Se Serkan BOL
201 şiiri ve 34 yazısı kayıtlı Takip Et

Benim adım öykü



Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 28.9.2018 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

Benim adım öykü
Annem babam ben dört yaşındayken gitmişler buralardan. Hemde hiç beklenmedik bir anda birlikte gitmişler.

Büyüklerim anlattı. Canım annemi babamı trafik kazasında kaybetmişim.

Annemi babamı hiç hatırlamıyorum. Bazen belli belirsiz rüyalarımda görüyorum onları. Gördüklerim suretten öte bir şey değil. Ses renklerini bilmiyorum onların. Annesiz babasız hayat, toprağı olmayan fidan gibiymiş.

Annem babam buradan göç edince biz yapayalnız kalmışız bu dünyada.

Biz derken benim bir ablam iki ağabeyim var. Küçük ağabeyim Bekir benden sekiz yaş büyük Zeynep ablam on yaş büyük. Bbüyük ağabeyim Demir ise benden oniki yaş büyük. Evet anne babam gidince yapayalnız kaldık. Annesi babası olmayan her çocuk yalnızdır dünyada.

Annem babam dünyadan gidince ben dört yaşındaymışım. Bekir abim oniki, Zeynep ablam ondört, Demir abim onaltı yaşlarındaymış. Hatıramda kalmış bizlere yetim ve kimsesiz diyorlardı. Annesi babası olmayan her çocuk kimsesizdir zaten.

Kimsesizliğe kim empati yapabilir ki bu gezegende.
Ah anneciğim sensiz kimse kimsesizliğimi ortadan kaldıramadı.

Annem babam ölünce biz altı ay amcamın yanında misafir kalmışız. Altı ay boyunca amcam bize bakmış ama bizler sığamamışız kimsenin yuvasına. Yanlış anlaşılmasın amcam kötü bir insan değil. Zaten buralardan göç edinceye kadar varlığını bize hissettirmeye çalıştı ancak bizler sığamamışız kimsenin yanına. Yuva aramışız yuva kendi yuvamızı. Zorunlu ayrılıklar olunca hayatta, zorunlu yuva kurma arayışına sokmuş bizi hayat. Abim Demir birgün bize " Haydi toparlanın evimize dönüyoruz. Artık sizlere ben babalık yapacağım" demiş. Amcam ne kadar ısrar etmişse de tası tarağı toparlayıp evimize dönmüşüz. Şimdi dönüp bakıyorum da o günlere kalsak iyi mi olurmuş diye düşünmeden geçemiyorum.

Evimize döndüğümüz ilk gün çok zormuş . Annesiz babasız bir eve dönüş yapmak hayatın en zor sınavıymış bizim için. Ben o günü hatırlamıyorum iyi ki de hatırlamıyorum. Zeynep ablam anlatmıştı bana o gün çok ağlamışlar. Demir abim göz yaşlarını saklamış kimse görmesin diye. Bekir abimle kaldıkları diğer odada ağlıyormuş gizli gizli. Kim bilir Demir abim o gün büyümüştür.

Ben yedi yaşından önceki hayatımı hatırlamıyorum. Ömrümün ilk günü okula gittiğim gündür. Her bir yanımda sesler suretler dolanıp duruyordu. Ellerimi sımsıkı tutan eller arasında varlığım yapayalnızdı. Hiç bir sesi ayırt edemiyordum uğultu uğultu kulaklarım sağır oluyordu. Gördüklerim suretten öte değildi. Zaman durmuş dönüyor duruyor arıyor aranıyordum lakin aradığımı bir türlü bulamıyordum. Ruhum göklere çıkmış meleğini arıyordu. Annemin kokusunu gözlerini gövdesini o kadar hissetmek istedim ki yanıbaşımda olmadı. Oysa ablacığım yanıbaşımdaydı. Sahte tebessümlerle ortamlarda bulunmak ne zormuş. Anne anne sesleri kulaklarımı delip geçiyordu. Annesiz kız çocuklarının yanında her anne sesi yıkıcı bir deprem gibidir kimse bilemez. Ben de o gün merhaba dedim hayata. Okulun ilk günü zorlu yaşamın da ilk günüydü.

