Yaz sofralarının en güzel yanı; sevdiklerinle, sevdiğin yemekleri paylaşırken anın verdiği mutluluğu doyasıya yaşamaktır.

Bazen öyle sofralar vardır ki, yenen yemek ne en pahalı yemeklerdendir ne de sofra gösterişli bir mekândadır. Ama o sofrada öyle bir sıcaklık, öyle bir samimiyet vardır ki insan yıllar geçse bile o anı unutamaz. Çünkü sofranın gerçek değeri, masadaki yemeklerin fiyatında ya da mekânın ihtişamında değil; etrafındaki insanların sevgisinde, içtenliğinde ve birlikte geçirilen zamanın güzelliğindedir.

Bir yaz akşamı, açık havada kurulmuş mütevazı bir masa… Sevdiğin insanların sesi, içten yapılan sohbetler, geçmişten bugüne uzanan anılar, birbirine karışan kahkahalar… Hiçbir gösterişe ihtiyaç duymadan, egoların geride bırakıldığı, herkesin kendisi olduğu o anlar vardır ya; işte hayatın en güzel zenginliği belki de tam olarak budur.

Çünkü bazı mutlulukların fiyatı yoktur. Bir tabak ev yemeğinin, taze ekmeğin, mevsim sebzelerinin ya da sofraya konan basit bir tatlının tadını güzelleştiren, onu kiminle paylaştığınızdır.

Bazen bir domatesin, bir karpuzun, bir dilim ekmeğin tadı bile yıllar sonra hatırlanır. Çünkü aslında hatırladığımız yemek değil, o yemeğin etrafında yaşanan güzel anlardır.

Sofranın bereketi tabaklarda değil, gönüllerdedir. Sandalyelerin etrafında toplanan insanlar ne kadar samimi ve içtense, o sofra o kadar zengindir.

Yaz akşamlarının en güzel tarafı da budur işte: Güneş yavaşça batarken sevdiklerinle aynı masada oturmak, uzun uzun konuşmak, bazen hiçbir şey konuşmadan birbirinin varlığından mutlu olmak ve kahkahalarla geceyi güzelleştirmek…

Ne yıldızlı restoranlara ne de pahalı yemeklere ihtiyaç vardır. Bazen en güzel sofra, evin önünde kurulmuş sade bir masadır. Üzerinde sevgiyle hazırlanmış birkaç yemek, yanında bir bardak çay ve etrafında gönülden sevdiğin insanlar varsa, işte o sofranın değeri hiçbir parayla ölçülemez.

Çünkü hayat, çoğu zaman büyük ve gösterişli anlarda değil; küçük, sade ve samimi mutlulukların içinde saklıdır.

Ve bazı sofralar vardır ki, üzerinden yıllar geçse de tadı damağımızda değil, kalbimizde kalır.