XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXX
alışsaydım farklı olurdu inan
ama alışamadım yanıyor içim
hiç bir şey söndüremiyor yangını
bir umut bekliyorum kendi kendime
ne acı gerçekki kimi koyayım yerine
kiminle avutayım kendimi
kime sen diye sarılayım boynuna
kimin ellerinden tutayım
kimin dudakmlarından öpeyim
bu kadar acımasız olmamalıydın yar
böyle tanımamıştım ben seni
kocaman bir yüreğin vardı
şanslıydım o yürekte oyduğum için
yada ben öyle sanıyordum

hiç bitmeyecek sanırdım aşkımızın
yolumuzu aşkımız aydınlatacak biz yürüyecektik
birlikte paylaşacaktık hayatı
ne olduda o yüreğe, birden taş kesildi
beni kendine bağlayan kalbine ne oldu
her giden bahanesini yaratır acımasızdır
ama, sen bunada cesaret edemedin
işte bu yüzdendir benim haykırışım
acım büyüyor bu yüzden
insanın giderken bir sebebi olmalı
yüreğinin yarısını alıp gitmesimümkün değilki
ben yapamıyorum sen yap hadi
son kez gel yanıma
çıkar yüreğimi yerinden
at bir kenara öyle kalsın
zannetmeki
kendi kendine sönecek bu yangın
ben yaşadıkça yanmaya devam edecek
en azından bir tesellim var
bundan böyle hiç kimse
bir daha yaralayamayacak beni
bir yangın başlamayacak yüreğimde
yaram o kadar derindeki
bir daha hiç kimse acıtamayacak
’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’YUNUS’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’’04-08-2007