Ah anneciğim babacığım yanımda olsaydınız ne güzel olurdu. Gök kubbenin altında mutluluklar dağıtılırken yanımda olsaydınız eminim ki o mutluluk parçacıklarından payıma düşeni kapardım. Sizin olmadığınız dünyada payıma düşenleri başkasına dağıtmışlar.

Yavrum kızım kelimeleri benim için ne anlama geldiğini bilmiyorum. Ne çok isterdim "anneciğim babacığım" demeyi. Annemle inatlaşmak ne güzel olurdu. Kim istemez ki "Kızım kahvaltı hazır, kızım her sabah aynı numara kalk hadi" tatlı sert uyarıları. Anneye nazlanmak bazen "of anne " demek ne güzel bir şeydir kim bilir?

Sizi bilmem ama baba otoritesini ne çok isterdim. İlk aşkımı saklamak isterdim mesela babamdan. Ne bileyim işte akşam eve geç kaldığımda sağlam bir azar işitmek isterdim babamdan. Gözlerindeki ifadeyi doyumsuzca seyretmek ne güzel olurdu. Babama bazen geceleri uyuma numarası yapmak isterdim şefkatli elini saçlarımda hissetmek için. En önemlisi de sırtımı dayayabileceğim koca bir çınarın olduğunu bilmek benim için ne büyük bahtiyarlık olurdu anlatamam.
Hayat işte size seçim hakkı tanımıyor.

Bizlerin yaşadığı yer, şehir merkezine uzak her bir yanı tepelerle çevrili bir kasabaydı. Bizim evimiz kasabanın da kenarında bir yerde yığma tuğla ile örülmüş tek katlı ahşaptan yapılmış iki odası bir holü olan eski bir yapıdır. Oda dediğime bakılmasın bir mutfak bir oda aslında. Mutfakta ablamla ben kalıyorduk,diğer odada abilerim kalıyordu. Misafirlerimizi de (!) abimlerin kaldığı odada ağırlıyorduk. İki sedir bir kilim yeterince yorgan yastık tüm varlığımızdı.

Evimize dair çok şey anlatmak elbette mümkün ama sanırım aklımda en çok yağmur damlaları kalmış. Evimiz ahşaptan yapıldığından her yağmur bizim için aslında biraz kabus demekti. Her yağmurda evimizin damı akardı hele gece yağdı mı biz sabahlara kadar uyuyamazdık. Çatıdan başımıza yağmur taneleri bir bir düşerken evimizdeki kap kaçaklar imdadımıza yetişirdi. Her yağmur tanesi bir sesti. Dan dan ile başlar sonra tık tık ile devam ederdi. Damlalar eşliğinde hüzün sesini işitirdik geceler boyunca kulaklarımızda.

Kimsesizlik zor bir imtihanmış. Kimsesizlerin yaşadığı imtihanı bugüne kadar kim kazandı ki biz kazanacağız. Annesiz babasız iseniz hayatın size güzel imkanlar sunmayacağı açıktır. Şans diye bir şey yoktur bizim yaşadığımız gezegende. Gerçekleri öyle derinden öyle şiddetli hissedersin ki yalnızken yapayalnız kalırsınız.

Biz de yalnızlığı bir daha Demir abimin gitmesiyle yaşadık. Anadolu’da küçük bir kasabada yaşıyorsanız iş bulamayacağınız açıktır. Hatta imkansızdır. İşleyecek toprağı olmayanlar ve her hangi bir işi olmayanların kaderi aynıdır küçük Anadolu şehirlerinde. İşsizlik demek sevdiklerinden ayrılarak akın akın gurbete gitmek demektir. Bir nevi göçebe yaşam gibi yarı orada yarı burada yaşama tutunmaya çalışmak demektir. Bize gelince anlayacağınız üzere durumumuz ortadadır. Varlığımızı yukarıda anlattım. Konu komşudan gelenlerle bir yere kadar devam edebiliyorsun hayatta lakin bir de gerçekleri var hayatın. Demir abim, hayatımızın yükünü bir bavula yükleyerek büyük şehirde iş bulmaya gitti.

