Ne zaman başımı yastığa koyup gözlerimi yumsam, ruhum bir kuş misali alır götürür beni uzaklara...taa çocukluğuma...



Annem, sevimli bir telaşla sofra kurarken, anlardım ki, babam gelecek. Hızla kendimi sokağa atar, her zaman ki yerime koşardım.

Burası aşağı mahalleyi görebileceğim en yüksek noktaydı, tüm dikkatimi babamı görebileceğim, o dar görüş alanına verirdim...
Aklım çıkardı ya ben göremeden geçerse diye, ayaklarımın ucuna basar, uzamaya çalışırdım...
Babamı o geçit de gördüğüm an dünyalar benim olurdu...Nasıl bir sevinçle koşardım bayır aşağı, bir an önce sarılayım diye.

Genelde elleri dolu olurdu, oysa ben ellerinden tutup, yanında yürümeyi çok severdim...
Baktım elleri dolu, tek eline sığdıramıyor yükünü, pantolonunun yanından asılırdım, sanki bir yere tutunmasam düşecekmişim gibi.
Aslında yanında yürümekten gurur duyardım...
ÇOK YAKIŞIKLI ADAMDI BABAM


Eve gelir gelmez eşofmanlarını giyer, ellerini yıkar, sofrada ki yerini alırdı, soframızın baş tacıydı...

Babam sofraya oturmadan kimseyi başlatmazdı annem. ’ Babanızı bekleyin ’ derdi. Babam her defasında...’ Kızma çocuklara, bırak başlasınlar...bu evde su da küçüğün sofrada derdi ’ Ne güzel, ne huzurlu sofralarımız olurdu...
(hala tadı damağımda...çocukluğumun sofra neşesini, o mutlu ortamı, bir daha hiç yaşayamadım)
ÇOK ANLAYIŞLI ADAMDI BABAM


Çay keyfini de yaptıktan sonra, ’ verin bakalım kemanımı ’ derdi. Işte beklediğim an! ...
Tam karşısında yerimi alır, büyük bir keyfle dinlerdim kemanından dökülen nağmeleri...
Hem çalar, hem söylerdi... Annemin gözlerinin içine baka baka...

’ Dalgalandımda duruldum
Koştum ardından yoruldum
Binlerce güzel gördüm de
En son sana vuruldum... ’

...Ne kadar içli okurdu! ...
SANATÇI RUHLUYDU BABAM



Gecenin bize göre son bölümünde, yarım saat kadar hikaye anlatır, her zaman en heyecanlı yerinde bırakırdı...
’ Beklemeyi, sabretmeyi öğrenin, arkası yarın ’ derdi.
ÇOK İLERİ GÖRÜŞLÜYDÜ BABAM


Dışarda gördüğü sahipsiz, yaralı hayvanları eve toplar, yaralıysa; yarası geçene kadar, küçükse; büyüyene kadar bakın derdi...
Annem her defasında kızar ’ evi hayvanat bahcesine çevirdin’ derdi. Ama babam tatlı bir şekilde ikna eder, hepimize hayvan sevgisini aşılardı...
ÇOK MERHAMETLI ADAMDI BABAM

Hafta sonlarında sinema zevkini hic kaçırmaz, bazende...’ Dışarda yiyelim yemeği ’ derdi. Maddi imkanlari içinde...Tiyatroya, konsere hatta yılda bir kez tatile de götürürdü...Tarihi filmleri izlemeyi, tarihi yerleri gezmeyi, kültürel bilgiler edinmeyi, doğa nın güzelliklerini keşfetmeyi severdi...
TARİH GİBİ ADAMDI BABAM


Ramazan ayında, dini bayramlarımız da...
Yoksulun, öksüzün, kimsesizin yanında olmayı, yardım edebilmeyi, onları mutlu edebilmeyi çok severdi.
Orucunu tutar, namazını kılar, Cuma ve teravih namazlarını cami de kılmaya özen gösterir, hepsine yetişebilmek icin büyük çaba sarfederdi...
MELEK GİBİ ADAMDI BABAM
....................................................



’ Ben şu an çocuğum ve büyümek istemiyorum...
Gerçeğe dönmeden son bir kez babamı beklemek istiyorum.

İKİNİZİDE COK SEVIYORUM
İYİ Kİ SİZİN KIZINIZ OLARAK DOĞMUŞUM

Canım annem, canım babam...Bu özel günlerde sizleri rahmetle anıyorum. Mekanınız cennet olsun, kabrinize nur yağsın...



Nurten Işılak