0
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
30
Okunma
İnsan bazen bir sesi özler,
Bir "nasılsın"ın içinde saklı şefkati.
Bazen bir gülüşü özler,
Dudağının kenarında açan o sabahı.
En çok da sevdiğinin kokusunu özler...
Tenine sinmiş, saçına dolanmış,
Yastıkta kalmış o tanıdık huzuru.
Kelime değil, sarılmak değil,
Sadece o koku...
İçine çekince dünyanın sustuğu yer.
Sesi yokken suskunluğu konuşur,
Gülüşü yokken gözler dolar,
Kokusu yokken koynun bomboş kalır.
Özlemek böyle bir şey işte Dayı,
Uzakta olduğunu bilmek değil,
Yakınken bile ulaşamamak.
Ve insan anlar,
Bazı insanlar ihtiyaç değil,
Nefes gibiymiş.
Dinçer Dayı
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