Demir abim gitti ve onu artık göremez oldu gözlerim yılın bir iki ayı bizimle beraber gerisi gurbet ellerde. Paramız oluyor ama bize babalık yapan abimiz uzaklarda...
Hüzünlerimizi ve kimsesizliğimizi yüreğimizin bir kenarına saklayarak hayat devam ediyor. Herkes gibi bizler de kimlik değiştiriyoruz. Yüzlerimizdeki ifadeler yavaş yavaş değişiyor. Abilerimin sakalları çıktı boyları uzadı. Ablam deseniz öyle . Ben de değişiyorum. Okulu bitirdim bir şekilde. Okul dediysem ilkokulu. Başarılı bir öğrenci değildim elbette. Okumayı öğrendim biraz da hesap hepsi o kadar.

Değişiyorum dedim ya. Vücut hatlarımda bir bir değişiyor. Bazen korkuyorum bu değişimden ablam teselli ediyor beni. Ablam söyledi yavaş yavaş genç kız oluyormuşum.

Ablam bana hep "Benim kuzum çok güzel " olacak derdi. Ablamın varlığı bana güven veriyor. Lakin birgün o da gidecek.

Saçlarımı hep ablam tarardı. Annem gibi yatardım dizlerime. Lakin son günlerde bir asilik peyledi ruhumda. Saçlarımı ablamın taramasını istemiyorum. Hayatıma vurulan prangayı sanki saçlarımda hissediyordum. O nedenledir ki örgülerden kurtulmak istiyorum.

Sanırım büyüdüm ve ihtiyaçlarım yavaş yavaş değişiyor. Ablamdan ayna tarak istedim geçen gün pazara gittiğinde.

Ablam dedim de ablam yirmialtı yaşına kadar bizlere annelik ablalık yaptı. Ondört yaşında evimizi bize yuva yaptı. Artık onun da yuvadan uçma zamanı geldi sanırım. Onsekiz yaşından beri sürekli görücü geliyor. Eskiden ablam hiç yüz vermezdi görücülere. Bugünlerde gelen giden görücü sayısı arttı. Onun da yaşı geçiyormuş geçen gün komşular söylediler. Ablam da "Nasıl bırakayım bizimkileri" diyordu sonra da "kısmet" diyordu. Yine bir gün bir görücü geldi ablama. Bu sefer ablamın da gönlü var bu işe amcam da evet derse bu iş olacak gibi.

Amcam ve abilerim rıza gösterdiler ve ablamın da gönlü evet dedi ve ablam gitti.Ablam bizden ayrıldığında ablam yirmiyedi yaşında ben onbeş yaşındayım Bizden uzak bir yere gitti. Yeni yuvasına uçtu gitti. Giderken de bana emanet etti abilerimi sıra bendeymiş. Onbeş yaşında yeni bir yükle tanıştım.

Bekir abimden size pek bahsetmedim. O Demir abim gibi değil. Hayatın sorumluluğunu almayı pek sevmez, hayatı vurdumduymaz yaşar. Günlük hayatı vardır onun yarını yoktur. Demir abimin aksine o yılın sadece iki ayında çalışır on ayında yatar ve ayyaş ayyaş dolaşır.
Ablam koruyucu bir melek gibiydi etrafımda. Evliliği kabul etmesinin arkasında yatan en önemli sebep kendisi gibi eve sahip çıkabileceğime olan inancıydı diye düşünüyorum. Evi çekip çevirmesini yapabilirdim ama düşünmediği bir sorun vardı. Ben onun gibi hüküm kuramıyordum eve, abilerime, komşularıma akranlarıma... Benim mesafeler’im yoktu sadece ve sadece yalnızlığım vardı. O da kullanılmaya elverişliydi.

