PASLI ANAHTAR


Masasının üzerinde duran paslı anahtarı her sabah eline alıyor, birkaç saniye sessizce inceliyordu Kemal. Yıllardır aynı masada çalışıyordu ama o anahtarın ağırlığı, her geçen gün biraz daha artıyordu. Demir ağır değildi; ağır olan, taşıdığı hatıralardı.

Anahtarı, babasının ölümünden sonra eski evi boşaltırken bulmuştu. Çekmecenin en arkasında, sararmış mektupların, birkaç siyah beyaz fotoğrafın ve çalışmayan bir cep saatinin arasında duruyordu. Kimse hangi kapıya ait olduğunu bilmiyordu.

"At gitsin." demişti kardeşi.

Kemal ise cebine koymuştu.

Aradan aylar geçti. Bir gün kasabanın eski demircisi Ali Usta dükkânının önünde otururken Kemal’i görünce seslendi.

"Evladım, cebindeki anahtarı hâlâ taşıyor musun?"

Kemal şaşırdı.

"Nereden biliyorsun?"

Ali Usta hafifçe gülümsedi.

"Çünkü onu ben dövdüm."

Kemal’in merakı iyice arttı.

"Ne kapısını açıyordu?"

Yaşlı demirci derin bir nefes aldı.

"Bir kapıyı değil... Bir sözü."

Kemal anlamamıştı.

Ali Usta anlatmaya başladı.

Yıllar önce kasabada Hasan Efendi adında bir marangoz yaşarmış. Sözü senet, eli bereket sayılırmış. Bir gün en yakın dostu iftiraya uğramış. Herkes sırtını dönmüş. Hasan Efendi ise tek başına dostunun yanında durmuş.

Kasabalılar onu vazgeçirmeye çalışmış.

"Sen de yanarsın."

Hasan Efendi yalnızca şu cevabı vermiş:

"Bir insan zor gününde yalnız bırakılıyorsa, dostluk sadece güzel günlerin süsüdür."

Dostu beraat etmiş ama yaşadığı utançtan kasabayı terk etmiş. Gitmeden önce Hasan Efendi’ye eski evinin anahtarını vermiş.

"Belki bir gün dönerim." demiş.

Hasan Efendi anahtarı ömrü boyunca saklamış.

Fakat dostu bir daha hiç dönmemiş.

Yıllar sonra Hasan Efendi ölmüş. Ev satılmış. Eşyalar dağılmış. Anahtar ise Kemal’in babasının eline geçmiş.

"Ben saklayayım." demiş babası.

"Neden?" diye sormuşlar.

"Çünkü bazı emanetler sahibini beklemez; bizi insan kalmaya zorlar."

Kemal o gün babasının neden hiçbir eşyayı kolay kolay atmadığını ilk kez anlamıştı.

Bu hikâye zihninden çıkmıyordu.

Bir hafta sonra kasabanın dışındaki mezarlığa gitti.

Babasının mezarının başına oturdu.

Anahtarı avucunda sıktı.

"Sen bunu niye sakladın baba?" diye fısıldadı.

Cevap gelmedi.

Ama rüzgâr servi ağaçlarının arasından geçerken sanki babasının sesi duyuldu.

"Çünkü insan, unuttuğu kadar eksilir."

Hikmet Metin Çavdar