nur49
1557 şiiri ve 41 yazısı kayıtlı Takip Et

Babamın hasreti



BABAMIN HASRETİ

Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 19.6.2016 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.



Evimizin penceresi Bahariye yokuşunu boydan boya görebileceğimiz bir yerdeydi. Yaz kış cıvıl cıvıl olan bu caddeyi seyrederek kahvaltı etmeyi çok sevdiğim için üşenmez, iki kişilik soframızı hep oraya hazırlardım. Bu benim en çok sevdiğim saatlerdi. İşe gidip gelenleri, acele adımlarla bir aşağı bir yukarı hızlı hızlı yürüyen insanları seyretmekten büyük haz duyardım. Öyle ki, hiç tanımadığım birçok yüze âşinâ olmuştum. Hattâ bazı günler ordan geçmeyen insanları fark eder,‘’hasta mı acaba’’diye merak ederdim. Eşim gülerdi bana. Oysa onlar benim vefâlı dostlarımdı. Kiminin yürüyüşünü sever, kiminin başı önünde düşünceli gitmesinden hüzün duyardım.
Bu dostlarım arasında biri vardı ki, onu babama benzettiğimiz için daha da sever, adetâ yolunu gözlerdim. Fötr şapka takar, temiz, eskice bir elbise giyerdi. Elbisesi ona dar gelmesine rağmen, düğmeleri hep ilikli olurdu. Yokuş boyunca sakin sakin yürür, biraz ilerdeki binanın önüne gelince durur, soluklanır, terini silerdi. Sanki orada mahsustan oyalanır, bazen kaçamak, bazen mahzun bakışlarla bakar, bakar, yine âheste adımlarla uzaklaşırdı. Öyle olurdu ki, kimi zaman peşinden koşup:
‘’Baba! Baba! Niye bize uğramadan geçiyorsun? Diye seslenmek gelirdi içimden… Çocukluğum gelirdi aklıma. Koşup bacaklarına sarılmak, hâlâ hatırladığım kokusunu içime çekerek elindeki filesini alıp, elini tutup eve yürümek isterdim. Uzaklaştıkça, o eski anılar da yerini hüzne bırakırdı. İçim burkulurdu. Ya gülümserdim, ya da iki damla yaş dökülürdü yanaklarıma…

Bir gün eşim eve, sanki bana bir müjde verecek gibi geldi.
‘’Hanım, hani o babana benzeyen bey var ya. Biraz önce onunla sohbet ettim.Ömrü sizin olsun, rahmetli kayınpederime öyle benziyorsunuz ki, hanım, hep siz geçerken babası geçiyormuş gibi mutlu oluyor. Bir gün bize teşrif ederseniz çok sevinir, eminim, dedim. Adamcağız çok şaşırdı. Sonra gülümseyerek:
‘’Niye olmasın, çok sevinirim, dedi. Yarın öğleden sonra bize gelecek.’’
Gerçekten çok sevinmiştim. İçim içime sığmıyordu. Çünkü ben evlenip gurbete gitmiştim. Rahmetli babamın, hiç bizim evimize gelemeden vefat etmişti. Onun sevdiği yemekleri yapıp ağırlayamamak, ıhlamurunu kaynatıp köşeye oturtamamak ve ona hizmet edememek içimde bir ukde olmuştu. Onun için nasıl hevesle hazırlandığıma ben bile şaşırmıştım. Babam ıspanaklı böreği çok severdi. O gelecekmiş gibi, kendi ellerimle açarak börek yaptım. Artık her şey tamamdı. Eşimle misafirimizi bekliyorduk. Dakikalar zor geçti.

