Gözlerim ufka dalar, duman tütmez bacadan,
Sanki bir hançer saplanır en derinine canıma.
Kimi zaman bir hatıra düşer eski odadan,
İçim yanar, kimse bilmez bu haykırsam figanım.

​Dışarıda hayat akar, ne bilsin halden anlamayan?
Herkes kendi derdinde, herkes kendi yolunda.
Oysa içimde bir ateş var, gece gündüz harlanan,
Sönmez gurbet ellerinde, ne de bu bol solukta.

​Ne bir su serpen bulunur, ne de bir nefes derman,
Kendi külümle baş başa kalmışım şu dünyada.
Bir vefasız yârin eli, ya da kapanmayan o yaram,
İçim yanar, fakat adı düşer dilime her duada.

​Kolay mıdır sandınız bu yükü omuzda taşımak?
Gülüşüm maske olmuş, kimse görmez içindeki geceyi.
Ateş düştüğü yeri yakar, yoktur buna yaraşmak,
İçim yanar, sesimi duyan var mı hey koca dünya?

​Ey felek! Daha ne kadar sınayacaksın sabrımı?
Bu sönmeyen ocak niye sönmez, niye tükenmez.
Bir gün biter elbet bu dünya, silerim gözyaşımı,
İçim yanar ama bilsinler, isyan edemem gayri.

Recep Hayal
Hayaloğlu