Karanlık olduğunda ben kör
Alev olduğunda ben kor
Soğuk olduğunda ben buz
Hasta olduğunda ben ölü
Hüzünlendiğinde ben kara yas olurum.

Gün almaz karanlıklarda kaldığında
Bedenim mum olur, aydınlığa çıkana dek
Karanlık gözlerine çökse
Gözlerim gönlüne yıldız olur
Karanlığına uzanır, sarı gül olurum.


Karanlığına papatya olur,
Ak yapraklarımla aydınlık veririm
Gözlerinde nem olsa
Bitmez a yazma olurum
Yüreğine diken ucu değse
Can yakmaz iğne, olurum

Bilsem ki karlı dağlardasın
Toprağa karışır, sana yaren
Kardelene taç, sana gönüldeş,
Çığ olur senle ölüme koşarım
Karanlığına bitmez alev,
Yaralarına bulunmaz em olurum.

Yolcu olsan bitmeyen yollara
Adım başı taş, gün bitiminde han
Yorulduğunda uzanacak yastık
Karanlığına sönmez ışık olurum
Hüzünlü gözlerine, gülüş
Yanık yüreğine esinti
Sevdana sırdaş olurum