İBRAHİM YILMAZ
0 şiiri ve 300 yazısı kayıtlı Takip Et

Ah zülfikar usta ah ki, ah!



Ah Zülfikar Usta Ah Ki, Ah!

Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 8.4.2020 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

Zülfikar Ustanın evine şivan düştü. Gecenin geç saatlerine kadar telaşla bekledi ev halkı. Önceki yıllarda çıktığı avlardan gün batmadan eve dönerdi. Güçlü, kuvvetli bir erkekti. Elinde tüfeği ile bir orduya karşı koyacak cesareti olduğuna inanırdı eşi ve çocukları. Bir uğursuzluğun olduğu muhakkaktı.

Zaman bir türlü geçmiyordu. Beklemek ne zordur! Gece yarım oldu. Soba birkaç kez tutuşturuldu. Ocağa büyük odunlar atıldı. Zekiye kadın çocuklarına gidip yatmalarını söyledi. Kendisinin daha da bekleyeceğini söyledi. Beklemek nafile! Horozlar ötmeye başladı. Tanyeri ağarıyordu. Zekiye kadın yarı uyku yarı uyanık sabah etti. Evleneni yıllar geçmişti. İlk kez Zülfikar ustadan ayrı bir gece geçirmiş oldu.

Çabucak sobayı tutuşturdu. Çocukları uyandırdı. Evde iş bölümü başladı. Hayvanların yemlenmesi, su kaplarının doldurulması, soba ve ocak için odunların eve taşınması günlük mutat işlerdi. Sabah çorbası birlikte içildi. Evde elle tutulur bir matem havası vardı. Kimsenin ağzını bıçak açmıyordu.

Zekiye kadın çocuklarını görevlendirdi. Akrabalara haber ulaştırılacaktı. Amca, dayı, hala, teyze tüm akrabalar durumdan haberdar edildi. Kısa sürede kadınlı erkekli tüm akraba ve komşular Zülfikar ustanın evinde toplandı. Haberi duyan şaşkınlıkla olay hakkında etraflı bil almak istiyordu. Fazla bir bilgi yoktu. Evden erken çıktığı bir daha geri dönmediği biliniyordu ustanın.

Gürbüz, güçlü kuvvetli de olsa insan kış ortasında gece dışarda nasıl kalırdı. Hem de böylesine soğuk bir gecede! Giderek hızını artırarak kar yeniden yağmaya başladı. Durum hiç iç açıcı değildi. Durmanın zamanı değil. Zülfikar ustanın komşu ve akrabaları erkekler ellerine kürekleri alarak dağlara doğru yola çıktılar.

Kar şiddetini artırdı. Görüş mesafesi iyice azaldı. Dağların eteklerine güçlükle ilerlediler. Zülfikar ustanın ayak izleri çoktan kaybolmuştu. Her tarafın karlarla kaplandığı yamaçlarla fazla yürümenin bir anlamı yoktu. Islık çalıp, nefeslerinin yettiğince bağırarak kayıp Zülfikar Ustaya seslerini duyurmak istediler.

Seslerinin uzaklara gittiği belli değildi. Sadece karları birbirine katan rüzgârın sesi duyuluyordu. Islık çalıp, uzun uzun haykırmaktan öte yapılacak bir şey yoktu. Hava da gittikçe soğumaya başladı. Araba ekibi istemeyerek gerisin geri döndü.

Ayının ininde sessizlik sürüyordu. Zülfikar usta nerede olduğunun ayrımına vardı tamamen. Durup beklemekten öte elinden bir şey gelmiyordu. Azıcık hareketlenecek olsa ayının bakışları bulutlanıyordu. Belli ki, evin sahibi konuğunu yolcu etmek istemiyordu her ne kadar durumdan memnun olmasa bile. İki canlı birbirlerini gözlemlemeye devam etti saatlerce.

Bir metreye yakın kar yağdı. Cümle ağaçlar bembeyaz kürklerini giydi. Yamaçlar karla kaplanmıştı iyice. Orman tanımsız bir sessizliğe bürünmüştü. Arama işi ertesi günü de neticesiz kaldı. Ustanın evinden yükselen ağıtlar köyün uzak mahallelerinde bile duyulur oldu. Köyde konuşulan tek konu Zülfikar ustanın çıktığı avdan geri dönmemesiydi.

