Biten şiirler biriktirdim iç cebimde. Gömleğimde ayrılık mürekkebi lekesi. Yerli yersiz dokunuyor gözüme, akıttığım ve bir daha aynı yeri bulamayacak olan göz yaşları. Olmaz! diyorum, olmaz artık kahrolası!
Bayramlık entari seçer gibi seçtim hüznü. Tam üstüme göre biçilmiş sanki baş belası. Hele yakasına bir çiçek kondurmuşum ki, sevmiyor çıkan papatyamsı.
Ne büyük özgürlükmüş şu gökyüzü. Nasıl endamlı… Nasıl nazlı… Sanki bütün sevgiler; önünde el pençe divan. Oysa kaynıyor kazan, birazdan yağacak körpe bulutlardan intizar. Tam şakağından vuracak sevdanın, kanı bulaşacak bu özgürlük esaretinin elime.
Yapmayın! Diyorum; yağmayın kelimeler artık üzerime. Bir cümle bile kuramaz hale gelmişken, siz destan olmayı bekliyorsunuz zihnimde. Oysa çekmeliydiniz beyaz bir bayrağı üzerinize, sallamalıydınız nazlı nazlı esaretinize. Bu saatten sonra ne bir yurt olabilirsiniz, ne de hece şiirime.
Şiirler biriktirdim iç cebimde… İç cebim isyanda..Kağıtlar isyanda…Sözcükler,harfler isyanda…Mürekkebi hiç sorma…O yapışmış ciğerime; olana, olmayana iz bırakırcasına ağlamakta…