İkinci Bölüm: Sessiz İşaretler

Erman o gün parka uğradığında son günlerdeki gibi Tayfun’la birlikte Özgür de oradaydı. Tayfun bir ayakkabı boyadıktan sonra yorgunluk belirtilerini gizlemeye çalışarak Özgür’den sonraki ayakkabıyı boyamasını istedi.

“Nasıl oldun Tayfun?” diye sordu Erman. “Dün biraz rahatsız gibi görünüyordun.”
“Yok abi,” dedi Tayfun. “Yalnızca bugünlerde kendimi biraz yorgun hissediyorum. Bir şey olduğunu sanmıyorum ama babam da sizin gibi ciddiye aldı. Yarın için bir çocuk doktorundan randevu aldık.”
“İyi düşünmüş baban” dedi Erman. “Bırak da rahatsız olmadığına doktor karar versin”
“Havalar da şu sıralar bir ısınıp bir soğuyor,” dedi Tayfun. “Bence ondandır. Bakarız artık yarın.”

Erman’ın dikkati sürekli Tayfun’un üzerindeydi. Onun normal olmayan her hareketini zihnine not etmeye çalışıyordu. Akşam eve gidince bu belirtileri araştıracaktı. Liseden bir sınıf arkadaşı çocuk doktoru olmuştu. Onunla görüşmeyi düşünüyordu.

O gün yine erken kalktılar.
“Abi benim derslerim var, bugün erken gidiyoruz,” dedi Tayfun.
“Tamam oğlum,” dedi Erman. “Ama sakın yarın doktora gitmeyi ihmal etme. Sabah aç karnına git ki belki tahlil ister.”

Erman akşam eve gittiğinde gördüğü belirtileri şöyle bir toparladıktan sonra liseden sınıf arkadaşı Nilgün Hanım’a telefon etti.
“Bu anlattığın birkaç belirtiden teşhis koymak zor,” dedi Nilgün Hanım. “Şimdi şudur desem seni boşuna endişeye düşürmüş olurum. Nasılsa yarın doktoru tahliller ister ve teşhisi koyar.”
Erman’ın tüm ısrarına rağmen Nilgün Hanım belli bir görüş belirtmedi.

Erman ne yapacağını bilemiyordu. İsmi bilinen bir hastalığı internetten araştırmak kolaydı. Ama ne olduğunu bilinmeyen bir hastalığı birkaç belirtisiyle internette aramak mümkün olmuyordu.
Artık yarını sabırsızlıkla bekleyecekti.
“Rabbim, o yaşta aile bütçesine katkıda bulunmak için minik elleriyle ayakkabı boyayan şu garibe yardım et.” diye dua etti.

Bilgisayarının başına geçerek Facebook’ta gezinmeye başladı…
Facebook’ta sık sık karşısına çıkan SMA veya DMD’li çocukları görünce içinin yağı eriyordu. Onlar da zaten çok etkileyici olması amacıyla hasta çocuklar ve ağlayan anne babaların videoları paylaşıyorlardı. Erman sınırlı bütçesiyle ayda bir veya ikisine EFT ile bir miktar para gönderiyordu. Onlara olan ilgisinden olacak ki, sürekli bunlarla karşılaşıyordu. Bazen bunları seyreltmek için bu gönderileri okumadan sildiği oluyordu ama bir yere kadar. Yine dayanamayıp onların acılarını yüreği parçalanarak izliyordu.

Bu arada yürüyemeyen çocuğunu ayakta tutmaya ve yürütmeye çalışan bir anne dikkatini çekti.
“Bu ay iki çocuk için yardımda bulundum zaten” diyerek gönderiyi geçmek istedi.
Ama sanki içinden gelen bir duygu onu engelledi.
Videoyu ve üzerindeki yazıları izlemeye başladı…
“Her adımı acı dolu…
Bir kutu ilaç için destek olur musunuz?
Tek başına mücadele eden anne!”

İzlemeye devam etti.
Anne çocuğunu omuzuna alarak şöyle seslendi;
“Evladım koşup oynarken artık bu yollarda yürüyemiyor. Her geçen gün evladımın kasları eriyor. Evladım gözümün önünde eriyor.”
Erman gözleri yaşararak izlerken daha fazla dayanamayarak gönderiyi geçti…

Sonra aklına Tayfun geldi…
“Yok canım!” dedi. “O sonuçta biraz bitkin veya yorgun. Her gün parka gelip ayakkabı boyuyor… Hepimizin zaman zaman kendimizi iyi hissetmediğimiz zamanlar oluyor.”

Böylece teselli etti kendisini…
Ama içinde tanımlayamadığı bir huzursuzluk vardı…
O DMD’li çocuğa mı üzülüyordu acaba!
Yoksa Tayfun muydu onu huzursuz eden…
“Her halde o çocuğa üzüldüm,” dedi. “Allah hayıra çıkartsın.”

Her ne kadar içindeki huzursuzluğun Tayfun için olmadığına kendini inandırmaya çalışıyorsa da yine de internetten DMD’nin nasıl bir hastalık olduğunu araştırmaya karar verdi.

Duchenne musküler distrofisi (DMD) hastalığı, genlerdeki mutasyon nedeniyle ortaya çıkan ve zamanla kötüleşen, kaslarda zayıflık ve erimeye neden olan genetik bir hastalıktır. Denge sorunları, kaslarda zayıflık ve yürüme güçlüğü gibi belirtilerle görülen DMD hastalığı, genelde erkek çocuklarını etkiler. Tedavisi bulunmasa da bazı yöntemlerle semptomları yönetilerek yaşam kalitesi artırılması hedefleniyor.(1)

Kafası bin bir düşünceye dalmıştı.
Özellikle şu son cümlesi iyice canını sıkmıştı…
“Böyle şeylerin yalnızca filmlerde olduğunu düşünmek istiyor insan.” diye düşündü.
“Nasıl bir duygudur ki, kaçınılmaz sonucunu bilerek sevdiklerinin yaşamını biraz olsun uzatmaya çalışmak!”
Sonra yine izlediği o video gözünün önüne geldi…
“Ah, zavallı çocuk ve zavallı annesi… Rabbim onlara yardım etsin inşallah…” diye düşündü…

Sonra Tayfun’u düşündü…
“Ah be oğlum, birazcık yorgunluğu kendine nasıl da dert ediyorsun! Nice çaresiz insanlar var bir bilsen!”

(Sürecek)

Kadir Tozlu
15.05.2026


(1) Memorial web sitesinden alınmıştır.