Tam yazmaya başlayacağım sen gidiyorsun vakitsiz
İçimde o kadar çok birikmiş cümle vardı ki hangisini önce anlatacağımı şimdi bilemiyorum
Bazen başı sona karışıyor düşüncelerimin
Bazen de son dediğim şey yeniden başlangıç oluyor içimde
Bugün hava çok güzel
Güneş yavaş yavaş çekiliyor gökyüzünden
Birazdan yıldızlar çıkar
Denizin üstüne mehtap vurur
Serçeler susar belki ama içimdeki kelimeler hâlâ konuşmaya devam eder
Sabahları kuş seslerini severim ben
Dere kenarında oturup suyun akışını izlemeyi de
Suyun acele etmeden akması huzur verir bana
Sanki insanın içindeki yorgunluğu da alıp götürür uzaklara

İnsan bazen anlatacak çok şey biriktiriyor
Ama kelimeler tam kapıya geldiğinde kapı zamansız kapanıyor bekle ki sen geleceksin açmak için
İşte ben de tam o haldeyim şimdi
İçimde koskoca bir dünya kadar anlatacak şey var
Ama hangi cümleyle başlayacağımı hâlâ bilemiyorum