Birini sevmek suç değildir; tıpkı irademiz dışında gerçekleşen diğer tüm hisler gibi... Birini nasıl seveceğimizi tam olarak bilmeden de sevebilir, o hissi içimizde taşımaya devam edebiliriz. Ancak her şeyin bir sınırı var. Karşındaki sana ne kadar yaklaşırsa, senin de ona o kadar yaklaşmaya hakkın vardır. Bu sınırın ötesine geçmeye zorlamak, yalnızca iki tarafın da yara almasına sebep olur. Ve gerçekten seven biri, sevdiğine bu yarayı açmaz.
​Onun seni sevmeyişini duymak canını ne kadar yakarsa yaksın, duracağın yeri bilmek gerekir. Ama bu durum, içindeki sevgiyi tamamen silip atman gerektiği anlamına gelmez. En başında da dediğim gibi; sevmeyi biz seçmedik ki sonuçlarından sorumlu tutulalım. Bizim asıl sorumlu olduğumuz şey sevgimizin varlığı değil, onu nasıl yaşadığımızdır.
​Bilmeyerek, istemeden sevdiğin kişiye zarar vermek sanıldığından daha gerçekçi ve insani bir durum. Bunda kahrolacak, kendini bitirecek bir şey yok. Bir zorlukla karşılaştığında ona tepki olarak bir duygu hissetmek ne kadar doğalsa, sorun o duyguyu sonsuza dek bırakmamakta direnç göstermektir. Yaptığımız eylemlerin yanlış bir yere sürüklenmesinin sebebi, bize o davranışı yaptıran zihnimizdir. Zihni ve bakış açısını değiştirmek ise söylenildiği kadar kolay olmuyor.
​Yine de günün sonunda vardığım yalın gerçek şu: Birini ne kadar severseniz sevin, eğer o sizi sizin onu sevdiğiniz gibi sevmiyorsa inatlaşmayın. Sınırlarına saygı duyun, gerekirse sessizce uzaktan sevin. Kim bilir, belki de o "sevmeyişin" içinde bile sizin göremediğiniz bir hayır vardır.
​Üstelik birinin sizi sizin istediğiniz biçimde sevmemesi, onun sizi hiç önemsemediği ya da ileride sevmeyeceği anlamına gelmez. Hayatın ne getireceği hiç belli olmaz.
​Sadece şunu unutmayın: Biri sizden uzaklaştığında, siz bir adım bile atmayıp yerinizde dursanız dahi aradaki mesafe büyür. Ve eğer geri çekilen taraf siz değilseniz; o mesafeyi katetmesi ve o sessizliğin sebebini açıklaması gereken kişi de tam karşınızda durandır.