece iyice bir düşün. Yarına kadar bana bir cevap verirsin. İdris şimdi deli gibi yolumu gözlüyordur, senin vereceğin cevabı merak bekliyordur?
-Cevabı mı merakla bekliyor mudur?
-Kız sen yine papağan gibi oldun? Niye şaşırdın böyle. Biz çayları dağıtalım şimdi. Siz eve dönmeden önce hediyeni veririm.
Feriha, annesi ve babasından habersiz, koynuna soktuğu İdris’in hediyesinin sıcaklığını duyarak o gece evlerine döndü!

Annesi ve babası uyuduktan sonra odasında İdris’in hediyesini açtı. Beyaz bir mendile sarılmış, kızıl kadife bir güldü. ’’-Beni sevmemiş olsaydı bu gülü gönderir miydi? ’’ diye kendi kendine sordu. ’’-Elbette göndermezdi. Sevmese göndermezdi. İdris, adı İdris’miş. Feriko ve İdris... Peki ben İdris’e nasıl bir hediye göndermeliyim. Bu güne kadar bir erkeğe hediye göndermedim ki! kızlar oğlanlara nasıl bir hediye gönderir aceba? ’’ diye düşünürken İdris’in gönderdiği gülü kokladı. Bu güne kadar kokladığı hiç bir gülün kokusuna benzemiyordu. Çok derinden gelen hafif ve gizemli bir kokusu vardı. Öyle ki gül ki... Kokusunu tam anlayabilmek için, üst üste bir kaç kez kendisini ister istemez derince koklattıran bir güldü. Gelen beyaz mendile baktı, baktığı anda da aklına kendince güzel bulduğu fikir geldi. Bu mendile bir gül motifi işleyerek İdris’e geri göndermeliydi. En uygun hediye buydu. Nakış yumaklarının dizili olduğu kutudan, içlerinde gülün rengine yakın olan koyu kırmızı bir nakış yumağı çıkardı. Gülün dalı için kahverengi, yaprakları için de yeşil birer nakış yumağı seçti. Duvardaki gazyağı lambasını sırtını dayadığı yastığın bir köşesine yerleştirdi. Avuç içine sığabilen, ortalarında yuvarlak ve parlak bir kağıt üzerinde, domino yazan bu yumaklardan ilk önce kırmızısını aldı. Gecenin geç saatlerinde beyaz mendilin bir köşesine koyu kırmızı bir gül, iki yeşil yeprak ve dalını işledi. Mendile nakışladığı gül ve yapraklarını kendisi de beğendi. Mendili yatacağı yastığın altına koyduktan sonra, duvara gömülü dolaptan Arzu ile Kamber kitabını çıkardı, gülü sayfaları arasına yerleştirip kitabı yerine yerine yerleştirip, lambanın şişesine üstten üfürerek söndürüp yattı. Koynunda sakladığı mendil ile ertesi gün öğleye doğru Hatice’nin yanına ulaştı. Yine mutfakta hiç bir şey demeden koynundaki mendili Hatice’ye uzattı. Hatice mendili alırken:

-Demek ki İdris’in hediyesini kabul ettin. Bir gecede oyalayıp getirdin. Kız sen bu gece uyumadın mı yoksa? ... Sen de mi onu sevdin? İdris nasıl sevinecek şimdi, kim bilir? ...
Feriha bir tek kelime etmeden başını öne eğdi. İçinde bir mutluluk, sebebini bilmediği bir hüzün, gülü kokladığı dün geceden beri durmadan sırayla yer değiştirip duruyordu. Sevinse mi üzülse mi bir türlü karar veremiyordu. Daha önce hiç böyle iki zıt duyguyu bir anda yaşamamıştı. Mendile kızıl gül nakışını işlediği geceden beri gönlünün kurdu ha bire içini bazan tatlı, bazan acı biçimde kemirip duruyordu. ’’-Gönlümün kurdu’’ sözünü çok işitmişti ancak ne anlama geldiğini şimdi anlıyordu. ’’-Başına gelenler ne kadar güzel tarif etmişler! ’’ diye düşüne düşüne evine geri döndü.

