​Bir gecenin zifirinde durdum yine,
Sokaklar sessiz, şehir yabancı bana.
Cebimde yırtık bir hatıra haritası,
Dönüp baksam ki her şey kalmış arkada.

​Ulan söylesene, nereye gitti o çocukluğun saflığı?
Sokak lambasının altında koştuğumuz,
Dizimiz kanasa da gülümsediğimiz o yıllar...
Bir ekmeği bölüşürdük dostça,
Yalanı bilmez, riyayı tanımazdık.
Şimdi her tebessümün arkasında bin bir hesap,
Her adımda koca bir tuzak...

​Ah bir eskiye dönebilsem!
Çocukluğumun tozlu yollarına düşsem yeniden.
Anamın çay kaynayan mutfağına,
Babamın o heybetli, sığınak gibi gölgesine...
Satsam şu koca şehrin sahte ışıklarını,
Alsam çocukluğumun bilyelerini cebime.

​Hayaloğlu zaman dediğin kahpe bir hırsızmış meğer,
Sessizce çalmış ömrün en güzel mevsimini.
Şimdi ellerim kolum bağlı bu zamanda,
Gözümde bir damla yaş, dilde bin ah...
Ah be kardeş, ah bir eskiye dönebilsem,
Hiç büyümesem, hep öyle saf temiz kalsam...

Recep Hayal
Hayaloğlu