Ne garip değil mi…
Dünyanın bize çok da uzak olmayan bir yerinde insanların başına füzeler yağıyor, bombalar düşüyor;
ama biz çılgınlar gibi dünya kupasına katılmanın sevincini yaşıyoruz…
Bunu hak ettik belki…
ama o savaş mağduru insanlar bu vahşeti hiç hak etmedi.
Aslında bu döngü hep vardı.
İnsan bazen hayatta kalmak için savaşıyor,
bazen de çoğalmak için sevişiyor…
Dönüp dolaşıp aynı yere çıkıyor her şey—
anlamsız bir dürtüye.
Arada bir yerde insanoğlu insanlığını kaybetti sanki;
biz de uzatmalarda mutlu mesut yaşıyoruz.

Dün bir bilgenin sözüne denk geldim:
“Devre mülk bir dünyada yaşıyoruz hepimiz.”
Ben de öyle düşünüyorum…
Keşke giderken bu geçici mülkü
temiz ve tertipli bırakabilseydik.

Off ya, ne diyorum ben…
Sevincimizi kutlamak, paylaşmaktı amacım;
ama yazarken bunu bile dile getirmekten suçluluk duyduğumu fark ettim…
Oysa az da olsa mutlu olmayı,
sevinmeyi hak etmedik mi…


YILDIZ