Kemnur
498 şiiri ve 733 yazısı kayıtlı Takip Et

Hüsnü duman’ın çocukları…3.



Günün Yazısı
Okuduğunuz yazı 28.2.2017 tarihinde günün yazısı olarak seçilmiştir.

Selma beyaz eşya satan bir mağazada çalışıyordu. Osman’ı tanıdığında, “buldum!” dedi. “Sevebileceğim erkek işte bu!”

"Büyük aşk" her kızın bulmak istediği şeydi, onun da; henüz on beş yaşındayken kapıldı o rüzgâra ve Osman’ı sevdi. Her şeyi onunla aşmak istiyordu.

Osman, ilçe merkezinde, yolunun üstünde, genelde ailelerin oturup kalktığı bir çay bahçesinde garson olarak çalışıyordu. Çocukluğundan beri lisanslı bir oyuncu olarak top peşinde koşmuş, ünlü bir futbolcu olup büyük takımlara transfer olmayı henüz beceremediğinden, açlık belasına buradaki garsonluk işine bulaşmıştı. Para kazanmak için garsonluğu sürdürse de, büyük bir takıma transfer olup çok para kazanmanın umudunu hiç yitirmemişti. Bu uğurda işinin yanı sıra futbol hayatını sürdürdüğü Bulanık Spor Kulübündeki antrenmanlarda daha bir hırslı çalışıyor, maçlarda daha bir hırslı koşuyordu.

Selma, onunla buluştukça o kadar çok şey dinliyordu ki, her dinlediği söz ona duyduğu hayranlığı artırıyordu.

“Buralarda eskiden petrol ararlardı. Sonra birden vaz geçtiler. Duyduk ki, yeterli rezerv yokmuş. Ardından yeniden geldiler, ama bu defa gelenler TPAO değil, yabancılardı. Türkler yok diyor, gâvurlar onlara inanmayıp yeniden aramaya başlıyor. Var bu işte bir bit yeniği ama ne?” diyordu.

“…”

“Burada on yedi kasap dükkânına karşın on yedi tane kuyumcu dükkânı var, biliyor musun? Yani millet et kadar altın da tüketir burada…” diyordu.

“…”

“Düşünebiliyor musun? Koskoca ilçede ne bir sinema ve tiyatro, ne de bir kitapevi var…” diyordu Osman. “Görürsün bak, bu çay bahçesini satın alıp, bu salonu sinemaya çevireceğim. Birinci vizyon filmler seyrettireceğim bu halka. İstanbul’dan, Ankara’dan tiyatro grupları getirtip, şarkıcılar getirtip gösteriler, konserler düzenleyeceğim. Bir köşesini kapatıp herkesin her aradığı kitabı bulup okuyabileceği koca bir kitapevi yapacağım.”

“Bunları yapmaya çok para gerek…”

“Hele bir transfer olayım…”

*

"Allah’ın emri, peygamberin kavliyle, kızınız Selma’yı oğlumuz Osman’a istiyoruz," dediklerinde; babasına ve annesine, "bir düşünelim," dedirtmedi. Hüsnü Duman biliyordu ki, “olmaz!” dese, “kızım daha küçük,” dese, koymazlardı, kaçırırlardı kızı, bari o sıkıntılar olmasın diyerek “hayırlı olsun!” demek zorunda kalmıştı.

Selma bu durumdan mutluydu.

Babası Hüsnü Duman, “ne ettin be kızım, yaktın başını da farkında bile değilsin!” diyerek çıkışacak oldu.

“Sevdim,” dedi.

“Sevdiğin oğlanın ailesi…” diyecek oldu.

“Ailesinden bana ne? Osman çok iyi bir çocuk,” diye susturdu babasını.

Sokak arasında yapılan bir kına gecesinin ertesinde imam efendiye kıydırılan dini nikâhla evlendi. Resmi nikâh yok, sonra, yaşı tuttuğu zaman! Yangından mal kaçırır gibi alıp götürüldü baba evinden.  Artık her şey Osman olmuştu.

Selma, gelin geldiği evde de baba evinden alışık olduğu yoksullukla buluştu. Daha gidişinin ertesinde evin toparlanması, çamaşırı, yemeği, bütün yükü onun omuzlarına yıkıldı. Kaynana her şeyden elini eteğini çekip başköşeye kurulmuştu; oturduğu yerden gelininin canına yetiyordu.

