“TÜRKÇEM BENİM, SES BAYRAĞIM”

Karamanoğlu Mehmetbey’in 13 Mayıs 1277 ’de “Bugünden sonra hiç kimse sarayda, divanda, dergahta, mecliste ve seyranda Türk Dilinden başka dil kullanmaya” diye ferman çıkartmasıyla Anadolu’da sadece dil alanında değil, Türk değerlerinin yaşatılması için de her alanda büyük mücadele vermişlerdir.

12.yy.ve sonları, Anadolu Selçuklularının hüküm sürdüğü, Türk olmalarına rağmen devletin her alanında İran hakimiyetin görüldüğü ve Türklük değerlerinin devlet eliyle unutturulmaya çalışıldığı yıllardır.

İşte böyle bir zamanda Karamanoğulları Orta Asya’dan Anadolu’ya gelen burada devlet ve beylikler kuran Türk boylarının başka milletlerin değerlerini kabullenip kendi öz yapılarını terk etmeye yöneldikleri bu dönemde, Karamanoğlu Mehmetbeyin bu gerçeği tarih sayfalarına fermanıyla yazması Anadolu Türk tarihinin en önemli adımlarındandır.

Bu fermanla Dil birliğinin önemi karşımıza çıkmakta. Dil bir milleti millet yapan olmazsa olmazların başında gelmektedir. Bu gün dünya üzerindeki dillerden pek azı bilim kültür ve medeniyet dili olarak nitelendirilen büyük dillerdendir.

Türkçemiz de sayabileceğimiz bu diller içine dahildir. Kaldı ki dilimiz aynı zamanda tarihi köklerinin derinliği bakamından da dünyanın önde gelen dillerindendir.

İşte bu gerçekle tarihin derinliklerinden süzülüp gelen, konuşulması için fermanlar çıkarılan TÜRKÇE’mizi bu gün internet sitelerinde kullanan şairlerimize, yazarlarımıza kısacası edebiyatçılarımıza çok önemli görevler düşmektedir. Lütfen dilimizi en güzel şekilde kullanalım.

Türkçemizi teknolojiye kurban vermeyelim. Çocuklarımıza katledilmiş bir dil bırakmayalım.

Yahya Kemal Türkçe için “Bu dil ağzımda annemin sütüdür” diyor.
Fazıl Hüsnü Dağlarca’nın, “Türkçem benim ses bayrağım” demesi ne anlama gelmekte, düşünmeliyiz.

Bahtiyar Vahapzade şöyle diyor şiirinde:
“Bu dil tanıtmış bize bu dünyada her şeyi
Bu dil ecdadımızın bize miras verdiği,
Kıymetli hazinedir. Onu gözlerimiz dek,
Koruyup nesillere biz de hediye edek.”