KUŞ KANADI


Kuş kanadı sevinç düşse içime,
Sevindiğim gider olur gücüme.
Gök delinir, zemin kayar altımdan;
Yetim âhı duysam yedi iklimden,
Suç katılır o an sanki suçuma!

Der bana her bomba düşende onlar:
(Kol-bacak savrulmuş, kavrulmuş canlar)
Niçin susarsınız, bu sükût niye?
Bu mudur “insanlık, insanlık” diye,
Öğrettiğiniz o rezil yalanlar?

Çekilmiş kalplerden aşk; ilâhî ok!
Yok, açtan haberli bir vicdanlı tok!
Hak arayanınsa, hamlesi cılız;
Ya mazlum yığınlar, ya canavarız!
Allah’a giden damar, kesilmiş kök!

(Kuş kanadı sevinç düşse içime,
İrkilirim gönülcüğüm bak senden).

Değerli şairimiz bu kıymetli şiirinin birinci kısmında genel bir seslenişle bir yetimin ahında dahi rahatsızlığın direkt kendi gönlünü örseleyeceğini söylemekle kendi duyarlılık çıtasını ne kadar yüksek tuttuğunu anlatmakta; ikinci kısımda kullandığı bomba, savrulan kol bacak, susmak gibi kavramlar bizi o malum coğrafya üzerinden bir değerlendirmeye yöneltmekte, üçüncü kısımda ise daha çok içe dönük ve aşinası olduğumuz, ' daha çok bizim olan!' kavramlarla yaptığı anlatımda, dünyada mazlumların uğramış olduğu haksızlıkları farklı düzlemler üzerinden zengin bir anlatımla okuyucuda çok yönlü bir algı oluşturmaktadır. Bu başarılı çalışmayı takdir ediyor her sosyal şiire verdiğim kıymet gibi bu şiiri de baş ucu eser olarak alıyorum. Selam ve saygılarımla...