Zülfikar usta köyde sevilen bir komşuydu. Yoksul komşularının yaptığı araçlarından para da almazdı çoğu kez. Sürekli iyiliği, yardımseverliği anlatılıyordu. Allah’tan ümit kesilmez, evden ayrılışının beşinci günü köyü karanlık basarken Zülfikar usta tıpkı ava çıktığı gibi sessizce evine döndü. Kısa sürede adeta yaşlanmıştı. Sakalları uzamış, açlıktan iki büklüm olmuştu. Göz çukurlarında kaybolmuştu gözleri. Eski parlaklığından eser yoktu kara gözlerin.

Konuşmadan sekiye yüzükoyun uzandı. Sorulara cevap vermedi. Sadece rahatsız edilmemesini işaretle anlatmaya çalıştı. Saatlerce öylece yatıverdi. Gecenin ilerleyen saatlerinde su istedi. Kana kana birkaç bardak su içti. Elbiselerini çıkarmadan uyuyuverdi.

Ertesi gün köyde şenlik vardı. Zülfikar Ustanın evine dönmesi köye bayram havası yarattı. Sanki savaştan bir asker sağ salim geri dönmüştü. Komşular, akrabalar ustamızın evini düğün evine çevirdiler. Fakat Zülfikar sessizce gelenleri izliyor bir Allah kelamı etmiyordu.

Bu durum günlerce devam etti. Tüm ısrarlara karşın Zülfikar usta ser verip sır vermedi. Beş günü nerede, nasıl geçirdiği muamma olarak kaldı. Bazı günler dükkânına gidip kısa süre körüğü çalıştırıp elde kalan yarım işlerini bitirmeye çalıştı.

Bu böyle olmayacak. Merak duygusu, tatmin edilmeyince insanı yalnız bırakmaz. Köylülerinin, Zülfikar Ustanın beş günlük macerasını öğrenmeden rahata kavuşacakları da mümkün değildi. Yine bir gün kalabalık bir grup toplanıp ustaya ziyarete geldiler.

Israr ısrar, ustayı iyice sıkmaya başladı. Gerçi yaşadığı inanılmaz olay kendisini de rahatsız ediyordu. Çaylar içildi. Herkes pür dikkat Zülfikar ustaya bakıyordu. Ağzından çıkacak sözleri merakla bekleniyordu. Sözü uzatmadı avcımız. Ayağının kayıp karların içinde yardan yuvarlanışını, ayının inine gözlerini açtığını bir çırpıda anlattı. Misafirler fazla ısrarcı olmadılar. Aşırı merak etmelerine karşın fazla teferruat duyamadan evlerine döndüler.

Aradan günler geçti. Yine kalabalık bir grup ustayı ziyaret etti. Gidip ayıyı ininde yakalamayı teklif ettiler. Zülfikar kendisine en ufak bir kötülük görmediği hayvanın yakalanması teklifine şiddetle karşı çıktı. Fakat köylülerinin gözlerini kan bürümüştü. Ayının yaz aylarında mısır tarlalarına zarar verdiğini, kiraz ve armut ağaçlarını mahvettiğini anlattılar. Hayır, cevabı alıp geri döndüler evlerine.

Aradan günler geçti. Her gün ustamıza ziyaretler devam etti. Gerekçe aynıydı hep. Ayıyı yakalayalım. Olacak bu ya. Zülfikar usta kalbi mutmain olmazsa da öneriyi kabul etti. Kalabalık bir grup, iplerle, zincirlerle yola çıktı.

Mağarayı bulmakta zorlanmadılar. Günlerce mağarada kalan zavallı hayvan iyice zayıflayıp ayağa kalkacak durumda değildi. Köpekleri saldılar mağaraya. Hayvan sessizce dışarı çıktı. Daha önce kapana düşürdükleri ayı, kurt gibi hayvanları etkisiz hale getirmede ustalaşmıştı köylüler. Hemen kalınca bir sırığın altına kıstırdılar ayıyı. Ağzını, bacaklarını bağlayıp köyün meydanına taşıdılar.

Kapanla yakaladıkları kurt ve ayılara yapılan uygulama bu ayı içinde yapılmaya başlandı. Çoban köpeklerini hayvanın üzerine saldırlar. Ayı, kendisine saldıran köpeklere karşı koyarken kalabalığın içinde Zülfikar ustayı gördü. Son gücünü toplayarak bir zaman ininde konuk ettiği, canına dokunmadığı ustaya yaklaştı. İki ayağı üzerine kalktı. Tıpkı bir insan gibi Zülfikar ustanın yüzüne tükürdü.

