Simyacı adlı kitap..
Paulo Coelho ait bu eserin ana teması, en özlü haliyle:
“Kişinin kendi kaderini (Kişisel Menkıbesini) arayışı”dır.
Roman, insanın hayatındaki gerçek amacı keşfetmesi ve onun peşinden gitmesi gerektiğini anlatır.
Ancak bu ana tema, birkaç derin alt temayla birlikte işlenir:

1. Kişisel Menkıbe; İnsanın önce kendi kaderini gerçekleştirme arzusudur..
Herkesin içinde gerçekleştirmesi gereken bir “amaç” vardır. Santiago’nun yolculuğu, aslında her insanın iç alemine yolculuğunu temsil eder.

2. Hayallerin Peşinden Gitme Cesareti
Kitap şunu vurgular:
İnsanlar çoğu zaman korkularından dolayı hayallerinden vazgeçer.
Oysa evren, gerçekten isteyen kişiye yardım eder.

3. Evrenin Dili ve İşaretler;
Romanda sık sık “işaretleri okumak” geçer. Bu, hayatın bize sunduğu fırsatları ve yönlendirmeleri fark edebilme becerisidir.
4. Aşk ve Vazgeçmeme
Gerçek sevgi, insanı yolundan alıkoymaz; aksine onu destekler. Santiago’nun Fatima’ya olan sevgisi bu fikri temsil eder.
5. Yolculuğun Kendisi
Hedefe ulaşmak kadar, hatta bazen daha çok, yolculuk sırasında öğrenilenler önemlidir.
Özetle:
Simyacı, insanın içindeki sesi dinlemesini, korkularını aşmasını ve kaderine doğru cesurca ilerlemesini anlatan felsefî ve sembolik bir yolculuk hikâyesidir.
Çok severim..

Merhaba Necip Fazıl'ın Mehmed'im şiiri..
Son dörtlük aklımdan hiç çıkmıyor..

Mehmet'in sevinin başlar yüksekte
ölsek de sevinin eve dönsekte
sanma bu tekerlek kalır tümsekte
yarın elbet bizim elbet bizimdir, Gündoğmuş gün batmış ebed bizimdir..

Mehmet Akif Ersoy.. Milli mücadele zamanında bütün ümitsizliğe ve imkansızlığa rağmen hayata ümitle bakabilmiş ve
Yeis öyle bir batsklıktır ki, düşersen boğulursun.
Azmine sarıl sımsıkı bak ne olursun.
Yaşayanlar hep Ümit de Yaşar
Me'yus olan ruhunu vicdanına bağlar.
Ey dipdiri meyyit, İki el bir baş içindir Davransana el'de senindir başta senindir. Yaşamaya bilmem ki azmin mi süreksiz,
Sen mi yoksa vicdanın mı yüreksiz...

Demiş ve herşeye rağmen ümit tomurcuğu ekmiştir...