Bayram Emir
34 şiiri ve 4 yazısı kayıtlı Takip Et

Babamın tüfeği





Saat gecenin ikisiydi. Kara bulutlar tepeden köyün üzerine doğru inmeye başladığında Recep hazırlıklarını yapmış, dere kenarındaki bir iğde ağacının altına tünemişti. Saatin biraz daha ilerlemesini, gaz lambalarının tümünün sönmesini bekliyordu. Toprak damları aydınlatan şimşeklerle birlikte yağmur da düşmeye başladı. Henüz birkaç dakika geçmeden sokaklarda yarı çamur akan küçük dereler peyda etti.

Nihayet son gaz lambası da söndü. Recep, iğde ağacının altından çıkıp medrese harabesinin taşları arasına sinerek Mollaoğlu’nun evine doğru yaklaştı. Çınar kütüğünün kıyısına uzanıp Hacer’i beklemeye başladı.
Nihayet Mollaoğlu’nun evinin avlu kapısı gıcırdayarak açıldı. Recep Biraz ürperdi. Zira Mollaoğlu belalı bir adamdı. Güçlü kuvvetli, köyde nüfuzlu ve gözü pek biriydi. Sokaktan medrese harabesine doğru ilerleyen karartı Recep’e doğru yaklaştıkça adımlarını biraz daha hızlı atmaya başladı. Recep uzandığı yerden doğrulup üzerindeki çamurları temizledikten sonra, gelenin kim olduğundan iyice emin olmak için duvar kalıntısının arkasına geçip dikkatle o yöne baktı.

Yaklaşan karartı harabeye gelince, ‘Recep’ diye seslendi. Recep o an gelenin Hacer olduğuna anladı. Saklandığı yerden çıkıp Hacer’in elinden tuttu. Hızla dere boyundan ormana doğru koştular. Kendilerini takip eden kimsenin olmadığını anlayınca bir ağacın altında durup soluklandılar. O sırada Recep, Hacer’in omzundaki tek kırma tüfeği fark etti.

’Tüfeği neden aldın?’ diye sordu.

Hacer yanlış bir şey yapıp yavuklusunu üzdüğünü düşündü.

’Babam bizi vurmasın diye aldım.’ dedi.

’Keşke tüfeği almasaydın!’ dedi Recep. Sonra tekrar el ele tutuşup ormanın içinde gözden kayboldular.

Mollaoğlu, Hacer’i evde bulamayınca tüfeğine koşmuş onu da bulamayınca karısına bir güzel dayak atmıştı. Günlerce ne Recep’ten ne de Hacer’den haber alabilmişti. Birkaç ay sonra da köyün ileri gelenlerinin de araya girmesiyle husumet sulh olmuş, Hacer ile Recep dünya evine girmişlerdi.

Zaman hızla ilerliyor, hayatın mihneti ve meşakkati saça ak, yüze çizgi olarak düşüyordu. Altı çocukları oldu. İki kız, dört oğlan. Üçüncü çocuktan sonra İstanbul’a taşındılar. Daha çok savaşmak , daha çok bedenden ve yürekten vermek gerekiyordu. Varoş mahallesinde bir bina diktiler. Dört oğlan iş güç sahibi olup yuvadan uçtu. Kızlar evlenip uzaklaştı. Aynen o yağmurlu günde kaldıkları gibi yapayalnız kaldı Recep ile Hacer. Ne yüzlerinde o günkü mutluluk ne de yüreklerinde o günkü sevgi kalmıştı. Yaşamanın bedeli sadece tendeki kırışıklık, saçtaki ak değildi elbette. Sevgi yıpranmış, saygı soysuzlaşmıştı. Hayatın hengâmesi içinde daha çok doktora gidip gelir olmuşlardı. Yüzde artık mülayim bir tebessüm yok, her durumda gerilen hatlar vardı. Zaman zaman buhran sarıyordu ruhları.

Recep, oğlanlar uzaklaşınca evinin altına açtığı küçük bakkal dükkânının içinde zamanı kovalamaya çalışıyordu. Omuzlarını olduğu kadar yüreğini de çökerten yük, tahammül ambarını boşaltmıştı. Müşterilerine bile kızıyor, kimini kovuyordu. Yatmadan önce çıktığı evinde Hacer’in yüzüne bakmadan yatağına uzanıyor, boğazını parçalayan horlamalar arasında uyuya kalıyordu.

Bir süre ruh hastalıkları hastanesinde tedavi görmüştü. Ayrıca, astım, ülser ve bel fıtığından mustaripti.

Bir sabah erkenden uyandı. Evin ortasında dolaşıp durmaya başladı. Astım krizi gelmiş gibi kızarmış, güçlükle nefes alıp veriyordu.

’Hacer!’ diye bağırdı.

İhtiyar kadın mutfaktan koşup geldi.

’Buyur Bey!’

’Tüfek nerede?’

’Hangi tüfek bey?’

’Babanın tüfeği kadın, babanın tüfeği...’

’Tüfeği ne yapacaksın ki Bey?’

’Küçük oğlanı vuracağım. Deyyusu vuracağım. Alnının ortasından mıhlayacağım şerefsizi...’

’Ne diyorsun sen Bey? Ne yaptı küçük oğlan sana?’

’Malları getirecekti bakkala. Tam beş gündür beni oyaladı. Sabah da beni arayıp ‘İzmir’e gidiyorum, getiremem’ dedi.’

’Ne var bunda bey? Çocuk dönünce getirir. Belli ki işleri var.’

’Bunak, dedi bana kadın... Deyyus bana bunak dedi.’

’Etme eyleme Bey... Cahildir, kızmıştır ağzından kaçmıştır.’

’Tüfeği getir kadın!’

’Getirmeeem Recep...’

Recep, tüfeğin bulunduğu odaya gitti. Hacer arkasından koşup beline yapıştı. Recep, Hacer’i de sürükleyerek duvarda asılı tek kırmayı aldı.

’Önüme geçme kadın seni de vururum.’ diye bağırdı.

’Vur!’ dedi Hacer, yakasını açıp. ’Vur haydi! Önce beni vur!’

’Kadın çekil önümden!’

’Vur, önce beni vur!’

Bir tüfek sesi duyuldu sokaktan. Hacer, boynundan giren saçmalarla yere yığıldı. Recep, yüzünde karısının kanı, elinde kayınbabasının tek kırması ile sokağa indi. Bakkalın önüne oturdu. Hiçbir şey düşünmüyordu artık. Zaman durmuş, madde matlaşmış, ruh istikametinden çıkmıştı.

’Keşke tüfeği almasaydın.’ dedi kendi kendine.

Beğen

Bayram Emir
Kayıt Tarihi:15 Aralık 2018 Cumartesi 06:01:59

BABAMıN TÜFEĞI YAZISI'NA YORUM YAP
"Babamın Tüfeği " başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
perihan sever dirican
17 Aralık 2018 Pazartesi 11:39:18
güzel bir hikaye , emeğinize sağlık

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.