​Dudağımda bir uçuk çıktı geçen gün.
Öyle süslü püslü dertlerden değil hani,
Bayağı, eczaneden krem almalık,
Aynaya bakıp "tüh" demelik bir uçuk işte.
​
Ama gel gör ki sızısı...
Hiç de öyle sıradan değil.
Ne zaman bir şeye canım sıkılsa
Ya da rüzgarlı bir günde yürüsem sokakta,
Hemen pırtlayıverir oracıkta.

Sanırım bu seferki başka.
Tam da öpüşlerimizin başladığı o sınırda,
Yani dudağımın en sol köşesinde duruyor.
Dilimi değdiriyorum ara sıra,
Kışkırtıyor beni ıslaklığı.
Dokundukça azıyor meret,
Tuz basılmış gibi sızlıyor.
Ama işin aslı ne biliyor musun?
Bahaneyle seni düşünmek her zamanki gibi.
Yoksa bana ne uçuktan, acısından.
​
Oturmuşum odanın bir köşesine,
Seni düşünmenin o kocaman yangını içimde.
Dudağımı içe doğru büküp
Kendi yaramı öpüyorum yaralı bir hayvan gibi.
Sanki o acıyan yer senmişsin gibi,
Sanki o yara, senin dudağının iziymiş gibi.
​
Zaten dünyada ne varsa senden yana,
Hepsi birer bahane sanki seni anmaya.
Yolda yürürken ayağımın takılması,
Çayın biraz fazla demli olması,
Günün erken kararması...
Hepsi senin yüzünden.
​
Şu uçuk benden daha arsız,
Senden daha uçuk vallahi.
Gelmiş konmuş ağzımın kıyısına,
"Hadi" diyor, "unut unutabilirsen."
​
İlahi uçuk!
Nereden de geldi aklına,
Tam da öpüştüğümüz yerden çıkmak?