İdris’in gönderdiği gülü, babasının kasabada pazarında seyyar kitapçılardan aldığı, bir sevda efsanesi kitabı olan Arzu ile Kamber kitabının arasında saklamıştı. Hikayeyi okuduğu zaman Arzu’nun Kamber’e sevdasını ispat ediş biçimine ürpermişti. İnsan sevdiğine hediye olsun diye bir parmağını keser verir miydi hiç. Böyle sevda olur muydu? Kerem ile Aslı, Ferhat ile Şirin... gibi pek çok halk hikayesi kitabı varken, neden İdris’in gönderdiği gülü Arzu ile Kamber kitabının sayfaları arasında sakladığını bilemiyordu. O gülün saklanması gereken en güzel yer olarak o kitabı düşünmüştü.

Geçen her gün umutla İdris’ten gelecek bir haber bekledi. ’’-Keşke o düğün gecesi benimle bir kaç şey konuşsaydı, hiç olmazsa bir kez sesini duyardım! ’’ diye düşündü. İnsan ömründe sadece bir kez gördüğü sesini hiç duymadığı birini böyle sevebilir miydi? Ne kadar merak ediyordu İdris’i... Neydi gönlünün İdris’e doğru kaymasının sebebi? Diğer erkeklerin kendisini süzerken; bir kurdun kuzuya baktığı andaki, tedirginlik uyandıran vahşi ışıltılı gözlerinin yanında, İdris’in sevgi dolu gözleri, ne kadar farklıydı. O gözler ki kendi gözlerini o gece bir an için yakalamışken, kendisi gözlerini kaçırmış sadece kısa bir an için göz göze gelebilmişlerdi.

Kızındaki durgun hali farkeden annesi bir gece yatmadan önce kızının odasına girdiğinde, Feriha’yı kendini yorganına sarmış yatağının içinde ellerini çenesinde hayal aleminde buldu. Kızının güneşi kıskandıracak güzel yüzüne bakarken, doğduğu gün ebenin söyledikleri geldi aklına: ’’-Anam ben yirmi yıllık ebeyim daha böyle bebek görmedim! Bebek değil bu, nur topunun kendisi. demişti’’ Bebeği büyüdükçe ebe hanımın ne demek istediği daha iyi anlaşıldı. Daha üç aylıkken hafif pembemsi beyaz yüzü, simsiyah kaşlarına ulaşabilen uzun kirpikleri ve simsiyah gözleri ile görenleri kendine hayran bırakan bu bebeği nazardan korumak için, beşiğinde nazar boncuğu ve yastığında muska ile büyütmüştü.

-Nur damlası! ferikom. diye kızına seslenirken elleri saçlarını okşuyordu, Ne oldu sana böyle? diye sordu.
-Mayko...
-Söyle ferikom, söyle nur damlası!
-Mayko ben İdris’i düşünüyorum! Babama söylemesin değil mi?
-İdris kim kız?
-Hani düğün gecesinde Hatice ablam ve annesi ile gelmişti ya. işte o. Balcının oğlu.
Kızım ne gördün, ne konuştun ki onu düşünüyorsun.
-Biz hiç konuşmadık mayko. Biz hiç konuşmadık!
-Konuşmadan görüşmeden bu nasıl düşünmek oluyormuş böyle.
-Bilmiyorum. Düşünüyorum işte. Annesi gülümsedi:
-Yoksa derdin bu muydu?
-...
-Üzülme kızım, iki gün sonra unutursun! Merak etme ben de bir şey var sandım. Haydi iyi geceler, sen yat uyumana bak. Gidecekken Feriha annesine:
-Bana hediye de göndermiş, babama söylemezsin değil mi?
-Hediye mi göndermiş, ne hediyesi?
-Bir tane gül ile bir tane mendil. Beni seviyor mudur?
-Hediyeyi nasıl gönderdi sana kim verdi?
-Hatice ablam getirdi. Ben de mendilini oyalayıp ona geri gönderdim. Babama söylemezsin değil mi?
-Baban bir duyarsa ikimizi de ne yapar biliyorsun değil mi? Başka kimseye söylemedin değil mi bunu?
-Söylemedim mayko. Kimseye söylemedim. İlk sana söylüyorum.
-Sakın ola ki kimseye de bir şey söyleme, haydi nur damlası sen şimdi yat uyu.
Feriha üzerindeki yorganı aniden üzerinden atarak annesini yatağa yatırıp ’’-Sen birtanesin mayko! ’’ diyerek yanağından öptü: Kadın gülerek doğrulmaya çalışırken
-Delinin tekisin sen! dedi. Feriha, annesine söyledikten sonra kendisini kuş gibi hafiflemiş hissederken; annesi de içindeki endişiyi belli etmemeye çalışarak Feriha’nın odasından dışarı çıktı.

