Denizi göremezdim,
Lakin kokusunu ve nemini ulaştırırdı . .
Çocukların ilk gördüklerinde a a ! ! !
Hiç de yeşil değilmiş dedikleri birde yeşilırmağım vardı . .
İkiye bölerdi sevdikleri, toprağı . .
Lakin ben onu da öyle herzaman göremezdim,
Uzaktım . .
Yarım saat sürse de giderdim bisikletime binip,
Aşardım asfalt yolları . .
Otururdum bir çınarın altına,
Çaycı ! ! !
Getir o gül kokulu çaydan,
Üstad Necip Fazıl misali dakika düşelim senelik paydan . .
Ve o an zararlarını düşünmediğim ve pekte umursamadığım,
Dedemin sarmalarından yürüttüğüm sigaramı çıkarırdım,
Gömleğimin üst cebinden . .
Öyle çakmakla değil ha . .
Tüm rüzgara rağmen elimle siper eder,
Kibritle yakardım sigaramı . .
Yeşillikler içinde, yeşilırmağın serinleten sularına bakıp hayallere dalardım . .
Şimdilerde bir arabam var gidip geldiğim,
Ama yıllar geçti tabi,
Ne sarmasını gizlice aldığım dedem var,
Ve ne de bisikletle gitmenin tadı . .
Uzun lafın Türkçesi,
Acısıyla tatlısıyla yaşananlar oldular birer anı . .