Onbeş yaşında genç güzel kimsesiz bir kız iseniz durum biraz faklı oluyor bizim gezegenimizde. Bugüne kadar evimize pek gelen giden olmazdı. Ben büyüdükçe gelen gidenlerimiz de artmaya başladı. Ablamla ile birlikte evimizin otoritesi de gitti ve gelenimiz gidenimiz gözle görülüş şekilde arttı ancak gelenler gidenler arasında hem cinslerim yok gibi. Kızlarla arada görüşüyoruz ama bizim eve pek gelmiyorlar. Sanırım aileleri göndermiyor. Gelen giden çok olunca Bekir abim zannediyor ki herkes onu seviyor herkes onunla arkadaşlık etmek istiyor. Saf adam işte bugüne kadar niye gelmiyorlardı şimdi geliyorlar düşünmüyor. Düşünse zaten yaşanacaklar başıma gelecekler belki de gelmeyecekti. Günlük mutlulukların peşinden koşulunca gelecekteki kayıplarımız telafi edilmiyormuş onu da çok sonraları anladım.

Hayatımızdaki hüzünler her geçen gün artıyor. Annemi babamı tanımadan kaybettim. Beni seven bana değer veren Demir abim bizim için dönüşü mümkün olmayan gurbette. Ablam kendi yuvasını kurmak için uzaklara gitti. Ablamın yokluğuna alışamadan bir de amcamı kaybettik ablamın gittiği yıl. Zannedilmesin amcam bize sahip çıkmadı diye. Biz sığamadık amcamın evine belki de yük olmak istemedik. Malum yaşadığımız yer ve imkanlar belli. Amcamı kaybettik ve bendeki hüzün arttıkça arttı. Dolayısıyla da yalnızlığım ve kimsesizliğim arttı.

Kimsesizlik zor olunca genç kızların kimsesi(!) çok olurmuş. Bekir abimi saymayın varlığı da aynı yokluğu da aynı. Kendi dünyasında yaşıyor hayatı.

Demir abim uzaklarda, ablam evlendi ve çocuk sahibi oldu. Zaten eş kaynana kaynata derken birde çocuk sorumluluğu olunca artık eskisi gibi gelemez oldu. Ve amcamı da kaybedince korunaksız hale geldim. Bütün erkeklerin gözü bende aptal değilim anlıyorum.

Semih diye biri vardı mahallemizde. Kendinisin hiç sevmezdim ancak her gün evimize geliyordu.

Ben ona Semih abi derdim hep. Çünkü abi gibiydi gerçekten Saçı sakalı ağarmış kırk üç yaşında bir adam.

Semih abi evli ve üç çocuğu vardı. Evine çocuklarına hiç bakmaz her gece dışarıdaydı. Nerde akşam orda sabah öyle günlerini geçirirdi. Karısı da çok güzeldi oysa. Ancak evine barkına sahip çıkmadığı için babası Mehmet amca sürekli tepesindeydi. Baba parası yemek kolay olmayacaktı tabi. Mehmet amca da hergün ama hergün Semih abiye fırça atardı.

Evinde huzur bulamayanlar köy kıraathanesi olan bizim evde soluğu alırlardı. Çalsın sazlar oynasın .... Yok yok ne çirkin kelime. Söylemeyeceğim işte. Kimsenin masasına meze olmak istemem.

Semih abi her gece bizde ve her gece rakı. Meze hazırlamasını da öğretti bana. Bekir’e gelmeler bitmiyor. Bekir’i sevmeler bitmiyor. Ah canım Bekir vah canım Bekir diye diye sonra beni de ortak ettiler masalarına. İlk başlarda bir iki mezelerden alıyordum sonraları bir yudum sen de al bir yudumdan bir şey çıkmaz denile denile rakının tadını bana da öğretti abilerim(!) Ben de içmeye başladım o illeti. Sonun başlangıcı hazırlamaya başlamışım da haberim yokmuş. Yalnızlığımı unutuyorum(!) Müslüm baba, rakı ve olmazsa olmazım sigaram. Hemen sarhoş oluyormuşum abim öyle söyledi.

