sıra sıra rafları karşısına almış kitaplara bakıp sürekli sırıtıyordu, ağzından tuhaf sesler de çıkıyordu, bazen eğiliyor, elleriyle karnını tutuyor, kusacakmış gibi duruyordu, problemli biriydi sanırım, böyle devam ederse müşterilerimi rahatsız edebilirdi, yanına gittim ve ; "iyi misiniz?" diye sordum,,

birden doğruldu, yüzündeki asık ve gergin ifade kayboldu, elini omzuma koydu, sırıtmayı bırakıp gülümsemeye başladı, sanki ağır hastamız birden iyileşmişti, ne kadar basitmiş meğer.. ama hiçbir şey söylemedi, o yüzden emin olmak için tekrar sordum ;

"iyisiniz değil mi ?"

benden uzundu, yine de gözlerimin içine içine bakıyordu,, "pardon!" dedi ve omzumun üstünden uzanıp raftan bir kitabı çekip çıkardı;
"bunu alıyorum!"

kasaya gitti, ama kitabı öylece kasanın yanında bırakıp mağazadan hızlı adımlarla kaçarcasına çıktı..
çıkarken alarm çalmadı, birşeyler çalmamış olması, ve dahası, müşterilerin de bu rahatsız adamı farketmemiş olması güzeldi,

o sırada bir çocuk kasaya tırmanıp kitabı aldı ve

"bunu istiyorum anne!"

dedi..