koca kış geçti
buzuyla soğuğuyla
kentinden
sen hissetmedin
ben hâla üşüyorum

bir çakıl değmişti
ayak parmaklarına
önemsemedin bile
ben hâla
acıyorum

neydi sevmek
neydi “ ya o giderse !”
diye ürpermek
bırakıp çaresizliklere
diyerek afallayıp kalabilmek
sen hiç aldırmadın
ben çok çok şaşıyorum

gülü koklarken
diken batmıştı
eline
sen unuttun
ben hâla kanıyorum

ateşi üflerken
zerre kıvılcım
yönelmişti boynuna
sen hatırlamazsın
ben hâla yanıyorum

içlenmiştin
bulut geçmişti
irislerinden
anımsadın mı
ben hala
nisan yağmuru gibi
ağlıyorum

bir nokta koymuştun
bir parşömene
aşk demiştin
aklına bile gelmez
ben hâla
sana dair
şiirler yazıyorum

kaç zaman oldu
sevdanla yaralı kalbim
kaç dakika
kaç saat, gün, ay, yıl…
sen takvimlere bakmazsın
ben hâla
hesaplıyorum

ben; kayıp kentin
esmer tenli adamı
ben kim’sesizliğe bırakılmış
sevdanın cılız tanığı
ben gönül kaydından
ismi silinmiş sanığı
oysa sen
yüreğimin aşk kıblesi
sen tarifsiz aşk neticesi
yediyirmidört adın
ezber deruhtesi
her an her salise
anıyorum

gökle yer arasında
biz kadar aşk ülkemiz vardı
hayal ederdik
günler geceler boyu
mühürlü kalemlerle
sınırlar nakşederdik
sen yine unutmuşsundur
ben hâla
sınır boyunda
aşk nöbeti
tutuyorum


“ bir kalbin anatomisi “