0
Yorum
1
Beğeni
0,0
Puan
27
Okunma
Sabah, ekmeği ikiye bölen bıçak
önce sessizliği kesti.
Bir çocuk, cebindeki taşı
bir kuş sanarak avucunda ısıttı.
Bir kadın, balkon demirine astığı gömlekle
rüzgâra sabretmeyi öğretti.
Meydanda kimse bağırmıyordu.
Çünkü bazen en büyük slogan,
yan yana duran iki insanın
birbirinden vazgeçmemesidir.
Pas tutmuş bir kapının koluna dokundu yaşlı adam.
Kapı açılmadı.
Ama eli, yıllardır açılmayan
başka kapıları hatırladı.
Eylem,
yalnız yumruk değildir.
Bir tohumu toprağa bırakmaktır bazen.
Bir kitabı çocukların ulaşacağı yere koymak.
Bir ekmeği bölüşmek.
Bir ölünün adını unutturmamak.
Ve akşam olduğunda
gökyüzü, yorgun işçilerin omzuna
ince bir mavi bırakır.
O maviyle yürür insanlar.
Çünkü dünya,
en çok da yürümekten vazgeçmeyenlerin
sessiz ayak sesleriyle değişir.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
