Günlerdir mutfağa balığı da sokmam gerek diyordum,
Bugüne kadar düşünce olarak geldi, uygulayamadım,
Bugün nasip oldu, dışarı çıkmıştım, oraya da uğradım,
Balıkları inceledim, sadece hamside takıldı gözlerim…

Balıkçı gönül adamıymış, kırmadı, hamsileri ayıkladı,
Bu arada beyaz bir kedi gelip oturdu, bakmaya başladı,
Balıkçı ayıklıyordu, ben bekliyordum, kedi bakıyordu,
Oradaki üçlü arasında bir garip iletişim kuruluyordu…

Balıkçıya ayıkladıklarından kediye atmasını söyledim,
Ben çıkan kılçıkları kast etmiştim, balıkçı hamsi attı,
Kedi hamsiyi aldığı gibi o binanın bodrumuna yöneldi,
Yere bitişik kırık camlardan birinden binanın içine girdi…

Balıkçı anladı kediyle arasındaki iletişimle ilgilendiğimi,
‘Bodrumda yavruları var bunun, onlara süt veriyor.’ dedi,
Meğerse o güzel kedi bir anneymiş, onlara süt veriyormuş,
Demek ki üzerindeki hoşluk biraz da bu özelliğindenmiş…

Eve dönünce bu konu aklımdan çıkmadı, hep hatırladım,
Bir şiir yazıp bunu gelecek günlerime taşıyayım dedim,
Şimdi bunu yapmaya çalışıyorum, kediye şiir yazıyorum,
Balıkçı da var ama ben aslında kedileri çok seviyorum…