Ben onyedi yaşında toy kızım. Bekir abim de bazı geceler nedense eve gelmez oldu. Beni Semih abiye emanet ediyordu. Semih abi de " Bekir gözün arkada kalmasın ben bacıma göz kulak olurum" diyordu. Yavaş yavaş göz kulak olmaya başladı Semih abi. Bir duble iki duble derken dokunmaya başladı bana. Yapma etme falan filanlar diye diye günler öyle geçti durdu.

Birgün Semih abi Bekir abinin olmadığı bir gece iki yetmişlikle ve dolu dolu poşetlerle eve geldi. Evine dolu dolu poşetlerle hiç gitti mi zannetmiyorum. Öykü dedi bana. Bugün felekten birgün çalacağız dedi. Kurduk masayı, mezeler hazır. Vurdukça şişenin dibine nerden bileyim o da bana vuracağını. Gece boyunca vurdukça vurmuş en mahrem yerlerime. Sabah uyandığımda herşeyim ifşa olmuş Semih abiye. Artık herşey için çok geçti. Kanım kirlenmiş Semih’in kadını olmuştum. Bana Semih umut dağıtıyordu. Bir gecede benden yirmi altı yaş büyük evli çocuklu kırküç yaşındaki Semih abi Semih olmuştu. Her gece Bekir abiyi bir yere gönderiyor ve bizde kalıyordu. Ne yaşandığı tahmin edeceğiniz gibi. Savunmasız halde sanki olan biteni kabullenmiş gibiydim.

Derken derken günler bir bir geçti ve baş dönmeleri mide bulantıları beni esir almaya başladı. Semih’in yanında da bu baş dönmeleri baş gösterince üç çocuk babası semih hemen anladı bende ne olduğunu. Bana hamile olduğumu söyledi. Korktum korktum. Sabahlara kadar ağladım. Çocuktan anne olur mu bilemedim. Göz yaşımı dindirecek bir omuz aradım bulamadım.

Hayatımı,kanımı,geleceğimi kirleten adam(!) göz yaşlarımı dindirmeye çalışıyor ve başımı omzuna alıyordu. Duygularım karışıktı bir yandan onyedi yaşında anne adayıyımdım diğer yandan bilmiyorum ne oluyordum. Bildiğim bir şey varsa herşeyden nefret ediyordum.

Gerçekten ateşle barut yanyana durmazmış. Yandık alev olduk yanan alevin içinde ben küle döndüm. Kendimize geçici bir çıkış yolu bulduk. Hamile olunca Semih ( eşi çocukları umrunda değildi ) beni kaçırdı bir yerlere. Bilmediğim yerlere gittim semihle. Küçükte bir not bıraktım abilerime. " Semihle gittim" diye.

Üç çocuklu evli barklı bir adam tüm hayatımı hayallerimi götürdü bilinmezliklere.

Günler günleri kovaladı. Bizim mahalle ağır abilerle dolu. Abiliklerini daha önce yapmadılar ya olsun şimdi onlara göre abilik yapma zamanıydı. Demir abimi çağırmışlar. Rezilliğimi(!) anlatmışlar ona bir bir.

Demir abim girdiğimiz delikte bizi buldu. Semihi de bi güzel dövdü. Kolunu bacağını kırdı. Semih artık yürüyemez vaziyette. Semihin ödediği tek bedel bu. Belki birileri onu kahraman bile ilan eder.

Demir abi elimden tuttuğu gibi eve getirdi beni. Mahallede kurulmuş bir dar ağacı. Hergün mahkemem görülüyor gıyabımda. Bekir abimi dolduruyorlar ve her gece dayak tepemde. Morarmadık yerim kalmadı. Gayri ihtiyari karnımı tutuyorum. Karnıma darbe nedense hiç gelmedi. İnadına inadına yüzüme vuruyor. Bende direnmiyorum yüzümü uzatıyorum. Bir sağdan bir soldan. Sonra tekrar sağ yanağımı uzatıyorum sonra sol yanağımı uzatıyorum. Yoruluncaya kadar payıma düşeni alıyorum. O pısırık Bekir gitti aslan geldi yerine. Döverken nasıl sövdüğünü hayal ediyorsunuz değil mi?

