Baba hep güçlü görünür,
Omzuna çöken yorgunluğu kimse bilmez.
Gece herkes uyurken
Sessizce düşünür,
Sessizce gözyaşı döker,
Sessizce ağlar,
Sabah olunca yine dimdik ayağa kalkar.

Baba, kırıklarını içine saklar,
Çatlak yerlerinden sızan acıyı
Kimse görmesin ister.
Evlat üzülmesin diye
Evlat hüzne kapılmasın diye,
Kendi yüreğini, kendi sızısını susturur.

Baba hep umut olmaya çalışır,
Fırtınada liman,
Karanlıkta kandil,
Yolunu kaybedene yön olur.
Kendi yolu dikenli olsa bile.

Baba gülümser,
O gülüş bazen bir borçtur hayata,
Çocuklarının gözlerine bakarak tebessüm eder,
Yüzü ilkbahar taşır,
İçi güz,
İçi sonbahar olsa da.

Baba derman olmak ister,
Evladına şifa,
Yüke omuz,
Diz çökmüşlüğe güç…
Yaraya merhem,
Kendi yaraları kanasa da.

Baba, hiç “yoruldum” demez.
Yorulduğunu belli etmez,
Uzaklarda üşür söylemez.
Hep iri görünür,
Hep diri görünür,
Çünkü bilir;
O çökerse
Bir aile çöker ardından.

Abdurrahman Tümer