“Nasıl bir karısın sen, babanın evinde hiç mi iş öğrenmedin? Beceriksiz şey! Ortalığın haline bak, bok götürüyor her yanı! Bizim zamanımızda böyle miydi? Kayınvalidemiz ağzımızdan girer, burnumuzdan çıkardı da gıkımızı çıkaramazdık. Zamane gençlerine bir iş yaptıramıyorsun ki…”  

Elinden geldiğince yükü taşımak için uğraşıyordu. Ev, Osman’ın garsonluktan kazandığı parayla dönüyordu, o ise kıt kanaat bir geçime bile yetmiyordu. Sanki o gelmeden önce kral sofralarında oturuyorlarmış gibi, ne kaynanası, ne de kaynatası onun yoktan var ettiği yemekleri beğenmiyorlar, yemek kabına tükürüyorlardı.

“Selma gelin, sofraya adam gibi bir yemek yaptığını göremeyecek miyiz senin?”

“Oğlan kazancını getirip olduğu gibi buna teslim ediyor. Onca parayı ne eder bilmem ki…”

“Ne edecek! Üstünden kırpıp anasına babasına götürüyordur. Bizim oğlan nereden buldu bunun böylesini bilmem ki! Hangi işin ucundan tutsa eline yüzüne bulaştırıyor. Beceriksiz şey!  Eline aldığı her şeyi düşürüyor, kırıyor. Geçenlerde bir kova sütü yere döktü. Neymiş ayağı kaymış, düşmüş. Daha bir yolda yürüyemiyor. Te-ey! Ben böyle miydim? Kayınvalidem başparmağıyla ağzını gösterir, koşar su getirirdim. Bizim zamanımızda yaşamış olsaydı bunlar beş dakika durmaz, kaçar giderlerdi.”

“Yapacak bir şey yok, kattık aramıza artık.”

“Bari ele güne rezil etmese bizi. Eve misafir gelecek diye ödüm patlıyor. Acaba bu kız bizi elalemlere rezil eder mi diye.”

Bir tarafta kaynanası, bir tarafta kaynatası, çeneleri hiç durmuyordu. Zavallı Selma onların bu kabalığına elinden geldiğince tahammül gösteriyordu. Gücü kendi kendine söylenmeye yetiyordu. “Oğullarının getirdiği para pek matah bir şeyde sanki anama babama vereceğim! Hepsi hepsi üç kuruş… O kadarcık parayla alışveriş mi oluyor? Bu ihtiyarlara ne yapsam yaranamıyorum bir türlü! Osman’ımın hatırı olmasa gösteririm ben onlara ya…” 

*

Osman, iş yerinde tanıdığı bazı insanların bağlı oldukları örgütü, büyük bir korkuyla beraber daha yakından tanımayı arzu etmeye başlamıştı. Bu da beklediğinden kolay olmuştu. Onun meraklı sorularını içtenlikle cevaplamaya başlamışlardı Bu değişim süreci yaşadığı gelişimsel sürecin bir sonucu olarak içine onu da çekivermişti. Fırtına gibiydi, gergindi, otoriteye isyan halindeydi. Oysa bir otoriteye isyan halindeyken, aynı dönemde aidiyet bilincini geliştirmişti de farkına varamadan kolayca kandırılıvermişti.

Selma, Osman’ı sadece bir yıl yaşayabildi. Bir yıl dolmamıştı bile. Kocası bir gece alıp başını gitti. Giderken onu da götürecekti, önceden öyle konuşmuşlardı, ama hamile kalmıştı, karnı burnundaydı, gidemedi.  Selma’yı anasıyla babasına emanet edip, kendisi gitti Osman. Onu götürenler katılacağı örgütün Kuzey Irak’taki kamplarında eğitim göreceğini, sonra da Avrupa’ya yollayacaklarını söylemişlerdi. Sözde iki yıl içinde dönecekti ve Almanya’ya geçeceklerdi.

*

Selma çocuğunu doğurduğunda kendi kendini yetiştirdi hastaneye; ne kaynanası, ne de kaynatası bulunmadı yanında. Kendi anası babasının ise haberi olmadı. Doğumhaneden çıkartılıp büyük bir koğuştaki yanyana karyolalarda doğurmuş diğer kadınların yanında, boş bir yere yatırıp çocuğunu kucağına verdiklerinde ne yapacağını bilemez haldeydi. Diğer hastalardan birinin refakatçisine rica minnet telefon ettirdiğinde ablası Semra koşup geldi, yanında o gece refakatçi kaldı.