Ablam da geldi olanlar oldu pişmanım abla dedim. Ne olur dinle! "Bir durum daha var kimseyle paylaşamadığım". Ablama da birşeyler olmuş benim yanımda değil. Mahallenin ağır abileri onu da etkisi altına almışlar. Yüzüme bakmıyor tek kelime benimle konuşmuyor beni dinlemiyor. Oysa beni yavrusu gibi büyütmüştü. Onun kuzucuğuydum ben. Benim için geldiğini zannetmiştim ama o Bekir’i için gelmiş sonradan anladım. Mağdur olan Bekir’miş. Bekir rezil olmuş. Bekir’in namusuna halel gelmiş. Bekir adamları eve getirirken iyiydi. Bekir her gece evde rakı masalarını kurdururken iyiydi. Körpe bir fidanın yanına bütün erkekleri getirirken iyiydi. Kötü olan bendim öyle mi? Peki öyle olsun.

Peki öyle olsun dedim ya başka çarem de yok zaten. Benim daha büyük problemim var. İki aylık hamileydim bulantı ve baş dönmesi artıyordu bende. Vücudum kaldırmıyordu. Onlar görmüyordu ne olursa olsun anlatacaktım ablama.

Ve anlattım...

Gerisi karanlık. Canavar bir aletle tanıştırdılar beni eski püskü bir apartman dairesinde. Aletler canavar, yaşayanlar canavar. Bugüne kadar sevdiğim kim varsa hepsi canavar. Biricik yavrumu koparmışlardı benden. Biricik yavrun koparıldı hayattan anne dedim kendi kendime. Anne diye feryat ettim. Anneeeeee...

Annesizlik ne zormuş sahi annem hayatta olsaydı bunca travmayı yaşar mıydım?

Ağır ağabeyler yan odada şimdi . Ruhumu satılığa çıkarmışlar. Gelenekleri anlatıyorlar Bekir abime. Kulağıma uzaktan ses geliyor Bekir abime bakacaklarmış. Nerde bakacaklar? Zannedersem ölümüm tartışılıyor. Mahallenin namusunu kirletmişim onyedi yaşımda. Ben ölünce mahalle paklanacak.

Şimdi ölümü bekliyorum diğer odada sessizce ...





Beğen

Serkan BOL
Kayıt Tarihi:27 Eylül 2018 Perşembe 09:54:31

BENİM ADIM ÖYKÜ YAZISI'NA YORUM YAP
"BENİM ADIM ÖYKÜ " başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Serap IRKÖRÜCÜ
28 Eylül 2018 Cuma 20:00:05
Başlık, tevriye sanatının muhteşem bir örneği olmuş... ‘Öykü’nün öyküsü’...!...

Bu, ülkenin gerçeklerinden biri... İçimiz acısa da... eleştirsek de... değiştiremediğimiz acı gerçeklerden biri...

Sosyal devletin güçlü olduğu yerlerde çocuklara sahip çıkılır, yaşlarına göre okutulur, iş sahibi yapılır... Böylece kendi ayakları üzerinde durmayı öğrettikleri bu gençler kimsenin masasına ‘meze’ olmazlar...

Yaşayanın ağzından anlatılan öykü aslında bir hayatın özeti gibi... Detayına girilmeyen ama daha derin iz bırakan kim bilir neler vardır bu hayatın içinde...

Yazı diliniz çok akıcı ve etkileyici...

Seçilen konunun gerçekliği ve yazı dilinizin ustalığıyla Günün Yazısı payesi verilen öykünüzü ve güçlü kaleminizi içtenlikle kutlarım...

Daha nicelerine... Saygılarımla...


