Bunca hayat tecrübesinden bir tek sonuç çıkarıyorum.
İnsanlar üçe ayrılıyor:

Birincisi, insan olmanın erdemini hazmedemeyecek kadar küçük düşünenler.

İkincisi insan olmayı insan kalmayı tercih edenler.

Üçüncüsü birincisinin kuklası ve maşası olmayı kabul ederek hayatını sürdürenler.

İşin acı tarafı ise üçüncü insanlar birinci insanların kuklası ve maşasi olduklarının farkında bile olamayarak düştükleri zavallı durumluluk hali...

Bu yüzden verdikleri emeği İnsan olmayı becermek için sarfetmek yerine de her zaman işin kolayına kaçarak başlarına nasıl bir bela aldıklarını göremeyecek kadarda körler.

Bu tür insanların azıcık düşünme ve ileriyi görme kabileyetleri olsa birinci insanların size yaptırdıkları iyi bir şey olsa sizi niye kullansınlar kendileri yapmak dururken.

İnsan olmak ve kalmak büyük bir ustalık, ince bir sanat, en büyük erdem ve güç, karakter, kisilik...

Herkes insan doğar ama asla insan kalamaz.
Rabbim her zaman İnsan kalan insanları korusun.

Bizler inşallah insan olma bilincini önce kendimiz idrak eder sonra evlatlarımıza asilayabilirler ve cocuklarımızda bu bilinçle hareket edebilir

Her şeyin başı
EĞİTİM

Bu hayatta Sözün bittiği yer
İNSANLIK, İNSAN OLMAK VE KALMAK