Sırf iyi insan olmak yazdıklarınla eş değere sahip olmak değildir.
Bazen doğru bildiğin birçok şeyi birçok yanlışla takas edersin. Doğru veya değil tartışılır.
Bazılarının ederi olmaz ama, yine de seversin..

Hesabını bile veremeyeceğin kelimeler kurarsın ona. Sanmakla yetinirsin. Sanmakla, anlamak arasındaki o derin çizgiyi gelde anla, anlat ona..

Hayatında basit noktalama işaretlerini doğru yere bırakmaktan çok, hissettiğin duyguların bir ayrıcalığı olmalı insanda. Olmak zorunda!

Şimdi bunu sana anlatmaya çalışmak yerine, -benim yerime koy kendini desem; sen bile bilemezsin kaç ünlem çıkar içinden..
Buna içimde açtığın yaraları ve kesikleri de dahil ediyorum..

Hani bazen ben "fesleğenleri çok seviyorum "diye; o da seviyor zannedersin. Birçok rengi de sevebilirsin ama; sadece siyahtan ibaretsindir. İşin kaçınılmaz yanı da bunu kimse bilmez. Bilmezden gelirler. Ama sen görürsün. Görmek istediğin kadarını tabi..

Sevmek derken kimse adam gibi de sevmiyor aslında. Kimsenin de "sevmeye" niyeti yok ya;
iş olsun işte. Gerisi teferruat!

Hangi gülün dikeni eline batmışsa onun peşinden gidiyorlar. Ben "koşmak" diyorum adına, onlar "konuşmak" olay bu.
Bu kadar basit..Basitleştirilmiş hatta.

Bazen, -belki sevmeyi yanlış biliyorlar-diyorum. O zaman bir yerlerde bir eksik var ama, nerde, kimde?
Neyin doğru olduğunu da kimse umursamıyor ya, neyse..

Siz yine de istediğiniz kadar gülleri sevin.
İstediğiniz kadar fesleğenlere dokunun.
Yağmurda yürüyün.
Herkese gülümseyin.
İstediğin kadar da kusura bakabilirsiniz hatta.

Geçmiş olsun...

Fruze Özge