Yeter...
Ağlamak istiyordum.
Hiçbirinin yanında
ağlayamadım.

Bağırmak istiyordum.
Çığlık atmak istiyordum.
Hep kendimi kısıtladım,
atamadım.

Yeter...
İçimi dökmek istiyordum.
Ben insanlar tarafından
hiç anlaşılmadım.

Mecbur kaldım.
Sustum ben de sonra.
İşte...
Bile bile, isteye isteye susturdular beni.

Ve artık...
Konuşuyorum.

İçimden.
Kimseye
hiçbir şey söylemek gelmiyor.
Boşa ziyan etmiyorum
nefesimi.

Çünkü...
Her cümlem şiir.
Her nefesim
şairlere saygıydı.

O yüzden sustum.
Susuyorum.
Her şeye ve
herkese.

Anlamayana kelam,
anlayana bir bakış yeter.
Anlatmaya çalıştıkça
yoruldum.

Şimdi oturdum.
Kendi kendimin şairi oldum.
Ağlamamı duvara anlattım.
Duvar yıkılmadı ama ben hafifledim.

Bağırmadım.
Çünkü en yüksek ses
sessizliktir.

Konuşmadım.
Çünkü en derin laf
söylenmeyendir.

Artık nefesim kıymetli.
Her nefeste bir şiir yazıyorum.
Ve o şiirleri
anlamayanlara okumuyorum.
Dinçer Dayı