Kaleme aldığı bu şiirde, bireysel erdemler ile toplumsal barış arasındaki doğrudan bağı konu alır.

Şiir, bir toplumda barışın ve huzurun tesisi için nefret, kibir, cehalet ve adaletsizlik gibi olumsuzlukların aşılması gerektiğini savunur.
​
Şiir, nefret ve kibirden arınmış bir vicdan ile özgür düşüncenin toplumsal barışın ilk şartı olduğunu vurgular.

​ Huzurun temel dayanağı adalet olarak gösterilir; haksızlığın ve nefsine köle olmanın toplumu yozlaştıracağı ifade edilir.

​Köprüdür Türkçemiz gönülde hassas" dizesiyle dilin, edep ve irfanla kullanıldığında birleştirici bir unsur olduğuna dikkat çekilir.

​Geçicilik: Şiirin son kıtasında makam ve şanın geçici olduğu, asıl önemli olanın insanı ezmeden birlik içinde yaşamak olduğu hatırlatılır.
​"Ayrılık tohumu ekme toprağa,
Muhtaçtır gönüller aşk denen bağa..."

Emeğine yüreğine kalemine sağlık

Duygu yoğunluğu yüksek, insanı düşündüren ve hissettiren güzel bir şiir olmuş. İyi de olmuş bence. Şiirdeki benzetmeler ve anlatım tarzı oldukça başarılı. Okuyucuyu içine çeken bir atmosferi var gibi. Ben severek okudum ve gerçekten çok beğendim. Can-ı gönülden kutlarım sizi.