KASAP İBRAHİM
Kasap İbrahim; 1923 mübadelesinden sonra Girit’ten Alaçatı’ya gelen yüzlerce insandan biriydi. Geride bırakılmış bir ada, yarım kalmış bir hayat ve içe gömülmüş bir hasretle yeni bir yurda tutunmaya çalışıyordu. Genelde Giritlice konuşurdu. Sözcükleri bazen Alaçatı sokaklarında yabancı gibi dolaşsa da kalbi bu kasabaya kısa zamanda alıştı. Çünkü insan, en çok emeğinin karşılığını gördüğü yerde kök salar.
Banim gençlik yıllarım da Alaçatı Pazarı, Pazaryeri Cami’nin altında kurulurdu. O yıllarda beş - altı kasap dükkânı vardı. Ama bunların arasında Kasap İbrahim’in dükkânının ayrı bir yeri bulunurdu. İnsanlar yalnızca et almak için değil, güven duygusunu hissetmek için de onun dükkânına giderdi.
Dürüstlük bazen bir teraziden daha ağır gelir. Kasap İbrahim’in terazisi de vicdanıyla tartardı. Müşterisi “Şurasından kes” dediğinde hiç itiraz etmezdi. Herkese aynı tebessümle yaklaşır, kimseyi küçümsemezdi. O yıllarda elektrikli kıyma makineleri yoktu. Kıymayı kol gücüyle çalışan makinelerde ağır ağır çeker, sonra paketi uzatırken mutlaka:
“Haydi bakalım, afiyet olsun…” derdi.
Belki de bugün eksikliğini duyduğumuz şey tam olarak buydu: İnsanların birbirine yalnızca alışveriş değil, gönül de vermesi.
Kazandığı paraları gösterişe değil, toprağa yatırırdı. Alaçatı’nın güzel yerlerinden tarlalar alırdı. Çünkü eski kuşak insanlar toprağın yalnızca mal değil, güven olduğunu bilirlerdi. İki oğlan,dört kız çocuğu büyüttü. Çocuklarını dürüstlükle yetiştirdi. Kızlarından biri öğretmen olup birçok yerde görev yaptı.
Sabahları çarşıdan geçerken yüksek sesiyle herkese selam verir: “Hayırlı işler!” derdi.
Sonra dükkânına girer, önlüğünü takar ve işinin başına geçerdi.
Hayvancılıkla uğraşan Alaçatılılar ellerindeki hayvanları özellikle ona satmak isterdi. Çünkü bilirlerdi ki Kasap İbrahim kimsenin hakkını yemezdi. Ege köylerini dolaşır, hayvan toplar, sabahın ilk ışıklarıyla Şehitler Caddesi’ndeki mezbahada kesim yapılırdı. Daha sonra etleri at arabasıyla dükkânına getirirdi. Eti temiz bezlerle sarar, mikrop kapmaması için büyük özen gösterirdi. İşini yalnızca para kazanmak için değil, insanlara karşı bir sorumluluk olarak görürdü.
Yanına oturduğumuzda bana hep Girit’i anlatırdı. Çocukluğunu, zeytin ağaçlarını, denizin kokusunu, eski komşularını… İçinde bir gün eski topraklarını görme arzusu hiç sönmedi. Ama hayat bazen insanın içindeki özlemi taşımaya izin verir, kavuşmaya izin vermez. Türkiye ile Yunanistan arasındaki mübadele kararından sonra geride bıraktığı yerlere bir daha dönemedi.
Yıllar çok hızlı geçti. Oğulları Hasan Masat ve Ali Masat, babalarının mesleğini uzun yıllar sürdürdüler. Aynı dürüstlükle, aynı sakinlikle çalıştılar. Ben de Hasan Masat’ın dükkânlarından birini yıllarca kiraladım. Sabahları gazeteleri birlikte dizer, sohbet ederdik. Kimsenin dedikodusuna karışmaz, sadece işlerine bakarlardı. O eski Alaçatı terbiyesi hâlâ üzerlerinde yaşardı.
Sonra zaman değişti. Alaçatı büyüdü, kalabalıklaştı, eski sokakların sesleri başka seslerin arasında kayboldu. Çocukları kasaplık mesleğini bıraktı; babalarından kalan toprakları değerlendirip binalar yaptılar. Şimdilerde de şirin bir kafe işletiyorlar. Hayatın akışı buydu belki. Ama bazı insanlar vardır ki yalnızca bir meslek sahibi olmazlar. Onlar yaşadıkları kasabanın ahlakını, vicdanını ve hafızasını taşırlar. Kasap İbrahim de böyle insanlardan biriydi.
Bugün Alaçatı’nın taş sokaklarında yürürken geçmişin izlerini arayanlar bilmelidir ki bir kasabayı yalnızca evleri, kahveleri ya da dükkânları oluşturmaz. Bir kasabayı asıl var eden, o sokaklarda dürüst yaşamış insanlardır.
Kasap İbrahim’i anlamadan eski Alaçatı’yı anlamak mümkün değildir.
Kalın sağlıcakla…