O gece de sabah olacaktı elbet, o gün de gün doğacak güneş açacaktı. Ben öldüm diye gözler dolmayacak,yaslar tutulmayacaktı. Çünkü ordan bir tabut kalkamayacak helvalar kavrulmayacaktı.Yalnızca gülen simaların arasına bir ölü eklenecekti. Kimse bilmeden, hissetmeden.

Nisan ayının aydınlık bir sabahına doğdu o gün güneş, sanki bir daha bu kadar parlak doğmayacağını fısıldıyordu kulağıma. Ellerimdeki heyecan tüm zerrelerimi etkilerken bir daha hiç bir şeyin beni heyecanlandıramayacağından habersizdim ya da son kez rahat uyuduğumun. Aylarca verilen emeklerimin, uykusuz harabelerin içinden çıkma vaktiydi. Vuslatı. Yani ben öyle sanıyordum.Koşarak gittiğim bir mekandan tek kolumu bırakarak döndüğüm gün olacağını bilmiyordum.Vurulmuştum.Tam göğsümden inancımdan,umudundan vurulmuştum. Sırtımı sıvazlayan bir sürü elin arasından hiç birini tutamadan ayakta kalmaya çalıştım. Çalıştım sadece.Hatta çalışmaya çalıştım.Kendime fısıldadım: "Düşme, şuan değil".
O andı aslında o an olmalıydı. "Bir mayıs gecesi güç bulacaksın düşme kızım çünkü düşersen kalkamazsın" diyen sesi göğsümdeki kurşunla selamladim. Haksızdı.Çok Haksızdı düşmeliydim. Haksızdı. Dik durmaya çalışmamalıydım.
Haksızdı işte düşmeye bile hakkı yoktu.

Kendi ellerimden tutamadım ben. "Sırtımı sıvazlamayın" diye yalvarmak istedim herkese. "Sarıp sarmalayin çok acı çekiyorum" demek istedim. Yapamadım. Yapamazdım da. Gözyaşlarını silip gülücükler saçan kızdım çünkü ben hep. Mahvoldum diyemezdim.Diyemedim de. Ellerinden alınanlar çok acıtır insanın canını bilirdim. Ama bu denli sımsıkı tutarken elimdekileri. Benden alınmamış çalınmıştı farkındaydım.

Kırgınım işte şimdi. Neye kime diye sormayın bana. Herşeye kırgınım ben.Yiğidi öldürüp hakkını hep birlikte kurtlar sofrasında meze eden herkese, iyilikleri içim verdiğim hiç bir mücadeleyi görmeyip en ufak hareketim batanlara. Beni uykumdan uyandırıp ağlatan bir acıyla baş başa bırakanlara, ağzımda kuş tutsam niye burnunda tutmadın diyenlere.

Kırgınım ben bir mayıs gecesi " nefes alamıyorum" dedirten bir acı yaşatanlara.Kırgınım, kırmayı "insanlıktandır" sananlara. Kalp kırmak Kabe’yi yıkmak gibiyken. Kabe’mi yıkıp bir de içinde ibadet etmeye çalışanlara...

Bundandır aniden dalıp gitmelerim, en ufak bir hatiranin içinde ezilişlerim. Bundandır aniden olan öfkem, istemeden kırdığım kalpler. Bundandır uyuyamadığım geceler, kalkamadığım sabahlar.

Ve Bundandır ruhumun bir gün beni bitirecek acısı.