Herkes gider, herkes...

Kimi başını alır gider, kimi kalbini bırakır gider, kimi gönül koyup da gider.

Kiminin eli boştur giderken. Kiminin başının üstünde bile denk vardır.

Kimi bilmez gideceği yeri. Kimi ezelden gideceği yerin yerlisidir.

Kimi süratle gider, kimi rahvan gider.

Kimi geride birini Allah’a emanet eder de gider, kimi kendini emanete teslim eder.

Ama herkes gider...

Başını alıp götüren gam götürür varacağı yere. Kalbini bırakıp giden yarı ölüdür artık. Gönül koyup giden, ciğerinde bir iğne ile dolaşır.

Eli boş giden yükte hafiftir, fakat zarardadır.
Başının dahi üstüne denk istif eden, ömür boyu hamallık eder de yorgunluğunun nereden geldiğini hiç bilemez.

Gideceği yeri bilmeden giden çaresiz gibi görünse de umutludur. Yerlisi olduğu yere giden mutludur. O yerde acı ve keder olsa bile.

Çabuk giden yetişemez. Fazladan; yolun nimet ve hikmetlerini de kaçırır. Rahvan giden, her halini görür yolun belki ama menzile geç kalır.

Birini Allah’a emanet edip giden, birgün mutlaka geri döner. Emaneti ziyan olmaz. Kendini Allah’a emanet edip giden kaybolmaz.

Nasıl gitmeli ben bilmem. Ararım, bulamam. Bir dağ geçerim "Şu tepenin ardı" derim. Fakat, ne geçtiğim dağlar biter, ne "Şu tepenin ardı" görünür. Aklımda dal çizikleri, ruhumda yaramdan içeri sızan Yaratan...

Herkes gider bu dünyadan. Hayat hastanesinden şifa ile taburcu olmayı nasip et Tanrım. Bir daha da düşürme buralara yolumu.

29 Mayıs ’23
Dünyada Bir Yer