Zülfikar Usta sendeledi, bacakları titredi karların üzerine boylu boyuna düşüverdi. Köylüler ayıyı bırakıp ustanın telaşesine kaldılar. Sırt üstü yatırıp durumunu incelemeye başladılar. Ustanın esmer yüzü karlar gibi bembeyaz olmuştu. Gözlerinde bir hareket yoktu. Çabucak bir sedye oluşturup evine taşıdılar. Evden bu kez öncekinden daha gür ağıt sesleri yükselmeye başladı. Askerliğini sıhhiye olarak yapan Sıddık Usta, Zülfikar ustayı muayene etti. Maalesef avcımızda nabız, ses- sade yoktu.

Sıhhiye Sıddık usta evden ayrılırken son sözleri, “Allah taksiratını affetsin.” Oldu.

Köylüler yaptıkların işin başlarına böylesi bir uğursuzluk getirdiğini fark ettiler. Fark ettiler de lakin iş işten geçmişti.

Ayıya dokunmadılar. Köpekleri geri çektiler. Ayı sessizce yavaş yavaş yaşam alanına ormana doğru yürümeye başladı.




Beğen

İBRAHİM YILMAZ
Kayıt Tarihi:7 Nisan 2020 Salı 21:06:25

AH ZÜLFIKAR USTA AH KI, AH! YAZISI'NA YORUM YAP
"Ah Zülfikar Usta Ah Ki, Ah!" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Aygün Deniz
8 Nisan 2020 Çarşamba 20:54:45
Tebrikler, güzel bir öykü idi. Saygılar.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 23:39:16
ilginize teşekkür ederim saygıdeğer kalem dost,
emeğe ve sanata saygımla esen kalın.
Gülüm Çamlısoy
8 Nisan 2020 Çarşamba 18:21:20



Tebrikler muhterem hocam

Saygımla

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 23:40:28
ilginize teşekkür eder saygın kalem şair-yazar kalem dost Gülüm hanımefendi.
Emeğe ve sanata saygımla esen kalın.
ayşe1
8 Nisan 2020 Çarşamba 15:48:25
Hüzün dolu, ibretlik bir hikaye. Akıcı ve sade anlatımıyla yürekleri fethediyor.
Tebriklerim ve saygılarımla.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 16:13:08
Merhaba Ayşe hanımefendi, ilginize ve yorumunuza teşekkür ederim.
Emeğe ve sanata saygımla sağlıklı günler dilerim soylu gönlünüze.
Necati Kavlak
8 Nisan 2020 Çarşamba 12:56:35

Yılmaz Hocam, ilk bölümde düşüncemi paylaşırken, Yeşil Çam filmi benzetmesi yapmıştım.
İkinci bölümü okuyunca yanılmadığımı günün yazısı seçen kurul verdiği kararla
düşüncemi onayladı.
Bana göre Günü yazısı seçkisi, altın portakal ödülü kazanması anlamı taşıyor.
Bir kere daha yürekten kutlarım.
Saygılarımla.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 16:15:24
Merhaba Necati Kavlak Bey, saygıdeğer kalem dost, iltifatlarınıza çok teşekkür ederim.
Emeğe ve sanata saygımla sağlık ve esenlik dilerim soylu gönlünüze.

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.
esesligizem
8 Nisan 2020 Çarşamba 12:23:28
Ders niteliğinde çok anlamlı hikayenizi severek okudum. Söylenecek çok şey var mutlaka. Her taşın altından insanın çıkması yine birincil durum. Ne diyelim. Yüreğiniz dert görmesin.
Saygılarımla