1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 23:47:00
Teşekkür ederim hocam. Hem teknik olarak hem içerik olarak katkıda bulunduğunuz.
Ülkemizde var olan gerçeklerimiz saklanmayacak kadar büyük. Her gün yeni dramlar yazik ki gözümüzün önünde yaşanıyor.
Tekrar teşekkür ederim Saygılarımı selamlarımı sunuyorum
Nafiz Diba
28 Eylül 2018 Cuma 19:45:06
Öykü veya öykülerimize sahiplenmek için bir kez daha hatırlatınız...
Esen kalınız...

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 23:41:56
Teşekkür ederim. Değer kattınız.
Saygılarımla...
Dilek Karaca
28 Eylül 2018 Cuma 18:55:00
Bu öykü üzerine çok cümleler kurulabilir. Boğazım düğüm düğüm oldu deyip susuyorum.
Kaleminiz daim var olsun saygılar.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 23:41:06
Teşekkür ederim. Değer kattınız.
Saygılarımla esen kalın
Hicran Aydın Akçakaya
28 Eylül 2018 Cuma 18:00:25
Gün yüzüne çıkmayan kaç Öykü'nün öyküsü var kim bilir buna benzer. Kadın olmak yeterince zor iken üstüne bir de kimsesizlik, yoksulluk ve cehalet eklenince durum ne yazık ki içler acısı.
Daha dün okudum bir erkek tarafından benzin dökülüp yakılarak öldürülen kadının haberini. Kızını koruyamamanın ezikliği içinde ağlayan bir baba ve annesiz kalan iki güzel çocuk.

Bir anlayabilsek, kadın ve toplumun bir bütün olduğunu, cinsiyet üstünlüğü gibi saçma sapan bir fikrin anlamsızlığını.

Bu öyküyü kaleme alarak onların sesi olmuşsunuz. Duyarlı yüreğinize bin teşekkür.
Saygı ve selamlar.


1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 18:10:25
O haberi bende okudum. Sarstı okuyanları eminim ki.
Ayrımcılık bittiği zaman bazı şeyleri değiştirebiliriz. Umarım o günleri görebiliriz.
Teşekkür ederim katkınıza ve yorumunuza .
Saygılarımla...

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.
Gamzelimm
28 Eylül 2018 Cuma 12:44:28
Ben öncelikle tebrik etmek istiyorum sizi. Özellikle böyle bir konu üzerine yazı yazdığınız için. Güne gelmesi ise çok güzel olmuş ne kadar çok kişi okursa bu yazıyı o kadar iyi. Okurken üzülsek de, bazen sinirlerimize hakim olamasak da bu tür toplumsal yaraların sıklıkla kaleme alnması gerekliliğine inanıyorum.

Dün okumuştum yazınızı.Yorum yazmayı bu güne bırakmıştım, iyi de olmuş bu vesile ile ayrıca güne gelen başarınızı da tebrik etmiş oldum.

Ne yazık ki bu ve buna benzer olaylar hep yaşandı, yaşanıyor, yaşanmaya da devam edecek. Cahil beyinler tarafından namus anlayışı normal namus anlayışından çok uzak ve farklı bir bakış yönündeyse özelikle. Bu tür insanlara bir şey anlatmak da zordur. Sabittirler. Bu kişileri ceza evine yollasanız bile dışarı çıktığında yine aynıdırlar, değişmezler.

Anne-baba yokluğuyla yaşamak tabii ki herkes için çok zordur mutlaka ama bir de bayansanız bu zorluk biraz daha katlanır. Yazınızdaki örnekte olduğu gibi. Sanki bilerek o hayata itilmiş gibi. Bu şekilde yaşamın içinde yok olan öyle çok kız var ki. Yaşam hakları ellerinden alınarak hayatlarına son verilen. Oysa can almak , canlarımızı bizlere emanet olarak veren Allah'a aittir sadece. Kendi namussuzluklarını görmeyip namus kavramını sonuna kadar koruduklarını sanan öyle cahil beyinler var ki. Halbuki farkına varabilseler asıl namussuzluğu kendilerinin yaptıklarını anlayabilseler. Ama bunun için temelden değişmesi gerek bazı şeylerin.

