Ah be sevgi...
Sen insana neleri yaptırıyorsun... Hâlden hâle sokup, onursuz biriymiş gibi orta yerde yapayalnız bırakıp namussuz hayatın kollarına teslim ediyorsun.
Oysa ki insan, onurunu; yani sevdiğini kaybetmemek için sevdiği birçok şeyden vazgeçiyor, sırf onurlu bir yaşam uğruna...
Sonra sen, hiç utanmadan sevdiğini de elinden alıyorsun be kahpe hayat.
Zamanı katil bilirdik de senin bu kadar kahpe olacağını asla tahmin bile etmezdik.
Şimdi, içinde ölümden beter bir hâle getirmişsin o saf sevenleri. Sonra da gurursuzca, "Beni yaşa." diyorsun...
Senin yaşanacak bir yanın yok ki insan oraya tutunsun. Sen, sadece sevenleri değil, insanları da öyle büyük bir çaresizliğin ortasında bırakıyorsun ki umutlarını bile ellerinden alıyorsun, hayat...
Evet... Firavun’a diz çöktürüp Nemrut’u bile zamanın koridorunda yenen hayat; sen, Mem û Zîn’i de, Xecê ile Siyabend’i de ayıramadın.
Sevdiği olmasa, Bawer’i de sevdiğinden ayırabilecek gücün olacak mı, onu da bilmiyorum...
— Bawer Bager