İdris’in Feriha’yla buluşmak için köye geldiğini, yazdığı mektubun Feriha’nın eline geçmeden İdris’i nasıl hallettiklerini Belalı kimseye anlatamazken, Feriha’a için yanıp tutuşanlardan azanın oğlu yaptıklarını ballandıra ballandıra annesine anlattı. Babasının elini çabuk tutmasını bir an önce Feriha’yı istemesi için annesini ikna etmeye çalıştı. Aza Balcı’nın oğlu karşısında kendi oğlunun bir şansı olamayacağını düşünerek Feriha’nın babasına durumu çarpıtarak anlatıyordu:

-Gördün mü Vedat aga, gördün mü...! Seni sokak köpeği seni. Seni... seni. Sen kalk Meşeli’den gel Feriko’yu kaçırmak iste! ... Sanki Vedat aganın kızı ona kalmıştı. Köyde delikanlıların köküne kıran mı girdi ula? Sen tut Vedat aganın kızını cümle aleme rezil-i rüsva et. Neymiş Feriko ona gönül vermişmiş! Neymiş efendime söyliyeyim: Feriko ondan bir haber bekliyormuş... Ya... Vedat aga benim oğlan arkadaşları ile önlemeselerdi belki şimdi Feriko çoktan kaçmıştı. Köyde delikanlı mı yok? Aza konuşurken Vedat ağa’nın kan beynine sıçradı. Aza konuşurken kendini güç tutuyordu. Öfkeyle bağırdı:

-Yeter aza! Yeter be... Bende ne bu köye, ne de Balcı’nın oğluna verilecek kız yok! Sen de konuştuklarına dikkat et, azalığına mazalığına bakmam, senin de boynunu koparırm şimdi. Yıkıl karşımdan! Ezmeyim seni ayaklarımın altında!

Aza anında kahveden toz oldu. Kahvediler Vedat Ağa’nın azaya bağırdığını duyunca merakla Vedat Ağa’dan tarafa dönüp azanın yok oluşunu izlerken, Öfke saçan gözlerin kıvılcımlarından nasibini alıp korkuyla önlerine döndüler.
Vedat ağa eve döndüğünde daha bahçe kapısından içer girer girmez bağırdı:
-Ünzileee! Hangi cehenneme girdin Ünzile? Tez buraya gel! Kadın kocasının çok önemli bir şey olazsa böyle bağırmayacağını bildiğinden, korkuyla:
-Buradayım agam, buradayım! Ne oldu ki? diyerek koşuşturdu.
Vedat Ağa:
-Az daha elimden bir kaza çıkacaktı kahvede. Nedir bu azanın dedikleri? Feriko’yu az daha kaçıracaklarmış. Niye ben elden duyuyorum? Nerde Feriko?
-Nur damlası evde agam. Kim cesaret edebilir Feriko’yu kaçırmaya. Feriko’yu kaçırmak isteyen önce mezarını kazsın da sonra böyle bir işe kalkışsın. Kim cesaret edebilir agam? Azanın yalanına mı inanıyorsun agam? Kim cesaret edebilir, hele anlat ne söyledi aza? Vedat ağa sinirli sinirli azanın söylediklerini anlattı. Kadın:
-Bilmez misin oğlunun da Feriko’da gözü vardır. Kızın adını çıkartıp sonra oğluna almak için dümen yapıyor anlasana. Kızın hiç bir şeyden haberi yok. Balcı’nın oğlu da kimmiş agam? İlk senden duyarım, Bacı’nın oğlu da kimmiş?
-Bilmem git konuş şununla... Kimmiş öğren bakalım, ne kaçmasıymış?
-Tamam ağam ben şimdi işin aslını öğrenirin Feriko’dan, şimdi öğrenirim.