Emeklerinize sağlık.
Saygılarımla

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 13:49:51
Öncelikli okuyup değerlendirim yorum yaptığınız için teşekkür ederim.
Namus kavramı cinsiyete göre değiştiği sürece ülkemizde bazı şeylerin değişmesi oldukça zor gibi görünüyor. Eğreti duran anlayış onca cana kıyılmasına neden olmuştur.
Değişimin olması için olmazsa olmazımız eğitim. Özellikle geri kalmış bölgeler daha da önemlidir gelişmemiz için.
Tekrar teşekkür ederim. Saygılarımı sunarım.
KurşunKalem
28 Eylül 2018 Cuma 11:03:16
Off neydi bu yaa, içler acısı...

BAŞSIZLIK-YOKSULLUK-CEHALET çatışması.

Yazıyı içimden ne kutlamak ne de tebrik etmek geldi...
ALLAH KİMSELERE YAŞATMASIN

2 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 11:43:24
BAŞSIZLIK-YOKSULLUK-CEHALET çatışması.
Arka sokaklara açıldığımızda bu tür hikayelerin çok olduğu gözlemlenecektir. Adliye koridorlarında , emniyet kayıtlarında bu hikayelerin daha fazlası olduğuna eminim. Benimkisi elimden geldiğince bir gözlemdi. Ataerkillikten ne zaman çıkıp gerçek bireyi ortaya koyduğumuz zaman bu ve buna benzer vakalar ortadan kalkmaz ama hiç değilse azalacağını düşünüyorum.
Teşekkür ederim. Saygılarımla...
KurşunKalem 28 Eylül 2018 Cuma 13:36:17
Yanlış anlamayın lütfen, içimden kutlamak gelmedi derken, yaşanılanların büyüklüğü, acısı içimi acıttı demek istedim... Elbette yazılmalı, paylaşılmalı, duyarlılığınıza teşekkürler...
muslumbayram
28 Eylül 2018 Cuma 10:12:02
Çok sarsıcı bir öykü
Annesizlik ve Babasızlığın ne demek olduğunu bizzat yaşadığım için en iyi ben bilirim
Anlattıkların o kadar içten ve de duru ki etkilenmemek elde değil
zaman zaman gözlerim de dolarak okudum

Bu acımasız zalim dünyada ahlak abidesi edebiyatı yapan ahlaksızlar la dolu maalesef
En ödlek kişilerin karakteristik özelliklerini, ortaya çıplaklığıyla koymuşsunuz
HAYAT BANA KİMSEYE GÜVENMEMEYİ ÖĞRETTİ

Lakin ben yine de insanlara her daim şans veren taraf olma erdemine nail olmuş birisiyim
Allahın bana bir lütfu olsa gerek
Her daim kazançlı olan ben oldum
Benim naçizane tavsiyem şudur

Sen istedikten sonra başaramayacağın hiç bir şey yoktur kardeşim
bana inan

saygı ve selamlarımla

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 11:46:14
Değerli müslüm hocam yorumunuz için öncelikle teşekkür ederim.
Yorumunuzdan da anlaşılacağı üzere hayata pozitif bakmayı çok iyi başarabiliyorsunuz ne mutlu size.
Yazıya gelince benimkisi gözlemdi. Eminim ki bu hikayeleri doyun çoktur. Bu ve buna benzer olaylar çokça ülkemizde yaşanıyor maalesef. Sekiz aydır ülkemizde yaşanan cinayetler ortada. Çocuk istismarcıları ortada. Hepimizin yüreği kaynıyor. Biraz da buna dikkat etmek için bu öyküyü yazmayı düşündüm.
Yorum yapan gönlünüz var olsun.
Tekrar teşekkür ederim. Saygılarımı sunarım.
Gülüm Çamlısoy
28 Eylül 2018 Cuma 00:10:48
Sürükleyici.
Samimi ve yalın bir anlatım.
Ve güne yakışan.

Kutluyorum dost yazarı.
Nicelerine.

Saygılarımla...

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Serkan BOL 28 Eylül 2018 Cuma 00:11:55
Teşekkür ediyorum Saygılarımı sunuyorum
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.