Ne anam kaldı ne babam, ne de kardeşlerim, Arka arkaya göçtüler, ahirete açılan yollarım. Tek bir fener gibi kaldım, bu dünyada öksüz, Yetim bir kalple yürüyorum, izleri silinen günüm.
✨
Anne baba sevgisi, kardeş sıcaklığı eksik, Yanımda olsalar daha sağlam dururdum belki. Mutlu olurdum kimbilir, o eski günlerdeki gibi, Şimdi sadece sessizlik var, içimde çınlayan bir iç ses.
✨
Özlem dolu bu yürek, her nefeste bir acı, Onlar olmadan her şey, sanki yarım kalan bir nefes. Yalnızlık ağır geliyor, omuzlarıma yük oldu, Göçüp gidenlerin ardından, kalbim hep bir hüzün doldu.
✨
Belki de en büyük teselli, onlarla olan hatıralar, Zaman geçse de silinmez, gözlerimde parlayan o ışıklar. Yalnız hissetsem de bazen, biliyorum ki yanlarında, Ruhlarında yaşayacağım, sonsuza dek o güzel anlarda.
✨
Rüzgâr estiğinde sanki, seslerini duyar gibi, Eskiden gülerdik birlikte, şimdi sessizlik kaplar içimi. Her köşe başında onlar, her sokakta izleri, Kaybolmamış asla benden, kalbimde saklı o sevgileri.
✨
Yalnızlık bazen bir dağ, tırmanması zor bu yol, Adımlarım ağır gidiyor, bazen düşerim, bazen yorulurum. Ama biliyorum ki onlar, gökyüzünden bana bakar, Gözlerinde o sıcak ışık, beni hiç yalnız bırakmaz.
✨
Belki de hayat böyle, acıyla karışık bir yolculuk, Öğreniyoruz kaybetmeyi, ama unutmuyoruz sevgiyi. Onlar artık birer yıldız, parlıyor en karanlık gecede, Ben de onların ışığında, yürüyorum bu yolda cesaretle.
✨
Tek tabanca değil belki, yüreğimde binlerce umut, Onların sevgisiyle doluyum, her nefeste yeni bir kutup. Yalnız hissetsem de bazen, aslında hiç yalnız değilim, Çünkü onlar benimle, ruhumda, kalbimde, her an, her yerdeyim.
Ayşen Daşkın/Sahraa- 06.08.2026