Korkuyorum
Korkuyorum yalnız kalmaktan...
Karanlıkta tek başıma kalmaktan.
Uykularım kaçar, sabahı zor ederim.
Şehrin kirli sarı ışıkları vurur pencereme.
Parmaklarımın ucu tutuşur, yalnızken.
Beynimde kelimeler pusu kurmuş.
Beyaz kâğıtlarda parmak izlerim durur.
Sol yanımda beni rahatsız eden duygular var.
Aşk mı, eza mı bilemem.
Garip duygular birikti sol yanımda.
Kendi kendime konuştuğuma bakma sen.
Hâlden hâle düştü duygularım.
Ermeden erenlere vaaz veririm.
Korkuyorum beyaz kâğıtlardan.
Her an parmaklarımı zorluyor
serseri kelimeler.
Ey yarim...
Bu aralar uğrama gönül kapıma.
İçimde sağanak sağanak kelimeler yağar.
Kaç cinayet işlendi noktalama işaretlerinde.
Üstüm başıma barut kokusu sinmiş.
Kavuşamayan sevda sözlerinde
eşkâlim çizili durur.
Birazdan gelir siren sesleri.
Olay yeri incelenir.
Resmî tutanaklara not düşülür.
Cinayet saati tan yeri ağarmasıdır.
Olay yerinde karalanmış kelimeler,
kullanılmayan beyaz kâğıtlar,
Masa üstünde dağılmış mürekkep var.
Noktalama işaretlerinin son bulduğu yerde
“Korkuyorum” kelimesi yazılı...
— Eyyüp Balta