Düş ötesiydi adeta içine düşülesi ve de yalanların ahkâm kestiği çağ uyarlaması bir filmden de öte mademki başroldeydi zalim ve kötü.
Öncesiz ithamları vardı ömrün ne çok yalanı delik cebinde barındıran isyanı asla olmayan nice Mümin ve onlar ki karanlığın ta kendisi ve onlar ki zalimin tayfası…
Sürrealist imgeleri kovdum yekten ve sek içtim duyguları.
Sonra da sek sek oynadığım yıllara gittim ama geri döndüm çünkü ben artık nazlı bir çocuk değildim.
Nazıma niyazıma razı gelense sadece Rabbim ve beni benden hele ki beni onlardan çok daha iyi bilen.
Göktü ağlamayan gözlerimde ışıltı, yasımınsa mühleti dolmuş gerçi anamın henüz kırkı dolmamıştı amma velakin.
Kimini ise paklayan teneşir bense güneşin kızı.
Bin yaşımda olsam bile bire bir güreşebilirdim meydana çıkanlarla nasıl ki yiğit değildi her biri.
Yitmedim.
Gün de yitmedi.
Arzum da dileğim de ve sabrım.
Tevekkül yüklü yüreğimde dinen sızı ve de.
Zamk misali idi yalanlar sefil torbalarında saklı görgüsüz ithamlar.
Görgülü ve adaletli olmamın nesi yanlıştı hem?
Hem ben tok gözlü evin aç kedisi asla olmadım.
Yırtıktı ruhları karanlığı delip geçen gölgelerin.
Bense aydınlığımla yaşarken ve de yazıp aşkla kıyama durduğum:
Yazık, demediklerinden öte zaten kim ise kimin nesi ve işte zırlayan yabani.
Aşkın itirafı çünkü aşktı doğanın yasası gel gör ki:
Öncelikle temiz ve masum bir yürek hele ki Rabbine dönük yüzü:
Adı aşktı adı sevda adı insanlık tıpkı öğretilerimin de yüzü suyu hürmetine tasvip etmediğim kadar yalanları ve yanlışları…
Hep doğru oldum hep dürüst ve düzgün:
Bu bile nazara gelmişti ne de olsa kuralcı ve kanuncu bir yapıda olmak bazı aklı evvellere göre zırvalıktan başka bir şey değildi:
İnsan yaşken eğilir ve ben nasıl da eğilmiştim amma velakin sadece Rabbimin huzurunda.
Ne çarpıktım ne dönek ne de ihtiraslı elbet değerini bildiğim kadar dünya nimetlerinin bilsem de yetinmeyi bu bile suçtu ne yazık ki!
Lafügüzaf, be azizim:
Sen bilmez misin beni?
Hem bir eli yağda bir eli balda bir çocuk olmayı bana Rabbimdi nasip eden bu yüzden kimsenin bir şeyinde asla gözüm olmadı.
Renkler ruhumdaki şenliktir, azizim böyle biline.
Karanlık ise sadece gecenin doğasında saklı elbet gün doğmakta asilce.
Ne düşkün ne sıradan ne de yalnız…
Öylesine kalabalıktım ki ben öylesine sevgi dolu ama geç anlamış olsam bile:
Herkes hak etmiyordu sevgimi ve insanlığımı:
Değer vermekle ilintili değil üstelik değer görmek en çok da cahilden haz etmediğim ne de olsa insan gelişen bir varlıktı hem yüce Mevla dememiş miydi, oku?
Elbette seçici iken insan hem okurken hem yaşarken.
Elbette mesnetsiz ithamlara pabuç bırakmazken.
Ölüm ise bir redifti.
Yaşamsa bir kaynak bir hazine ama öncelikle insan olabilmenin birincil kaidesi sonra da yetinmeyi bilip kimseye muhtaç olmadan dimdik onuruyla, haysiyeti ve ahlakı ile yaşıyor olabilmek.
Öznem ve özlemim mi, azizim?
Öznem ayan beyan mademki tekim ben Rabbin bildiği ve işte tek bildiğim: iman gücünde saklı iken yaşamın tüm güzellikleri.
Soytarı ruhlar.
Şaibeli gölgeler.
Aşkın azadesi ve ruhun Efendisi.
Mademki vardı bir de yaşadığımız bu âlemin sonrası…
Azap kuşlarını değil serçeleri besledim.
Şahikanın kanadında gülüm/seyen bir benektim.
Leş kargaları ve akbabalar birbirini yerken, ben yediğim lokmaya yediğim ekmeğe ihanet etmedim.
Acısı bile birinin birilerini mutlu ederken…
Öncelikle aynaya kendilerinin bakması gereken.
Benim aynam ruhumdu ve yüreğim:
Hem insanın güzelliği içinin dışa yansımasıydı madem…
Üstü örtülü olan ne varsa görmeyi başarmıştım işte kimine göre geç olsa da…
Ya, sen azizim, ne diyorsun bu olanlara?
İyi de ben ne anlattım ne yazdım ne yaşadım ki?