Yalnız olman dokunuyor değil mi
İyice alıştım diyorsun da
Hiç olmadık bir anda
Bir gecenin bir yarısı
Kalbine bir ağrı giriyor değil mi
Neden diye soruyorsun kendine
Ama bir cevap bulamıyorsun
İşte bazen sen de bilemiyorsun
Ama en acısı da bu ya
Her şeyi göze aldıklarından
Her şeyi feda ettiklerinden
Her şeyini verdiklerin
Her şeyi mahvediyorlar
Bir nedeni varmışcasına
Geçerli bir sebebi olmasa da
Sende var olan tek şey
Göğsünün içinde
Bitmeyen o ağrı
Düzelsin istiyorsun
Dualar ediyorsun
Elinden geleni yapıyorsun
Ama hiçbir şey
Eskisi gibi olmuyor
Gece başlayınca
Nöbet tutan askerler gibi
O ağrıyla sende nöbetine
Başlıyorsun yaşanmışlıklarınla
Her şey güzel, doğru olsun diye
Yoluna koymaya çalışan
Tek kişi sen olmana rağmen
Bir tek senin canın yanıyor
Sadece sen üzülüyorsun
Sonra yine düzelmiyor
Düzelsin istiyorsun herşey
Yine göğsündeki o tarifsiz ağrı
Yine o yüzüstü bırakılmışlık hissi
Unutmalıyımdediğin kişi için
Hala bazı geceler de
Hala acı çekiyorsun
Dönsün diye dua ediyorsun
Çünkü sevdim
Hem de çok diyorsun
Onun hak etmediği kadar
Belki de hiçbir zaman da
Hak etmeyeceği kadar sevdin
Hiç değmeyecek biriydi
Sevmekte ısrar ettin ama
Kaybetmekten korkarak
O kıymet bilmedi
Sende bilmedin belki
Ruhun daralınca da
Boş ver yüreğim diyorsun
En acısı da bu
Üzülmeye değer mi
Bilmem ama
Öyle olmasını o istedi belki de
Sevilmemeyi o seçti
Senin vicdanın rahat mı
Ona bak
Çünkü hepsi geçecek
Ve bir gün onu kaybettiğine değil
Öyle biri için
Bu denli acı çektiğine üzüleceksin...