0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
21
Okunma
Ömür, boş bir sepetle girdi eve.
Salondaki masanın üzerine bıraktı.
Şaşkındı eşi;
Aşure ayı gelmiş,
ev halkı erzak bekliyordu.
Günler birbirini kovaladı.
Sepet ise hep süs çiçeğinin yanında
duruyordu.
Adeta evin bir ferdi olmuştu;
boşluğu usulca biriktiriyordu.
Gel zaman, git zaman...
Bir gün ince bir ses duyuldu odada:
“İndir paşam, beni indir;
çıktım erik dalına,
düştü dilim dışarıya.”
Ve bir an havaya uçuştu perdeler.
Şaşkın bakışlarla bakarken herkes birbirine,
Sepet
asma yaprağıyla dolmuştu.
Tamam, düzeltiyorum;
o masa ceviz ağacıydı.
Bıraktım kurutmaya,
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
