SENDE KALDI
Sende kaldı ruhum;
sevincim, tutkularım, arzum…
Sende kaldı hayallerim,
çaresizliğim, garipliğim.
Bedenimi yakan özlemin,
yüzümde dinmeyen ıslaklığın
sende kaldı.
Bilmiyorum artık ben kimim,
neredeyim,
nereye gidiyorum…
Ayrılırken
aklımı da fikrimi de
sende bırakmışım.
Gülümsemem
eski bir resimde hatıra kaldı.
Sıkışıp kaldım
garip yüreğimin içinde.
Nedendir bilmem,
sesim titrer hâlimden;
toz pembe hayallerim,
batan güneş gibi
yavaş yavaş sönen rüyalarım
sende kaldı.
Yaşama hevesim
bir akşamın son ışığı gibi
sende kaldı.
Gözlerine vuruldum,
unuttum bütün renkleri.
Hangi şarkıyı dinlesem
içimde bir gariplik,
bir eksiklik büyür.
Göz pınarlarım
dolup taşar da
sorma bana ne olur…
Anlatamam.
Kokun sindi üzerime,
silemem.
Prangasız bir esir gibi
düştüm şehrinin içine.
Sanki neyim vardı da
seni aldı benden kader?
Şimdi
bensiz,
sensiz
bir kader kaldı bana.
Ve ben,
kendimden geriye ne kaldıysa
hepsini
sende arıyorum.
Eyyüp Balta