Doğurduğunun ertesi günü taburcu edildi. Hastanenin çıkarttığı masrafları ödemek Semra’ya düştü. Götürdü, kardeşini evine teslim etti. Ne kaynana, ne kaynata, ne geçmiş olsun dediler, ne de açıp çocuğun yüzünü gördüler. Semra’nın bu gördüklerinden içi yandı.

“Kardeşim, nedir bu halin?” diye inledi.

Selma, “boş ver, umursama onları,” dedi. “Ben öyle yapıyorum… Osman, bir yıla varmaz dönecek, beni Almanya’ya götürecek… O gelene kadar ne yaparlarsa yapsınlar, umurumda değil.”

*

Adı Yosif Visaryonoviç Cugaşvili. O, dünyanın en kanlı katili. Onu tüm dünya  “Çelik Adam” lakabıyla tanır. Çelik adam, Rusçada “Stalin” demektir…

Stalin, Osman’ın da kod adıydı. Ona bu adı koyanlar üstleneceği işlevin kan dökmek, pek çok cana kıymak olduğunu söylüyorlardı.

Osman, kan döken herkesten nefret ederdi, buna rağmen seçtiği şu yola bak! Bir şeyi ya yapmalı, ya da yapmamalı! O hiç bir şey yapmak istemiyordu ama yapmasını istedikleri şeyleri de yapmak zorunda kalıyordu; aksi takdirde davaya ihanet etmiş olur ve öldürülürdü. Hayatın içindeki insanlara benzememek uğruna neye, kimlere benzediğini örgüte katıldığından kısa bir zaman sonra anlamış, sorgular olmuştu. Sorularının cevabını bulmak korkusuyla aynalardan uzak duruyordu artık. Tam bir buçuk yıl, derin bir vadi dibinde bir kampta tutuldu. Karısını özledi, henüz yüzünü bile görmediği bir yaşını aşmış oğlunu özledi. Özlemlerini çekerek tam bir buçuk yıl boyunca kim olduğunu, burada ne aradığını sorguladı kendi kendine. Bir fırsat bulup kaçmak, kurtulmak istiyordu artık…

*

Beğen

Kemnur
Kayıt Tarihi:27 Şubat 2017 Pazartesi 00:23:49

HÜSNÜ DUMAN’IN ÇOCUKLARI…3. YAZISI'NA YORUM YAP
"HÜSNÜ DUMAN’IN ÇOCUKLARI…3." başlıklı yazı ile ilgili
düşüncelerinizi ve eleştirilerinizi diğer okuyucular ile paylaşın.


YORUMLAR
glenay
1 Mart 2017 Çarşamba 00:17:08
Öykü içine çekti beni.
Biraz hızlı ilerlemekle birlikte, güzeldi anlatım.

tebrikler,

selâm ve saygılarımla..

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Kemnur 1 Mart 2017 Çarşamba 20:12:02
Başlangıçta roman olarak kurgulamıştım. Lakin çok uzayacaktı, vaz geçip hızlandırarak öyküye dönüştürmeye çalışıyorum. İnşallah hayırlısıyla tamama erdirebilirim. Selamlar, saygılar değerli Nazik hanım.
Gülüm Çamlısoy
28 Şubat 2017 Salı 23:02:58
Kemal Hocam, hep de dediğiniz gibi ben de izninizle atıfta bulunuyorum değerli söyleminize:

Edebiyata ve bizlere kattığınız her şey için teşekkür ediyorum hele ki edebiyata gönül vermiş bir azınlık olarak çokça da bilgi eksiğimizle ama bitmek bilmez sevdamız ile bir nebze de olsa yüreğe dokunmak ve duyumsamak ötesinde duyumsanmak...

Tüm yüreğimle kutluyorum.

Varlığınıza duacıyım.

En derin saygı ve selamlarımla çok değerli hocam.

