Bu hızlı akan hayatta…
Hep yorgun ruhunu dinlendirecek bir yürek ararsın.
Gerçekten sevsin.
Çekip alsın seni sahte kalabalığın içinden.
Değer versin.
Bassın sevgiyle bağrına,
tüm gerçek samimiyetiyle.

Hani o samimi tebessümüyle huzur kokan.
Hani o mert bakışıyla güven veren.
Saçlarının beyazını sorgulamadan,
çocuk gibi seven.
Ellerinde bin yıllık şefkatle,
yüzündeki çizgileri tek okşayan.

Hani nerede?

Geçsin acısı yüreğimin.
Alın yazın, yazgın der gibi,
alnından öpen.
Kar yağarken bile içini ısıtan.
Sessizliğinde bile "buradayım" diyen.

Alıp götürsün seni masal diyarlarına...
Kavuşasın hayallerine.
Üşümeyen bir kışa,
bitmeyen bir bahara.

Hani nerede o insan?
Yoksa masallarda mı kaldı?
Yoksa ben mi çok geç kaldım?

Ama biliyorum ki;
biri var bir yerlerde.
Benim gibi arayan.
Benim gibi bekleyen.

O gelene kadar...
yüreğim kar tutsun.
Ama umut hiç erimesin.
Dinçer Dayı