0
Yorum
3
Beğeni
0,0
Puan
67
Okunma
Saat 04:11’i gösterirken,
sabaha dakikalar can çekişirken,
uykusuzluk göz kapaklarına merhamet dileniyordu.
Sonsuz mutluluklar
perde arkasında ışığı bekliyordu;
yeni umutlar,
güneşe el sallamak için sıraya dizilmişti.
En son gülen,
hüzünleri geride bırakmış sanıldı.
Oysa binaların arasında
küçük bir mum ışığı titriyordu--
aydınlık, karanlığın içinde boğuşuyordu.
Karar mercileri çoktan hükmünü vermişti:
Dünya ile Güneş konuşmuş,
Ay unutulmuştu.
Yüzü silinmiş,
ağlaması bile fazla görülmüştü.
Ve o,
her gece 04:11’de yeniden yaşıyordu.
Mutluluklar hâlâ
perdelerin arkasında bekliyordu.
Barış Taşdemir bt siirleri
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