Annesi, Feriko’nun yanına geldiğinde, Babasının İdris’e mendil gönderdiğini öğrendiğini sanan, elleriyle kulaklarını kapatarak bir köşede korkuyla titreşirken buldu Feriha’yı. Yanına gidip bileğinden tutarak elini kulağından ayırdı. Dinle beni:
-Dinle beni! Sen İdrise mendil gönderdiğini kime söyledin?
-Babam biliyor mu? ... Yemin ederim kimseye söylemedim. Bir tek sana söyledim. Yemin ederim. Babam bilmiyor mu?
-Bilse herhalde kendisi yanına gelirdi! Bilmiyor.
-Sen de söylemedin değil mi?
-Söylemedim. İkimizi de öldürür!
-İdris’i Hiç gördün mü, hiç konuştun mu, sana hiç haber gönderdi mi?
-Keşke bir kere görseydim, keşke bir kez konuşsaydım.
-Kız bu seni aldatıyor olmasın? İnsan sevdiği kızı hiç aramaz mı? Hiç olmazsa bir mektup göndermez mi?
-Göndermedi mayko... Göndermedi! Hiç bir haber gelmedi. Yoksa beni sevmiyor mu?
-Sevse ne yapar, ne eder bir haber veya bir mektup gönderir, veya bir yere buluşmak için çağırır! Bilmiyorum bu seni sevmiyor galiba. Sevse bir kez gelirdi hiç olmazsa. Hiç mi gelmedi hiç mi konuşmadı, hiç mi bir mektup göndermedi?
-Gelmedi, düğünde ilk gördüm, son gördüm. Feriha’nın yüzündeki hüzünlü ifadeden Feriha’nın henüz hiç bir şeyden haberi olmadığını anladı. Kızının fazla üzülmesini de istemedi.
-Belli olmaz nur damlası, belki de seviyordur. Belki de çok seviyordur. Diyerek Feriha’nın yanından rahatlamış olarak ayrıldı. Sabırsızlıkla bekleyen Vedat Ağa’ya:
-Ferikomun hiç bir şeyden haberi yok. Azanın... Vedat ağa biraz sakinleşmiş olsa da henüz tam geçmemiş öfkesi ile kesin kararını bildirdi. Bahçe kapısını parmağı ile işaret ederek:
-Feriko şurdan dışarı adımını atmayacak. Kimseyi de içeri almayacaksın, Anladın mı? Hiç kimseyi... Aslında duydukları ve öğrendiklerinden sonra kocasının söyledikleri kendisinin de işine gelmişti, Memnuniyetle:
-Emrin olur! Sen en doğrusunu bilirsin. Kızın hiçbir şeyden haberi yok ama senin dediğin gibi olsun. diyerek kocasının söylediklerinden dışarı çıkamayacaklarını belirtti.

İdris’in Feriha için köye geldiğini, tuzağa düşürüldüğünü, köyde Feriha’dan başka herkes duydu, Bir tek Feriha duyamadı. Babasının son kararı ile artık duyması da mümkün değildi. Bir iki hafta sonra ani bastıran karakış ve yağan büyük kardan sonra Feriha’nın babası ve annesi rahat bir nefes alırken, Feriha çocukluğundan beri ilk kez bu kadar büyük bir karın yağışına sevinemedi. İdris’in daha önce köye gelişi ve İdris’in başına gelenlerden habersiz, içinden defalarca: ’’-Kar yolları kapadı İdris, kar yolları kapadı! Gelmek istesen bile nasıl gelirsin? Nasıl? ...’’ diyordu.

I. bölümün sonu (Devam edecek...)

Beğen

( İrfan Yılmaz )
Kayıt Tarihi:29 Aralık 2007 Cumartesi 00:00:00

KIZIL GÜL: I. BÖLÜM YAZISI'NA YORUM YAP
"KIZIL GÜL: I. Bölüm" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Kegan
19 Ocak 2018 Cuma 02:08:02
Azizim, kıymetli doktorum, siz yazı değil, şiirlerle, hatıralarla süslü, duygu dolu bir roman yazmışsınız. Elinize sağlık, selam ve hürmetlerimle..

Cevap Yaz
Ali ÖZKANLI
30 Aralık 2007 Pazar 00:00:00

Yüreğinize sağlık üstadım. Sizin gibi değerli bir kalemden, güzel bir yürekten öğreneceğimiz çok şeyler var. Rabbim sizden razı olsun. Selam, saygı ve sevgilerimi sunuyorum efendim. Allah'a emanet olunuz.

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.