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Kemnur 1 Mart 2017 Çarşamba 20:10:14
Sizin güzel kaleminiz benim için yazdığım yazıların keyfine bedel değerli Gülüm kardeşim. Hep yazın. Selamlar, saygılar
Onur BİLGE
28 Şubat 2017 Salı 00:56:33
Takip ediyorum. Hızlı ilerliyor. Başarılar...

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Kemnur 1 Mart 2017 Çarşamba 20:09:02
Sayın üstad, varlığınızı hissetmekten çok mutlu oluyorum. Selamlar, saygılar
Bedri Tokul
27 Şubat 2017 Pazartesi 21:53:24
Seni seviyorum dostum. Hem de çok...
O bunu demiş, şu şunu demiş.İşin bu yönü beni hiç ilgilendirmiyor.
Yazmaktır önemli olan. Yazabilmektir.
Sen de bunu biliyor ve yazıyorsun. Hemde sapına kadar...
Sen işine bak Biz işimize bakalım.
Şimdi bu da yorum mu?Deme bana!
Beni,bildiğin. yazını da seveceğimden kuşku duymayacağından emin olduğum için; içeriğine girmedim.
Neler gördük bu sitede neler? Öznesiz, yüklemsiz.
"Çok az kişi sever kavak ağacını, fazla dallanmadan dosdoğru gittiği için"
Selem ve sevgiyle can Dost...



1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Kemnur 1 Mart 2017 Çarşamba 20:07:54
CAN KOMUTANIM, İNANIR MISIN BU BÖLÜMÜN GÜNÜN YAZISI SEÇİLMİŞ OLDUĞUNU AZ ÖNCE FARK ETTİM. Birinci bölüm güne düşmüştü, biliyordum. Kurdeleyi görünce, yanlışlıkla birinci bölümü mü açtım diye girip çıktım yazıya. Seçki kurulu sürpriz yapmış, sağolsunlar. Sen her zaman her yazımın uğur böceğisin. Senin varlığını hep hissedeyim yeter... Selamlar, saygılar
Arzu Şahankaya
27 Şubat 2017 Pazartesi 15:06:03
Zamanım yettikçe okumaya çalışıyorum Kemal amcam.Çok akıcı ve heyecan verici bir öykü..Sanki geçmiş-gelecek iç içe bize de ders çıkarmak düşmüş gibi.Birde her olayda,Her vakit kadınlar mı mağdur olur anlamıyorum.Zavallı kızcağız,okurken bile tahammül etmek zor.Anlaşılmaz olansa bir kadının bir kadına böyle acımasız ve anlayışsız davranması..Neyse lafı fazla uzatmayım,devamını merakla bekliyorum :)

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Kemnur 1 Mart 2017 Çarşamba 20:03:18
Sen bir tanesin Arzu kızım.
mehmetmacit
27 Şubat 2017 Pazartesi 09:03:40
uzun soluklu olacak sanırım hadi hayırlısı kolaylıklar üstadım

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Kemnur 1 Mart 2017 Çarşamba 20:02:39
Fazşlla uzatyyıp dostlarımı sıkmamak amacındayım üstadım. Sağolun, varolun...
Serhat BİNGÖL
27 Şubat 2017 Pazartesi 02:13:57
Değerli hocam oldukça ilginç ve heyecan verici bir öykü kaleme almışsınız. Sanırım ilerleyen bölümlerde sürpriz olaylarla karşılaşacağız. Belli bir tahminim var ama bende kalsın..:) Bakalım tahminim tutacak mı? Keyifli bir öyküydü ilgiyle ve sabırsızlıkla takip edeceğim. Usta kaleminize ve emeğinize sağlık.

Saygı ve sevgilerimle

1 cevap yazılmış Cevap Yaz


Kemnur 1 Mart 2017 Çarşamba 20:01:39
Sevgili Serhat dostum, okuduğunu görmek mutluluk verici. Yazmaya çalıştığım öykü sizlerin okumanızla değer kazanıyor. Saygılar
Kemnur Yazının sahibi
27 Şubat 2017 Pazartesi 00:29:17
Bu başlık altında yayımlanacak, bu ve daha sonraki öykülerin daha iyi anlaşılabilmesi için bundan önce paylaştığım 1nci ve 2nci bölümlerin öncelikle okunması önem teşkil etmektedir.

Cevap Yaz
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.

Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Edebiyatdefteri.com'u kullanarak Çerez Politikamızı kabul etmiş sayılırsınız.