Kapının zili çalındığı zaman bir çocuk gibi zıplayarak koştum. Kapıyı açtım. Elinde bir kitap tutuyor, ürkek ve çekingen gülümsüyordu. Sevinçle buyur ettim. Şaşkındı. Böyle bir sıcaklık beklemiyor olmalıydı. Terliklerini verdim. Ceketini çıkarırsa daha rahat oturacağını söyledim.
Oturdu. Bizim yakınlığımızdan o da yavaş yavaş üzerindeki yabancılığı attı. Eski günlerden, babamdan, evlenişimizden uzun uzun anlattık. Çaylar içildi. Bir an sessizce pencereden dışarı baktı. Hüzünlü bir yüzle dışarı bakıyordu. Sonra bana döndü:
‘’Kızım’’ dedi, ‘’Biliyor musun? Gençliğim ve yeni evliliğim Kadıköy’de, bu caddede geçti. Seneler önce ben şu karşıdaki binada oturdum. Tam on bir sene. Mutlu bir yuvam vardı. Çok sevdiğim bir karım. Sonra kader beni çok uzaklara sürükledi. Tâyin olup gittikten sonra burayı hiç unutamadık. Karım da, ben de ne yapıp edip yine burada bir ev almayı, emekli olunca da buraya yerleşmeyi düşündük. Dişimizden, tırnağımızdan artırdık. Şu karşıdaki binadan bir daire aldık. Orada oturacak, yine eski günlerimizi yaşayacaktık. Çocuğumuz olmadı. Ama biz birbirimize her zaman yettik. Nihayet buraya dönmek için yola çıktık. Ne çare ki gelirken geçirdiğimiz kaza bizi ömür boyu ayırdı. Eşim ağır yaralıydı. Ben hafif yaralarla atlatmıştım. Tam yedi ay kendini bilmeden yattı. Hastanede ona ben baktım. Ama kurtulamadı. Alın yazısı ne diyelim? Kadıköy’ü, bu sevdiği evi bir daha göremedi. Ben de onu bir hayır kurumuna bağışladım. Her gün buradan geçer, eski günleri hüzünle yâdederim. Karımı camda görür gibi olurum.’’

Gözpınarlarından yağmur gibi yaşlar akıyordu.

‘’Babam’’ dedim… ‘’Babam benim…’’

Hâlenur Kor

Sevgili babama ithaf edilmiştir. (Birazı kurgudur.)


Beğen

nur49
Kayıt Tarihi:18 Haziran 2016 Cumartesi 23:17:00

BABAMIN HASRETİ YAZISI'NA YORUM YAP
"BABAMIN HASRETİ" başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
Halit Kesler
19 Haziran 2016 Pazar 23:24:39
Yorum yapmak istemiyorum çünkü bu güzel duyguları yasayan birine yazacak bir şey bilmem mümkün değil,neden eldeki değerler kaybedilince anlaşılıyor bilemiyorum.Içinde kurdu da olsa insanın duygularını kabartıyor kutlarım kaleminizi.

Saygılar.

Cevap Yaz
Gülüm Çamlısoy
19 Haziran 2016 Pazar 12:36:04
Sevgili Halenur Hanım, gecenin geç bir vakti okudum ve diledim daha çok insanın okumasını.
Öncelikle kutluyorum anlamlı ve duygusal çalışmanızı.
Kendimi buldum okurken hele ki resmettiğiniz duygular nasıl da tanıdıktı.
Ebediyete intikal eden babalarımızın mekanı cennet olsun İnşallah.
Hüzün ve özlem yüklüyüm bu gün ki edeceğim duaların haricinde bir şey gelmiyor elimden.
Yüreğinize sağlık değerli şairem.
Sevgilerimle efendim...
Yüreğiniz dert görmesin.

Cevap Yaz
su_misali(Gülhun Ertilav)
19 Haziran 2016 Pazar 01:37:27

kutlu olsun yaşayan tüm babaların Babalar günü, Mevlam vefat etmiş babalarımızı da cennet mekan versin inşallah

güzeldi, tebrik ediyorum gün başarınızı

sevgilerimle



1 cevap yazılmış Cevap Yaz


nur49 19 Haziran 2016 Pazar 07:01:04
Onur verdiniz,
çok teşekkür ederim... Âmiin....
küsss
19 Haziran 2016 Pazar 01:28:00
Okuduk, beğendik, iclendik, hislendik, gulumsedik. Türlü degisimler.. guzeldir bir yazida bunlari hissetmek. Oyle anlamliydi ki, cok begendim..