2 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 16:17:46
Merhaba saygıgeğer şair-yazar dost, ilginize ve değerli yorumunuza çok telekkür ederim.
Sanata ve emeğe saygılma sağlık içinde esen kalın.
esesligizem 8 Nisan 2020 Çarşamba 17:18:34
Ben teşekkür ederim kıymetli eserinizi bizlerle paylaştığınız için
Yeganem
8 Nisan 2020 Çarşamba 12:00:28
Allah ın selamı inananların ve sizinde tüm insanların üzerine olsun,
İnsanlar çok defa çok acımasız olabiliyorlar oysa ki hayvanlar sadece acıkınca avlanırlarken insanlar çok kez keyfi sebeplerle hayvanları yok ediyorlar.Öldürmeden de uzaklaştırılabilirler.Ayılara vahşi derler fakat insanlar çok kez ayıdan daha vahşiler..Amcam anlatırdı orman içinde tarlasında çalışana ayı yaklaşmış ayağını göstermiş çiviye basmış al kurtar der gibi hali varmış adam acımış çividen kurtarıp sarmış su vermiş hayvana..Az durmuş gitmiş sonra dönmüş adama ha bire gel der gibi yola koyulmuşlar..Sonra ağaçta olan büyük bal peteklerini göstermiş işaretle al demiş.Adam çekinmiş bir tokat atmış adama ama okşarcasına adam almış balı.Eve dönünce anlatmış ayı ayıyken az iyiliğe karşı bal ikram etti.İnsanlara ne kadar iyilik etsen bazan teşekkür bile etmezler diye.Çocukken defalarca anlattırırdık amcama..A LLAH RAHMET EYLESİN Hüzünlü bir yazıydı olacakla ecele çare yok sonuçlar sebeplere bağlı farkedince geç ya da sonuç hüsran oluyor.
Güne düşen yazınızı kutlarım İbrahim Yılmaz Bey Öğretmenim,
2020 YILI insanlara imtihanlarla dolu bir yıl gibi başladı önce yangınlar,sel doğal afetler salgın derken.Allah sonumuzu hayır eylesin inşaallah...
İnsanlar panik halinde umulur ki kısa sürede herşey düzelir insanlar da panik halinden kurtulurlar..
Sidney den yurdumuza sizlere selamlar dua ile.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 16:26:02
Merhaba uzakların saygın ve değerli kalemi Nigâr hanımefendi, Allah sizden ve cünle Allah dostlarından binlerce razı olsun.
hayvanlar Allah2ın bizler için yarattığı kıymetlerini çoğu kez bilemediğimiz değerli canlılardır. Evet hayvanlar karınlarını doyuracak diğer canlılarala ilişkileri olur. kuzuları kurda kaptıran bir köy çocuğu olarak kurt bu tanımlamanın dışındadır.
Bilirsiniz ya da duymuşsunuzdur. kurt bir sürüye dalarsa haince saldırır. zavallı koyunları boğazlar. Canlı bırakmamacına hayvanları telef eder.
ve hayvanlar parçaladıkları canlıların acı çektiklerini bilmezler. Onların ki, sadece açlıklarını gidermektir.
Ya biz insanlar! neyse güzel insanlar da yaratmış yüce yaratan. tüm dünya başlı başına bir alem neyse.
Yüce gönlünüze saygı ve selamlarımla sağlık ve esenlikli günler dilerim size, sevdiklerinize ve yaşadığınız topraklara.
Ahmet Zeytinci
8 Nisan 2020 Çarşamba 10:41:23
Çok hüzünlü bir hikaye gerçekten. Ayı ki vahşi bir yaratık olmasına rağmen mağarada dokunmamış ama gel gör ki insan, düşünmeden edemiyor ayı mı daha vahşi, yoksa insan mı? Yürekten kutlarım Hocam güzel bir öyküydü...

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 23:43:37
içtenlikli ilginize çok teşekkür ederim saygın kalem Ahmet dost, emeğe ve sanata saygımla esen kalın.
Fatma Oral
8 Nisan 2020 Çarşamba 05:46:53
İnsanoğlu işte

Bir de kedilere nankör derler. Keşke böyle olmasaydı dedirten acıklı bir son olmuş.

Saygılarımla

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 23:41:31
ilginize ve saptamanıza teşekkür ederim saygıdeğer kalem dost,
emeğe ve sanata saygımla esen kalın.
Bedri Tokul
8 Nisan 2020 Çarşamba 01:16:29
Üstat !
Hani bir söz vardır;
"Anlayana sivri sinek saz...."
diye başlayan.
Bu yazınız da öyle.
Çok güzel ve anlamlı bir öyküydü.
Tebrikler.
Selamlar.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 23:42:36
İlginize ve değerli yaklaşımınıza çok teşekkür ederim Bedri beyefendi, sanata ve emeğe saygımla esen kalın.
Özer YILMAZ1
8 Nisan 2020 Çarşamba 00:23:44
Güzel ve acıklı bir yazı olmuş, tebrik ediyorum. Allah insanın kalbinden sevgiyi ve şefkati eksik etmesin.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


İBRAHİM YILMAZ Yazının sahibi 8 Nisan 2020 Çarşamba 23:45:05
ilginize güzel dileğinize teşekkür ederim Özer beyefendi, saygıdeğer kalem dost, emeğe ve sanata saygımla esen kalın.
Billur T. Phelps
7 Nisan 2020 Salı 23:27:32
Çok acıklı bir hikaye.

Zavallı ayıcık, adamı kaç güç beslemiştir de ininde.

Ama insanoğlu işte, yapıyor sonunda yapacağını.

Vefasızlık ne kötü :(

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.