Ağırlıklarının altında ezildiğimiz nicelerin suskunluğunun aslında konuşulacak ne çok şeyi olduğunu fark etmekle başlar kaçıp gitmek istemek.

Varoluşuyla benliğinin arasında hapsolmak, bulunan hiçbir noktada tam olamamaktır aynı zamanda. Bu sebepten doğar ki inkâr edilmesi mümkün olmadığı hâlde gerçekleştirilmesinin imkânsızlığından ve gerçekleştirilse dahi sonu bulunmayan bir yolculuk oluşundan kaynaklı, kulak tıkar herkes tekrar geri dönmemek üzere kaçıp kaybolmak ve izini bırakmamak arzusuna.

Kimi utanç duyar bu arzudan, kendisinden bile saklamaya çalışarak güçlü olduğunu savunur; kimiyse hayatının amacı olarak görür. Gölgesinden bile kaçar, yorgunluğuna göz yumarak gücünün bitmeyeceğini savunur.

Lakin idama çarptırılmış bir mahkûm nasıl ki firar edemeyeceği ve günü geldiğinde ölümle yüzleşmek gibi bir gerçeğe sırtını dönemeyeceği gibi, kaçmak istenilende her ne olursa olsun ruhlarda zincirlenmiş bulunduğundan sırt çevirmek idamların asılıdır. Çünkü ölü bir ruh, yaşayan bir bedende yalnızca yüktür.

Bu sebepten kaçabilmeye duyulan özlem ve arzunun vicdanlara sinsice yaydığı korku ne derece büyük olursa olsun, kabullenmeyi ve sahip olunulan durumu benliklerle bütünleştirmeyi öğrenmek gerekir. Neticede bilinmese de korku ve cesaret kardeştirler; ne kadar tezat görünürlerse görünsünler, birbirlerini büyütmek onların kaçınılmazıdır. Ne zaman ki vicdan, duyduğu korkunun ağırlığının altında ezilmekten kurtulamayacak hâle gelir, çığlıkları dindirilmez. İşte o an suçlulukla vazgeçilen arzunun ardından geriye sadece derin bir sessizlik hâkimiyet kurar. Suçluluğun sessizliğinden, vicdanın korkusundaki azaptan itinayla sakınmak isteyenler, aynalarda baktığı göz bebeklerinin derinliklerinde saklı olanı fark ettiğinde yeni bir erdem sahibi olur. En nihayetinde ise kaçmak, neye dahi olduğu bilinmeyip hissettirdiği özlemiyle, bir daha geri dönemeyecek olan, esip gittikçe daha da uzaklaşan, öylesine kendini hafifçe gösterip kaybolan bir yele dönüşüp silinir.