Ve bu yazi tüm babasını kaybedenlere demeyeyim de, ki bu ifade oldukca sacmadir, babasını esas cihana ugurlayanlara gelsin....

Tebrikler.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


nur49 19 Haziran 2016 Pazar 07:02:46
Esas cihana giden babalarımıza Allah'tan rahmet diliyor,
bu güzel yorumunuz için gönülden teşekkür ediyorum...

Okuduğunuz yorum yazar tarafından etkili yorum olarak seçilmiştir.
Oya gedik
19 Haziran 2016 Pazar 00:43:46
Evimizin penceresi Bahariye yokuşunu boydan boya görebileceğimiz bir yerdeydi.

( 6 yıl bahariye moda yolunda çalıştım, dönüşü olmayan yıllara, günlere daldım gittim adeta sayenizde...

Bu dostlarım arasında biri vardı ki, onu babama benzettiğimiz için daha da sever, adetâ yolunu gözlerdim. Fötr şapka takar, temiz, eskice bir elbise giyerdi. Elbisesi ona dar gelmesine rağmen, düğmeleri hep ilikli olurdu. Yokuş boyunca sakin sakin yürür, biraz ilerdeki binanın önüne gelince durur, soluklanır, terini silerdi. Sanki orada mahsustan oyalanır, bazen kaçamak, bazen mahzun bakışlarla bakar, bakar, yine âheste adımlarla uzaklaşırdı. Öyle olurdu ki, kimi zaman peşinden koşup:
‘’Baba! Baba! Niye bize uğramadan geçiyorsun? Diye seslenmek gelirdi içimden… Çocukluğum gelirdi aklıma. Koşup bacaklarına sarılmak, hâlâ hatırladığım kokusunu içime çekerek elindeki filesini alıp, elini tutup eve yürümek isterdim. Uzaklaştıkça, o eski anılar da yerini hüzne bırakırdı. İçim burkulurdu. Ya gülümserdim, ya da iki damla yaş dökülürdü yanaklarıma…

Baba özlemini yaşayanlar anlar ancak, şu bölümü okurken, çok küçük yaşlarda baba özlemiyle yanmışımdır. Hep babama benzeyen birini aradı gözlerim yıllarca. Ve günlerden bir gün Milliyet Gazetesinin baş yazarı Abdi İpek'çiyi gördüğümde işte babam dedim, ve basında ne zaman fotoğrafına rastlasam, elim ayağım titrerdi,saatlerce fotoğrafına bakar sanki babam yaşıyor zannederek nasıl mutlu olurdum ifadem yetmez. İşte o kötü günü asla unutmuyorum aman Allah'ım ikinci kez babam öldü diye feryat etmiştim.Ruhu şad olsun.Bu arada babanızın , babamın da ruhu şad mekanları ışıklı olsun...

Tebrik ederim Nur hanım...

Sevgilerimi demetledim...

Oya gedik tarafından 6/19/2016 1:49:55 AM zamanında düzenlenmiştir.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


nur49 19 Haziran 2016 Pazar 07:06:48
Yorumunuz çok etkiledi... Anılarınızı, duygularınızı paylaştığınız için minnettarım. Sağ olun... Giden babalarımıza Allah rahmet eylesin...
Selam ve sevgiler...
beren yılmaz
19 Haziran 2016 Pazar 00:20:11


beren yılmaz tarafından 6/19/2016 8:51:30 AM zamanında düzenlenmiştir.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


nur49 19 Haziran 2016 Pazar 07:00:11
Çok teşekkür ederim...
Selam ve sevgiler...
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.