Sevgili Hocam,

Hayat zaten bir mektep Hocam.
İnsan her daim ders alıyor da, yine de öğrenemiyor hayata sorunsuz devam etmeyi..
Saygılar Hocam.

Öncelikle elinize,yüreğinize sağlık.

Şöyle bir okurken anladım da sizi okumayı özlemişim.
Şöyle noktalardan sonra durup durup tekrar okumayı.
Okuduktan sonra dedim ki kendime.Sen kaçıncı kez öldün?
Ve sanırım ben de bir kere ölüp tekrar dirilenlerdenim.
Dualarımla sabrımla belki de.
Ya da şanslı biriydim,torpil geçildi.

Düşe kalka, düşe kalka bu hayat.
Ve hiçbir şey kolay değil,değil!

Sevgiyle...

Biz bir zamanlar sizinle tartışmıştık sanırım. O yüzden beni engellemiş olabilirsiniz.

Hayatta mutlaka engeller vardır ve bunlar bir gün aşılır Kemnur. Ben ne zaman oğlunu izlesem, arkadaşımın oğlu diye izliyorum, sıradan biri diye değil.

Şimdi gelelim "keşke'ye."

Dizi kanamayan bir çocuk, acıyla nasıl tanışacak ki?

Bir gün illâki düşecek, iyi bir anne-baba olmak istiyorsa anne baba, ona sadece pamuk ve kolonya vermeli. Bir de nerede düştüğüne bakmalı. Neden değil.

Nerede düştüğünü öğrenirse, nedenleri arkasından zaten gelir.

Keşkelere de gerek kalmaz.

Saygıyla.

Beni anlayamaması içten içe çökmeme neden oluyordu. Ardından koşmama sebep, içimde yosunlaşmaya yüz tutmuş duygularım olamazdı . Seviyor muydum? diye kendime sordum kaç defa. Cevap ? Bilmiyorum ! Aslında hayır. Bazen tutsağı olduğumuzu düşündüğümüz düşünceler, duygular bizi ara sokaklarda dövdüğüne çok şahit oldum. Tekrar temizlenmek için yağmuru beklerken’ ‘bir daha asla’ ‘sözlerini çok kez söyledim kendime içimden . Ya saçıma değen yağmur taneleri. Şimdi onlardan da utanıyorum. Tekrar aklanmak, temizlenmek için karşılarına çıkamam. Bu kaçıncı, bu kaçıncı kez diye bağırdıklarında, yine o ara sokaklarda kendimi bu kez dövdürmekle kalmayacağım. Bu çekilmez duygularım ve zindanlarımda hapsettiğim bir çok düşüncem ile birlikte kaçar, hayatıma son veririm.



Fena bir söz mü ettim; neden kahkahalara boğuluyorsunuz, durmadan? Evet evet inanmıyorsunuz bana. Peki duygularıma?
Mademki söz ,duyguların esaretinde, mademki düşünce bir savaş meydanında o zaman bana,bize kalan neydi?



Sadece sevgi
Sadece aşk
Sadece sen



Durmadan bir aşk hikayesinin içinde olmak için yazarın hemen arkasında, ona yakın bir yerde durmaya çalışıyordu. Bir iki ıkınma, bir kaç aksırma yetmedi fark edilmesine. Bu bir imza günü değildi ki diyordu içinden. Etrafını saran bu kalabalıkta neyin nesi? Nedir, ne oluyor bunlara. Yığıla yığıla sarmışlar etrafını kör, topal, akıllı, akılsız hepsi burada. Neyse en iyisi umursamaz bir halde beklemek. Yada rol mü yapsam? Sırası gelsin onu da yaparım.



Güneş batarken, gökyüzünü kızıla boyamıştı. Bir veda busesi kondurmuştu sanki gökyüzünün yanaklarına .Eminim gökyüzü, gidiyormuşsun sorusuna, Evet gidiyorum; ve bir bahane ileri sürmeden. Belki de geri gelmeme sebepler birikince, bu ayrılık en güzel kavuşmalara neden olacak. Giderken elinde ne bir bavul vardı, nede ardına dönüp bir el sallaması.
Hala kalabalıklar. Neyse anlaşılan sıramızı beklemekten başka bir çaremiz yok. Acaba beni hangi kelimeler arasında olmamı, hangi rolleri oynamamı isteyecekti. İşte roller dağıtılıyor. Senaryo okutuluyor. Kendimi arıyorum ,rolüm ile kendimi kıyaslıyorum. Evet dinliyorum !


Ne kadar çok sorgu,o kadar çok yenilenme olacak insanda.


Saygılar,Sevgiler

Hiç hata yapmayan insan, hiç yaşamamış insan değil midir?

İşte böyle, bizler de düşe kalka yaşamaya çalışıp yaşarken de hayatı öğreniyoruz.

tebrikler Kemnur

selamlar

Gerçekten düşe kalka öğreniyoruz yaşamı.
Hatalarımızdan ders çıkarıyoruz ama her zaman uygulayamıyoruz..

tebrikler,

selâmlar..

Düşe kalka yine de öğrenemeyiz bazen,tekrar tekrar yaparız aynı hataları.Tebrikler,selamlar...