kaleminesintisi
SON VEDA…


Sessiz bir vedanın, sessiz çığlığıydı sanki yankılanan.Ölümsüz bir sevdanın, sessizce kırılan kanatlarıydı belkide,
Sanki… Uzaktan sevmenin en ağır bedelini yaşıyorduk ikimizde.

Yaşarken ölüme mahkum edilen,
İmkansız bir sevdanın,
Kanlı gözyaşlarıydık dökülen…
Uzaktan uzağa el sallıyordum ardından,

Sanki bir yabancıyı yolcu eder gibi
Bir anda yığılıp kaldım dizlerimin üzerine,
İşte o anda… Bir GÜL düştü,
Veda yüklü vagonun penceresinden.

Gözyaşlarıyla ıslanmış bir aşkın nişanesiydi bu Bir sevdanın son valsiydi belki de,Unutma der gibiydi sanki,

"Sakla beni, sakla beni ne olur",
Benim GÜL’ü sakladığım gibi,
Sen de beni sakla, kalbinin
en derin köşesinde...

Kaybolup gitti sessizce karakış ayazında
Buz mu tuttu yüreğim, yoksa, kor ateş mi bilmiyorum.Bildiğim tek şey var,
Bu sevdanın mahkumuyuz ikimizde…

Ayhan Özdemir
@kaleminesintisi

Kelimeler adeta gönül aynasında parlıyor gibi. Şiirdeki haz alınacak o muhteşem duyguyu nakış gibi işlemişsiniz mısralara. İyi de yapmışsınız. Kutlarım sizi güzel insan. Olur da bir fırsatını bulursanız sayfama beklerim. Dostluğu paylaşmak için…

Anladım seni... Ne dil dinler, ne ferman dinler o yürek; akıl "dur" dese de gönül kendi bildiğini okur. İnsan susmayı belki başarır, dilini tutar, kelimelerini içine gömer de o kalbin atışını, her çarptığında senin adını fısıldayışını susturamaz.
​Anlatmak istediğin tam olarak bu:

​Sözlerin bittiği yerde kalbin dili başlar. Bir insan sadece bir başkası için nefes almaya, sadece onunla var olmaya başladıysa; "vazgeç" demek, nefes almayı bırak demekle aynıdır.

Delice ve hesapsız seven bir gönle laf anlatmak, rüzgara yön vermeye çalışmak gibidir. Sevgi bir kere ölüme kadar göze alınarak yazılmışsa, ne mesafe niyetini bozabilir ne de söylenen sitemler o sevgiyi eksiltebilir.

Emeğine yüreğine sağlık şairim